CHAPTER 1
1056 Words
Amarah’s POV
“T-Tang ina ‘kay sarap talaga nitong mga diyoga mo, Mara...”
Hindi ako kumibo at nanatiling nakatulala sa kawalan habang pinanggigigilan ni tiyo ang dibdib ko. Wagas ang paglamutak nito habang kabilaang sinusupsop ang dulo nito. Hindi pa ito nakuntento at walang pasabing ipinasok ang kaniyang kargada sa aking loob at nagsimulang umarangkada habang pinaglalaruan ang dalawa kong bundok.
“Masarap, hindi ba?” Mas diniinan pa nito ang pagpisa dahilan para mapadaing ako sa sakit. Hindi ko siya sinagot at iniwas ang tingin dahilan para mapatigil ito sa pagkadyot at hilahin ang buhok ko.
“Tang ina mo, Amarah ha! Ikaw na nga ‘tong niroromansa ikaw pa ‘tong punyetang parang bangkay na kinakantot d’yan!”
“Sino bang gustong magpakantot sa inyo?” Wala sa sariling bulong ko. Tulad ng inaasahan ay isang malakas na sampal ang dumapo sa aking pisngi dahilan para mapabiling ang ulo ko sa gilid ng higaan.
Ramdam ko ang pamamanhid ng bahaging iyon ngunit baliwala lang ito ngayon sa akin. Sa lahat ba naman ng dinanas ko sa kaniya, isang sampal lang ang magpapaiyak sa akin?
“Wala kang karapatang pagsalitaan ako ng ganyan dahil ako ang bumubuhay sa inyo!” Inis itong tumayo mula sa pagkakapatong sa akin at itinaas ang kaniyang salawal saka idinuro ako.
“Ayusin mo ‘yang bibig mo, Amarah. Hindi ako nag-eenjoy sa ginagawa mo. Baka gusto mong...” Napatigil ito sa pagsasalita at sabay kaming napalingon sa pinto ng bumukas ito.
Nanlaki ang aking mata ng sumilip si Sandra, ang sumunod sa akin. Tumigil ang tingin niya sa akin pababa sa katawan kong nakahamya at walang kahit anong saplot. Mabilis kong kinuha ang kumot at itinakip ito sa sarili.
“Naghanda na ako ng hapunan, baba na lang po kayo,” walang emosyong sambit niya at isinarado ang pinto.
“Mabuti pa si Sandra, hindi ko na kailangang utusan, kusang ginagawa ang gusto ko.” Kita ko ang pagsilay ng kakaibang ngisi sa kaniyang mga labi dahilan para maalarma ako.
“Huwag niyo siyang gagalawin, Tiyo. Ibinigay ko na sa inyo ang lahat at sumusunod sa gusto niyo kaya’t huwag na huwag kang magkakamaling dapuan at ganituhin ang kahit sino sa kapatid ko!”
Hindi ito sumagot at nanatili ang tingin sa pintuan kung saan siya lumabas. Ganoon na lang ang bilis ng t***k ng aking puso ng lumingon ito sa akin na may madilim na mga mata.
“Siguraduhin mong susunod ka sa mga gusto ko, Amarah, kung ayaw mong kapatid mo ang pagdiskitahan ko.”
Naiwan akong tulala sa kawalan habang mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao nang tuluyan siyang nakalabas ng kuwarto. Nag-uunahang tumulo sa mga mata ang luhang hindi ko akalaing kaya ko pang ilabas dahil sa dami ng gulong nangyayari sa aking buhay.
Ipinikit ko ang mata at muling naalala ang mga kapatid kong walang muwang na naglalaro sa ibaba. Nasa katorse anyos pa lamang ako noon ng mamatay sila Mama at Papa sa isang aksidenteng alam kong malaki ang parte ko. Hit and run ang nangyari noon kaya’t hindi na nahabol kung sino man ang gumawa noon. Magkakasama kami at pauwi na sana galing sa pagc-celebrate ng birthday ko noon ng biglang maganap ang pangyayaring bumago sa buhay naming lahat.
“Pa, salamat po sa araw na ito. Sobrang nagustuhan ko,” sambit ko at binigyan sila ng matamis na ngiti. Hinawakan ko ang magkabila nilang kamay ni Mama habang si Sandra ay hawak ni Mama sa kabilang kamay nito.
“Oo naman, anak. Saka deserve mo ‘yan kasi hindi ka nawawala sa with honors sa inyo kaya ikaw Sandra ha, gagayahin mo ang pagiging masipag at matalino ng ate mo ha?” Napatango si Sandra dito at pilit na ngumiti sa amin. Tinanguan ko lang siya at ngumiti pabalik saka iniba ang topic.
“Sana kasama din natin sila Joan at Jairus para happy tayong lahat,” dugtong ko pa at parehong niyakap sila. Nakisingit din si Sandra at tumawa nang tumalon sa harapan ni Mama para magpabuhat dito.
Sila Jairus at Joan ay ang magkakambal kong kapatid at pinakabunso sa amin. Nasa apat na taong gulang pa lang sila kaya naman hindi sila naisama ngayon.
“Taho!” Nagningning ang aking mata ng marinig ang pagtawag na iyon. Mula pa noon ay paborito ko iyon kaya’t hindi ako magkamayaw sa paghila sa kanila.
“Pa, taho!” Agad akong bumaklas sa pagkakahawak nila sa takot na malampasan ako nito at nagmamadaling tinungo ang mamang nagbebenta ng taho.
“Amarah, huwag!”
Napatigil ako sa kinatatayuan at lumingon sa likuran kung saan humahabol si Papa. Nasa kalagitnaan kami ngayon ng kalsada at kita ng dalawa kong mata ang pagtalsik nito nang tamaan ng isang rumaragasang sasakyan.
“Pa!”
“Ma!”
Nalipat ang tingin ko kila Sandra at nakita siyang hawak si Mama sa kaniyang bisig habang walang tigil sa pag-iyak. Nakahawak sa puso si Mama habang nakaawang ang labi at nangingisay ang katawan.
Dinig ko ang pagkakagulo ng mga tao at pag-usyoso ng iba habang binubuhat ako palayo sa eksena.
Kung hindi lang sana ako humabol sa nagbebenta ng taho noon, hindi na sana ako hinabol ni Papa at hindi na sana siya masasagasaan ng sasakyan. Hindi na rin sana aatakihin sa puso si Mama at hindi na rin sana magtatanim ng galit hanggang ngayon sa akin si Sandra at higit sa lahat...
Wala sana kami sa impyernong buhay na ito kung saan kailangan kong huminto sa pag-aaral at sapilitang mawala ang aking p********e at patuloy na babuyin para lamang pakainin kami ni tiyo na siyang kapatid ni Mama.
Tanda ko pa noon na kung hindi ako pumapayag sa gusto nitong ipagawa ay hindi niya kami papalabasin ng bahay pagkatapos ay aalis siya ng ilang araw. Kung hindi lamang sa pagmamalasakit ng matanda naming kapitbahay para pasimple kaming abutan ng makakain noon ay tiyak na namatay kami sa gutom at ang pinakamasakit doon ay ang makita ang mga kapatid mong umiiyak at dinadaan sa tulog ang pagkalam ng sikmura na hindi dapat nila nararanasan sa murang edad.
‘Hindi ko na hahayaang maulit pa iyon,’ bulong ko sa sarili ay hinayaang tumulo ang lahat ng luhang naipon ko sa tagal ng panahon.
“Gagawin ko lahat kahit may matapakan tao, makaalis lang sa impyernong lugar na ito.”
- Writer
