ตอนที่ 3
1517 Words
(แค่ไม่รู้สึกตัว)
สองเดือนที่แล้ว ผับ R
“เกรซ นังเกรซ ทางนี้!”
เสียงเล็กของวีนัสที่กำลังตะโกนเรียกเพื่อนคนสวยของตัวเองแข่งกับเสียงเพลงดังขึ้นเพื่อเรียกให้ร่างบางอีกคนที่เพิ่งมาใหม่เห็นว่าตัวเองอยู่ตรงไหน
“โอ๊ย แก วันอะไรวะเนี่ยทำไมคนเยอะ?”
“วันเสาร์ไง แต่เห็นไอ้อเล็กซ์บอกว่านายมันพาลูกค้ามาเอนเทอร์เทน เลยปิดโซนวีไอพีทั้งหมด พวกขาประจำเลยต้องระเห็ดมาอยู่โซนธรรมดา คนมันเลยเยอะกว่าปกติทั้งที่เยอะจะตายห่าอยู่แล้วนั่นแหละ”
“อ้าวเหรอ แล้วอเล็กซ์อยู่ไหนอะ”
“ไม่ต้องมาเลยนะนังตัวดี แกรับมือไอ้อเล็กซ์มันไม่ไหวหรอก มันโสด มันเพลย์บอย แถมงานที่มันทำยังเสี่ยงจะตายเดี๋ยวได้เป็นหม้ายก่อนจะมีลูก”
“แหม แกนี่ช่างแช่งชักหักกระดูกกันซะจริงนะนังเพื่อนทรยศ”
วีนัสเสียวหลังวาบกับน้ำเสียงเย็นชาของเพื่อนชายที่เธอเพิ่งจะนินทาระยะเผาขนไป โดยที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเดินมาถึงตอนที่ตัวเองกำลังถูกนินทาพอดิบพอดี
“แหะ แหะ ก็จริงนี่หว่า”
อเล็กซ์ปรายหางตามองร่างบางเพื่อนสนิทแล้วถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้ ประมาณว่า ‘ฝากไว้ก่อนนะยัยลูกแมว’
“สวัสดีครับเกรซ มากันสองคนเหรอครับ”
“ถ้ามากันสามคนก็เห็นแล้วอะ”
เป็นวีนัสอีกที่ยังไม่เจียมตัวต่อปากต่อคำกับเพื่อนตัวสูง อเล็กซ์จึงใช้มือหนาปิดปากเพื่อนสาวแล้วหันไปเท้าคางแนบชิดติดกับเกรซจนเจ้าตัวหายใจไม่ทั่วท้อง
“อ่า ค่ะ มากันสองคนนี่แหละค่ะ เห็นนัสว่าอเล็กซ์มาคุ้มกันเจ้านายเหรอคะ?”
“ครับ ผมกำลังจะออกไปรับแขกวีไอพีให้นายพอดี เห็นนังวีนัสกำลังนินทาอยู่พอดีเลยกะว่าจะเดินมาจัดการสักหน่อย แต่หลัก ๆ ก็อยากจะเข้ามาทักเกรซมากกว่าครับไม่เจอหน้าสวย ๆ นานผมคิดถึงบอกไม่ถูก”
คนถูกหยอดตอนนี้บิดไปบิดมาจนแขนนั้นแทบจะเป็นเกลียวอยู่สามตลบ
“ไป ๆ ไหนบอกจะไปรับลูกค้า ทำงานอยู่ไม่ใช่เรอะรีบไปให้ไว ๆ”
“ชิ ไปก็ได้ งั้นผมไปก่อนนะครับเกรซ แล้วค่อยเจอกันครับ”
เมื่ออเล็กซ์ผละไปแล้ว มือบางของวีนัสก็ฟาดเข้าไปที่แขนเล็กของเพื่อนสนิท
เพียะ!
