BADDEST EX แฟนเก่าคนเปรต

เคยมีใครบางคนกล่าวไว้ว่า ‘เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง’ แต่ประโยคนี้กลับไม่สามารถใช้กับ ‘เขา’ ได้เลย ร่างหนาของชายหนุ่มเจ้าของร่างสูง 180 เซนติเมตร ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ท่อนบนเปลือยเปล่าปราศจากเสื้อผ้า ท่อนล่างสวมเพียงกางเกงขายาวเพียงตัวเดียว เขากำลังนอนกอด ‘แฟนสาวคนใหม่’ ที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราภายในห้องนอนของเธอ ในขณะที่ร่างสูงของชายหนุ่มนาม ‘เหมราช’ ยังไม่สามารถหลับตาลงได้ ภายในห้วงความคิดของเหมราชยังคงนึกถึงเรื่องราวของเขาและ ‘เธอ’ ผู้เป็นความรักที่ยังติดอยู่ภายในความทรงจำ ภาพวันวานที่เคยใช้เวลาร่วมกันยังคงลอยเข้ามาในหัวราวกับวิดีโอที่ถูกตั้งค่าเอาไว้ให้เล่นซ้ำ ๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่ร่างหนาพยายามข่มตาลงให้หลับ แต่ทว่าก็หลับตาไม่ลงจริงๆ ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นทำให้เขาไม่สามารถเข้าสู่ห้วงแห่งการพักผ่อนลงได้ สุดท้ายก็ตัดสินใจคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสีดำสนิทแล้วโทรหาเพื่อนสนิท (ว่า) รอเพียงไม่นาน ปลายสายก็รับสายและตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ออกมากินเหล้าเป็นเพื่อนกูหน่อย” (มึงคิดถึงร่มเกล้าอีกแล้ว?) “เสือก” (ถามแค่นี้ทำด่า เออๆ เดี๋ยวกูเรียกไอ้เจกับไอ้เซนก่อน) “เออ มึงรีบมา” (ร้านเดิมป่ะ) “เออ โซน VVIP นะ” ตู๊ดๆ ... ทันทีที่วางสายจาก ‘เพลิงกัลป์’ เพื่อนสนิทในกลุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมจวบจนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ยังเรียนที่เดียวกัน คณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน อีกทั้งยังเซคชั่นเดียวกันอีกด้วย ก็อาจจะเป็นเพราะว่าฐานะ สถานภาพทางสังคม รสนิยม อุปนิสัย ความชั่วเรื่องผู้หญิงที่อยู่ในระดับเดียวกันทำให้พวกเขาสามารถเป็นเพื่อนกันมาได้อย่างยาวนาน นอกเหนือจากเพลิงกัลป์แล้ว ยังมี ‘เจเดน’ หนุ่มนักธุรกิจลูกครึ่งเจ้าของบริษัทนำเข้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่มีมูลค่าทรัพย์สินมากเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ และ ‘เซน’ หนุ่มนักลงทุนผู้ถือหุ้นในบริษัทใหญ่หลายๆ แห่ง @ Aspire Club 23:00 (เหมราช’ s Part) “มาเร็วกันจังนะพวกมึง” ผมกล่าวทักทายพวกเพื่อนเวรที่มาถึงร้านก่อนหลังจากผมโทรเรียกไอ้เพลิงออกมากินเหล้าด้วยกัน “ใครจะช้าเหมือนมึง” เพลิงกัลป์ “เป็นคนนัดพวกกูออกมาแต่ถึงช้าชิบหาย” เจเดน “นัดพวกกูออกมานี่ คิดถึงแฟนเก่าอีกแล้ว?” เซน “…” ผมชะงักเล็กน้อยกับประโยคคำถามสุดแสนจะแทงใจของไอ้เซน เลยเลือกที่จะไม่ตอบอะไรกับคำถามของมัน หันมาสนใจขวดเหล้าที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าแล้วจัดการเทเหล้าใส่แก้วตัวเอง “มึงเลิกกันมาสามปีแล้วนะเว้ย” “เออ ทำไมยังไม่ลืมอีก” “มึงจมปลักไปป่ะ?” “...” ผมยังคงแค่นยิ้มและไม่ตอบอะไรกับคำถามของพวกมันและกระดกเหล้าเข้าปากอยู่เหมือนเดิม ปล่อยให้พวกมันรุมด่าเรียกสติให้ผมอยู่อย่างนั้น ก็อย่างที่พวกมันพูด ผมเลิกกับ ‘ร่มเกล้า’ มาได้ 3 ปีแล้ว ถ้าเป็นคนปกติเลิกกันได้สักสองสามเดือนก็คงมีใหม่ได้แล้วล่ะมั้ง ผมก็คนปกติคนหนึ่ง หลังจากเลิกรากับเธอได้ไม่นาน ผมก็เปลี่ยนแฟนใหม่ไปเรื่อย ๆ คบคนนั้นบ้าง คนนี้บ้าง บางคนก็คบนานเป็นเดือน บางคนคบแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็เลิกไป ผมไม่เคยจริงจังกับความสัมพันธ์ไหนอีกเลยหลังจากที่เลิกกับร่มเกล้า เธอเป็นเหมือนกับความทรงจำตามหลอกหลอนผมอยู่ตลอดเวลา อาจเป็นเพราะความผูกพันหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ผมยังคิดถึงเธอ ยังจำทุกๆ อย่างเกี่ยวกับเธอได้ เราเคยใช้เวลาร่วมกัน เคยใช้คำว่า ‘แฟน’ กันเป็นปี แต่แล้วความสัมพันธ์ของผมและเธอก็ต้องจบลงเพราะความเบื่อ ผมเริ่มใช้เวลากับกลุ่มเพื่อนมากขึ้น สนใจเธอน้อยลง ให้เวลาเธอน้อยลง เปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในความสัมพันธ์ของเรา จนสุดท้ายเมื่อเธอทนไม่ไหว... ‘ที่พี่เคยพูดว่าอยากเลิกกัน พี่พูดจริงๆ ใช่ไหม?’ ‘อืม’ ‘ค่ะ เราเลิกกัน’ ‘แน่ใจ?’ ‘แน่ใจค่ะ’ เสี้ยววินาทีที่เธอบอกเลิกกันตามที่ผมเคยพร่ำบอกว่าอยากจะเลิกกับเธอมาตลอด ความรู้สึกเจ็บปวดตรงอกข้างซ้ายแล่นเข้ามาเหมือนมีคนเข้ามารุมกระทืบหัวใจของผม แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น หลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตอิสระอย่างที่ต้องการมาตลอด ...จากวันเป็นสัปดาห์... ...จากสัปดาห์เป็นเดือน... ผ่านไปร่วมเดือนหลังจากจบความสัมพันธ์กับเธอ ผมกลับเริ่มรู้สึกขาดหาย เมื่อกลับมาคอนโดมิเนียมที่ผมและเธอเคยอาศัยอยู่ร่วมกัน มันกลับว่างเปล่า เธอเก็บข้าวของทุกอย่างของตัวเองออกไปไม่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้าสักชิ้นเดียว ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ แม้แต่แปรงสีฟันที่เคยวางอยู่คู่กันเธอก็เก็บเอาของเธอไปเหลือทิ้งไว้แค่ของผม