“โอ๊ย แกมาตีฉันทำไมนังนัส เจ็บนะ”
“แกอย่ามาแกล้งทำเป็นเขินอาย แหมมม โดนผู้ตกหน่อยทำเป็นเขิน”
“ก็เขินจริง ฮ่า ๆ เอาน่านาน ๆ จะเจออเล็กซ์ทีก็ขอหยอด ๆ หน่อย เอาเป็นว่าอย่ามาว่าแต่ฉันเถอะ แกก็เห็นผู้ไม่ได้เหมือนกันแหละน่า ตะกี้เห็นนะว่าแอบส่งสายตาให้ผู้ชาย! มา ๆ เสียเวลา ดื่ม ๆ”
สองสาวจึงชนแก้วกันไปคุยกันไป จนเวลาผ่านไปพักใหญ่…
“กระดกเลยนังนัส ไว ๆ”
“แกมีปัญหาชีวิตกับการกระดกหมดแก้วเหรอนังเกรซ โอ๊ย นี่ฉันหมดแก้วมาจะสิบแก้วแล้วนะ รีบหรือไงอยากให้เพื่อนเมาจัง”
“ฮ่า ๆ เปล่าก็นาน ๆ แกจะหยุดฉันก็เลยอยากให้มันสนุกกว่านี้ เร็ว ๆ”
สรุปวีนัสก็ต้องทำตามที่เพื่อนขอ จนในที่สุดความมึนเมาก็เริ่มเล่นงานร่างบางที่ปกติดื่มเท่าไรก็ไม่เคยจะเมา
“อาว อีกกก”
วีนัสตอนนี้เริ่มเสียการทรงตัวจากน้ำเมาที่กระดกเข้าไปอย่างมากมาย แถมยังสอดส่ายสายตามองหาหนุ่ม ๆ หน้าตาดีจนตาเริ่มพร่ามัว ทำให้ต้องขอตัวไปเข้าห้องน้ำหวังใจว่าเมื่อล้างหน้าล้างตาแล้วจะรู้สึกดีขึ้น
ตุบ!
ระหว่างทางไปห้องน้ำ วีนัสตาพร่าเลือนจนแทบจะมองทางไม่เห็นเลยว่าตัวเองเดินเป๋ไปเป๋มาจนชนเข้ากับการ์ดของร่างหนาที่เพิ่งจะออกมาจากห้องน้ำของโซนวีไอพี
“คุณ นี่มันห้องน้ำของวีไอพีนะครับ หลงเข้ามาตรงนี้ได้ยังไง! นายผมขอโทษด้วยครับ”
การ์ดของร่างสูงเอ่ยขึ้นพร้อมรีบดันร่างของวีนัสออกห่างคนเป็นนาย เมื่อเจ้านายของเขาเกือบถูกหญิงแปลกหน้าชนเข้าเต็มแรง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชนกับเจ้านายของเขาโดยตรง แต่ด้วยความไม่ระวังอาจจะทำให้เขาตกงานได้
“ทำไมถึงหลุดมาโซนนี้ได้” เสียงทุ้มเอ่ยถาม
“ผมว่าน่าจะเมา และคนของเราไม่ทันระวังครับ เชิญครับนาย”
ขณะที่ปลื้มกำลังจะเดินออกจากตรงนั้นร่างสูงเหลือบสายตาหันไปเห็นวีนัสที่สภาพค่อนข้างล่อแหลม เพราะคนตัวเล็กใส่ชุดเดรสที่ทั้งสั้นทั้งผ่า แถมยังรัดจนเห็นสัดส่วนครบทุกอณู และตอนนี้เธอเมาจนสติไม่อยู่กับตัว
“ให้คนตามหาว่าเธอมากับใครแล้วไปส่งที่โต๊ะให้ด้วย”
แต่ก่อนที่การ์ดร่างหนาจะเอื้อมมือเข้าถึงร่างบาง วีนัสด้วยความที่แอลกอฮอล์อยู่เต็มร่างถึงกับทำท่าว่าจะล้มลงถ้าไม่ได้แขนแกร่งของปลื้มมารองรับไว้