มีเพียงเสื้อผ้าบางส่วนของเธอที่อยู่ระหว่างส่งซักเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกเอาไปด้วย เคยคิดว่าผมอาจจะแค่เหงาเลยคิดถึงเธอ เลยลองคบหากับผู้หญิงหลายๆ คนที่เข้ามาในชีวิต แต่ทุกอย่างกลับยิ่งชัดเจนเมื่อผมยิ่งคิดถึงเธอมากกว่าเดิม มองภาพซ้อนของผู้หญิงเหล่านั้นเป็นร่มเกล้า ส่วนร่มเกล้านั้น หลังจากเลิกกับผมไป เธอได้ทำการตัดขาดช่องทางการติดต่อของผมทุกช่องทาง ไม่เคยผ่านมาให้ผมเห็น แม้จะบังเอิญเดินผ่านก็ไม่เคยหันมามอง เธอใช้ชีวิตของเธอได้ดี ไม่ฟูมฟาย ไม่เพ้อ แถมไม่โพสต์อะไรเศร้าๆ ลงบนโซเชียลมีเดียเลย เธอยังไม่เริ่มต้นใหม่ ยังไม่ได้คบใคร แม้จะผ่านไปสามปีแล้ว ผมจึงแอบคิดอย่างคนเข้าข้างตัวเองว่า ลึกๆ แล้วเธออาจจะยังรักผมอยู่ ถ้าถามว่าผมรู้เรื่องราวของเธอได้ยังไงนั้น ค่อนข้างจะน่าอายนิดหน่อยที่ผมรับฟังเอาเรื่องราวของเธอมาจากไอ้พวกเพื่อนๆ เวรของตัวเอง เพราะเธอดันบล็อกแค่ผมแต่ยังมีไอ้พวกนี้เป็นเพื่อนบนรูดซิปและยังมีเพื่อนของผมติดตามอยู่ในอินสตาแกรม “ไอ้เหม” “ไอ้เหม!” “ไอ้เชี่ยเหม!” เสียงของไอ้เจปลุกให้ผมหลุดออกมาจากความคิดของตัวเองก่อนจะหันไปมองหน้ามันอย่างเคืองๆ อยู่ใกล้แค่นี้ จะแหกปากทำไมวะ “มึงจะแหกปากเพื่อ?” ผมถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กๆ “ไอ้เจเรียกมึงจนคอจะแตกแล้วเถอะ” เพลิงกัลป์ “ลืมปากไว้ที่ห้อง?” ไอ้เซนเลิกคิ้วถามพร้อมกับคำพูดหมาๆ ออกมาจากปากมัน “แล้วสรุปมีไร?” ผมตัดบทคำพูดไร้สาระของพวกมัน “มึงได้บอกนิด้าก่อนออกมาป่าว?” ผมขมวดคิ้วลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ ‘แฟนคนล่าสุด’ ของตัวเองจากประโยคคำถามของไอ้เซน “ไม่ได้บอก ทำไม?” ผมถามกลับ “พนักงานข้างล่างโทรมาบอกกูว่านิด้ามาโวยวายตามมึงกลับ” ลืมบอกไป ไอ้เซนถือหุ้นใหญ่ของร้านนี้ซึ่งลงทุนร่วมกับเพื่อนกลุ่มอื่นๆ ของมัน จึงไม่แปลกที่พนักงานจะรายงานมันและค่อนข้างให้เกียรติพวกผมเป็นพิเศษ ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงโวยวายจากข้างนอกห้องทำให้ผมถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญแล้วหันไปกระดกเหล้าเข้าปากต่อด้วยความเซ็ง ได้เวลาอีกแล้วสินะ... ปึง! เสียงประตูห้อง VVIP ถูกกระชากตามแรงอารมณ์ของสาวขี้เหวี่ยงอย่างนิด้า ที่กำลังบ่งบอกพวกผมทางอ้อมว่าคนเปิดนั้นกำลังโมโหแค่ไหน “เหม! ออกมาเที่ยวทำไมไม่บอกนิด้าเลยคะ” เสียงแหลมถามปนตะคอก “จำเป็น?” ผมเลิกคิ้วมองเป็นเชิงถามพลางเอาเหล้าเข้าปาก “ไปไหนก็บอกกันบ้างสิคะ! นิด้าเป็นแฟนคุณนะ!” ผมวางแก้วเหล้าลงพร้อมกับเหยียดยิ้ม “งั้นเราเลิกกันเถอะครับ” ผมบอกออกไป “นะ...นิด้าขอโทษค่ะ เราไม่เลิกกันนะคะเหม” เสียงแหลมของเธออ่อนลงอย่างชัดเจน “ผมไม่ชอบให้โอกาสใครครับ” “เหมคะ นิด้าไม่อยากเลิกกับเหมค่ะ” “พาเธอออกไปด้วยครับ” ผมเอ่ยบอกกับพนักงานรักษาความปลอดภัยของร้านด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหันมากระดกเหล้าเข้าปากโดยที่ไม่สนใจเสียงกรีดร้องโวยวายด้านนอกที่ค่อยๆ ไกลออกไป “มึงแม่งทำแบบนี้อีกแล้ว” ไอ้เพลิงพูดพร้อมส่ายหน้าช้าๆ ไปมาอย่างเอือมระอากับเหตุการณ์ตรงหน้า “เพื่อไรวะ” ไอ้เจเดนมองผมอย่างไม่เข้าใจ “นิด้ายังไม่ใช่” ผมตอบ “ไม่ใช่อะไร?” ไอ้เซน “เธอไม่เหมือนร่มเกล้า” ผมยังไม่ทันได้ตอบอะไร คนที่รู้ทุกอย่างดีอย่างไอ้เพลิงก็อธิบายทุกอย่างแทนผม “ไหนมึงบอกว่านิด้าเหมือนร่มเกล้า” ไอ้เจถามอีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจ เพราะก่อนหน้านี้ผมเคยบอกว่านิด้าเธอคล้ายๆ กับร่มเกล้า “แค่คล้าย แต่ยิ่งคบยิ่งไม่เหมือนว่ะ” ผมตอบนิ่งๆ “แล้วไง มึงจะคบคนนั้น คนนี้ไปทั่วเพื่อลืมร่มเกล้า?” เซน “กูเปล่า” “มึงเปล่า แต่มึงแค่คบคนอื่นเพื่อให้ตัวเองยังรู้สึกถึงเธอ” เพลิง “ไม่ใช่มึงลืมเธอไม่ได้ แต่มึงทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองลืมเธอ” เจเดน “ไม่กลับไปง้อเลยอ่ะ มึงทำขนาดนี้แล้ว” ไอ้เซนประชดผมด้วยท่าท่างนิ่งๆ ของมัน ผมนิ่งไปเล็กน้อยกับคำพูดของมันแล้วคิดตามก่อนจะสะบัดหัวเอาความคิดโง่ๆ ออกไป ขืนกลับไปตอนนี้กูเสียศักดิ์ศรีหมดครับ เลิกกันไปตั้งสามปี ถ้ากลับไปง้อตอนนี้ ที่ผ่านมามันจะมีประโยชน์อะไร ผมกับเธอจบกันไปตั้งนานแล้ว ผ่านมาก็ใช้ชีวิตได้ ไม่เห็นต้องกลับไป ที่เผลอคิดตามคำพูดไอ้เซนต้องเป็นเพราะผมเมาแล้วแน่ ๆ กูเมาแล้วแน่ ๆ! “แล้วยังไงคืนนี้ ไม่สนสักคน?” หลังจากเงียบไปสักพัก ไอเดียจังไรๆ จากไอ้เพลิงที่กำลังเชิญชวนให้พวกผมออกล่าเหยื่อในคืนนี้ “ไม่มีอารมณ์ว่ะ” เจเดน “สักคนสองคนก็ดี” เซน “แล้วมึงอ่ะ ยังไง” ตัวต้นคิดอย่างไอ้เพลิงหันมาถามเพื่อรอฟังความเห็นจากผมเป็นคนสุดท้าย “ก็...” “…” “เอาดิ” “มันต้องแบบนี้ดิวะ!” ว่าแล้วผม เพลิงกัลป์ เซน ก็เดินลงไปชั้นล่างเพื่อมองหาสาวๆ ที่จะมาสนุกด้วยกันในคืนนี้ ทิ้งไอ้เจเดนไว้ในห้อง VVIP ชั้นบนเอาไว้คนเดียวที่ไม่ยอมมองหาสาวๆ เพราะกลัวว่าจะมีปัญหากับแฟนเด็กของมัน พวกกลัวเมีย หึ! แสงไฟนีออนหลากหลายสีบวกกับเสียงเพลงแดนซ์ที่ผ่านการรีมิกซ์มาแล้วจากดีเจเบอร์ต้นๆ และฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ผู้คนดื่มกันเข้าไปเพื่อปลดปล่อยอีกด้านในตัวเองออกมา ไอ้เพลิงและไอ้เซนที่ตอนนี้ได้หายไปจากสายตาของผมแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงลากผู้หญิงไปกินในมุมลับตาคนส่วนไหนสักส่วนในผับ ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาเหยื่อของตัวเอง สายตาหยุดที่กลุ่มสาวๆ กลุ่มหนึ่งที่กำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะของเสียงเพลงอย่างเย้ายวน และหนึ่งในนั้นกำลังส่งสายตาเชิญชวนให้ผมอยู่ ผมยกยิ้มมุมปากมองเธอเล็กน้อยก่อนจะหันมาสนใจแก้วเหล้าในมือของตัวเองเพื่อหลอกล่อให้เธอเป็นฝ่ายเดินมาและเข้าหาผมเอง หางตามองพบว่าเจ้าหล่อนกำลังเดินมาทางผม เข้าทางกู! “มาคนเดียวเหรอคะ?” เธอคนนั้นเข้ามาทักทายผมตามแผนที่ผมล่อให้เธอเดินมาหา “มากับเพื่อนครับ” ผมตอบ “แล้วเพื่อนไปไหนกันหมดคะ?” เธอถาม “ไม่รู้สิครับ” ผมมองแก้วเหล้าในมือก่อนจะส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เธอ “ไปหาที่เงียบๆ คุยกันไหมคะ” ไม่พูดเปล่า มือของเธอลูบไล้ไปทั่วร่างกายส่วนบนของผม และเกือบ... จะลงไปส่วนล่าง “เอาสิครับ” ผมตอบพลางเดินนำเธอไปแถวๆ ห้องน้ำและจุดสูบบุหรี่ เพื่อไป ‘ทำความรู้จักกัน’ เงียบๆ แบบสองต่อสอง ทันทีที่มาถึงห้องน้ำ สาวเจ้าจัดการล็อกประตูและเริ่มประกบปากลงบนต้นคอผมทันที ริมฝีปากของเธอขบเม้มต้นคอผมเบาๆ และเริ่มไล้ลิ้นลงมา เธอเลิกเสื้อผมขึ้นแล้วละเลงริมฝีปากและลิ้นร้อนทั่วอกของผม ลงมาหน้าท้อง ขณะที่มือของเธอกำลังปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกงผมอยู่ รีบจังวะ! ลูกชายที่มีขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทยของผมเริ่มแข็งตัวผงาดดุนดันเป้ากางเกงขึ้นมา เหมือนเธอจะรู้แล้วจัดการดึงกางเกงและชั้นในของผมลงเพื่อที่จะสัมผัสกับลูกชายของผมแบบ ‘เนื้อแนบเนื้อ’ มือของเธอเริ่มสัมผัสส่วนหัวของผมเบาๆ ก่อนที่จะไล้ลงมาและชักขึ้นชักลงช้าๆ และเริ่มส่งริมฝีปากของเธอเข้ามาครอบครองส่วนหัว ค่อยๆ ขยับหัวแล้วครอบครองแก่นกายใหญ่ของผม ซี๊ดด... เสียวหัว ผมครางเสียงต่ำในลำคอ มือหนาของผมรวบผมยาวของเธอขึ้นแล้วกดหัวของเธอขึ้นลงตามจังหวะและแรงอารมณ์ของผม สาวสวยตรงหน้าส่งเสียงครางในลำคอเป็นเชิงประท้วงเนื่องจากผมกดหัวของเธอลงมาลึกเกินไป กำปั้นของเธอทุบหน้าขาของผมเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณว่าเธอไม่ไหวแล้ว อ่อนไป... ปล่อยมือออกจากผมยาวให้เธอผละริมฝีปากออกจากส่วนกลางกายของผม ก่อนจะดึงเธอให้ลุกขึ้นมายืนเต็มความสูง ผมจัดท่าทางให้เธอยืนในท่าโก้งโค้ง มือเรียวยันกับชักโครกเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้ม แม่x น่าเอาชิบหาย! ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบเอาถุงยางอนามัยขนาด 62 มิลลิเมตรนำเข้าจากต่างประเทศออกมา แต่ก่อนที่จะได้ฉีกซองถุงยางและสวมเข้าไปก็ดันดวงซวยทำถุงยางตก แล้วแม่งถุงยางดันเคลื่อนไปทางห้องข้างๆ ที่มีคนอยู่ “โทษครับ หยิบถุงให้หน่อยได้ป่ะ” ผมตะโกนบอกหญิงสาวเจ้าของรองเท้าส้นสูง 6 นิ้ว สีดำ ที่กำลังทำธุระส่วนตัวของตัวเองในห้องน้ำ “...” ไร้เสียงตอบกลับจากคนที่อยู่ห้องข้าง แถมยังไม่ขยับตัวก้มลงมาเก็บถุงให้กูอีก เมื่อเห็นว่าห้องข้างๆ ยังนิ่งอยู่ ผมจึงถือวิสาสะยื่นมือลงไปหยิบถุงยางของตัวเองที่ตกลงพื้นไป แต่ก่อนที่จะได้หยิบขึ้นมาและทำ ‘กิจกาม’ ต่อ เจ้าของเท้าขาวๆ นั่นก็เหยียบส้นรองเท้าส้นเข็มแหลมๆ ของเธอลงมาบนหลังมือของผมเต็มตีน “อ๊ากกก!!! เจ็บๆๆ” ผมร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อถูกส้นรองเท้าของสาวข้างห้องเหยียบลงมาบนหลังมือ เมื่อเหยียบและขยี้ส้นรองเท้าแหลมๆ ลงมาบนหลังมือของผมจนพอใจแล้ว เท้าเล็กๆ นั้นก็ยกออก ผมจึงจัดการรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย เก็บลูกชายที่หดตัวลงจากความเจ็บปวดเข้าไปในกางเกงและรูดซิป ก่อนจะวิ่งไปเคาะห้องข้างๆ อย่างโมโห เย็บก็ไม่ได้เย็บ ยังต้องมาเจ็บมืออีก แม่งเป็นเจ้ากรรมนายเวรกูหรือไงวะ! กริ๊ก! ก่อนที่จะได้สบถด่าถ้อยคำหยาบคายในใจไปมากกว่านี้ เสียงปลดกลอนประตูห้องน้ำจากตัวขัดอารมณ์ด้านในก็เปิดออกมา และยังไม่ทันได้ด่าอะไร ก็ทำกูช็อกเหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางหัวอีกรอบ เมื่อคนที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาคือเธอคนนั้น คนที่เคยเป็น ‘คนรัก’ ของผมเอง ร่มเกล้า... เธอมาทำอะไรที่นี่? เธอดูเปลี่ยนไปเยอะมาก... เธอสบายดีไหม? เธอจะยังคิดถึงกันบ้างไหม? เธอยังจำเรื่องของเราได้หรือเปล่า? จังหวะที่ผมยืนนิ่งมองเธอ ดวงตากลมโตก็มองกลับมาที่ผมด้วยเช่นกัน มันไม่ใช่สายตาแบบที่คนรักใช้มองกัน แล้วก็ไม่ใช่สายตาแบบคนรักเก่ามองกันด้วย สายตาของเธอมันดู... ว่างเปล่า... “หลบหน่อยได้ไหมคะ?” เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาเรียกสติของผมให้กลับมาลงประทับร่าง ใบหน้าสวยหวานราบเรียบไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งที่เพิ่งจะสร้างเรื่องไปหยก ๆ “เดี๋ยวดิ! ก่อเรื่องแล้วจะหนี?” ผมยืนขวางเธอไว้พร้อมกับมองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง “ขอโทษด้วยค่ะ” “...” “นึกว่าเหี้xผสมพันธุ์กัน เลยเผลอเหยียบไปเต็มตีน😊” “!!!” (เหมราช’ s End) …To be continued…