“นายครับ”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูจัดการเอง กลับไปที่โต๊ะ และบอกลุงดนัยด้วยว่ากูขอจัดการอะไรหน่อย แล้วจะตามไป อย่าลืมเรียกผู้หญิงที่เตรียมไว้มาเอนเทอร์เทนลูกค้าอย่าให้บกพร่อง”
“ครับนาย”
เสียงทุ้มเปล่งออกมาพร้อมทั้งเดินหันหลังให้คนเป็นนายทันทีเมื่อเห็นว่าร่างหนาของปลื้มจัดการถอดเสื้อสูทของตัวเองคลุมร่างบางของวีนัสที่สภาพค่อนข้างหละหลวม แล้วก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นสู่อ้อมแขนในท่าเจ้าสาว
ปลื้มเดินสาวเท้ามายังห้องพักวีไอพีที่ทางผับจัดเตรียมไว้ให้เขาและลูกค้า ซึ่งคืนนี้แทนที่เขาจะได้ใช้มันกับสาว ๆ ที่ทางร้านเตรียมไว้ กลับต้องพาร่างบางที่กึ่งหลับกึ่งตื่นมาที่นี่
“ดื่มจนเมา อะไรกันวะเนี่ย”
ปลื้มวางร่างบางของวีนัสลงบนเตียงพร้อมกับดึงเสื้อสูทของตัวเองออก แต่สายตาก็ดันไปปะทะเข้ากับหน้าอกกลมมนที่ตอนนี้หลุดออกมาจากชุดเดรสซึ่งคนตัวเล็กสวมใส่เกินครึ่ง เพราะท่าที่นอนอยู่
ผิวขาวละเอียด ผมยาวสยายประปรายอยู่บนเรือนหน้า ริมฝีปากกระจับได้รูปสีชมพู ช่างดูมีเสน่ห์จนปลื้มต้องก้มตัวลงไปใกล้ ๆ เพื่อดูให้เต็มตากว่านี้อย่างเกินห้ามใจ ถึงแม้ว่าไฟในห้องจะถูกหรี่ลงเพื่อเพิ่มบรรยากาศจากเจ้าของผับ แต่ปลื้มที่ยังคงมีสติครบถ้วนสามารถมองเห็นความสวยงามที่น่าถูกใจนี้ได้ไม่ยาก
“อื้อออ”
วีนัสพลิกตัว ส่งเสียงครางในลำคอ มือเปะปะจับเข้ากับท่อนแขนใหญ่ของร่างสูงที่กำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมร่างบางตรงหน้า แล้วอยู่ ๆ ก็ดึงสุดแรงจนคนตัวโตเสียหลักล้มทับคนที่นอนอยู่ก่อนแล้ว ทำให้ใบหน้าทั้งสองแทบจะแนบชิดเป็นคนเดียวกัน
“หล่อจัง มีแฟนหรือยังคะ ตัวก็ห๊อม หอมมม ทำไมวันนี้ฉันฝันดีจังเลยยย ไหนขอชิมหน่อยค่ะว่าจะอร่อยไหมน้าาา”
วีนัสที่กึ่งมีสติกึ่งไร้สติใช้เท้าเรียวเข้าลูบไล้ขายาวทั้งสองข้างของปลื้ม ยกขาเนียนขึ้นมาสูงขึ้น ๆ จนน่ากลัวแถมมือเรียวก็ยังลูบไล้ไปมาแทบจะทุกสัดส่วนของปลื้มที่เธอสามารถส่งมันไปสัมผัสถึง
ปลื้มขมวดคิ้วจนชนกัน กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เพราะเกิดมาจากที่เคยมีอะไรกับสาว ๆ มากหน้าหลายตาแต่ก็เพราะทุกคนยินยอมพร้อมใจขึ้นเตียงกับเขาเองทั้งนั้น แต่ครั้งนี้ต่างกันเพราะการกระทำของคนตัวเล็กทำให้อยู่ ๆ เขาก็อยากจะแหกกฎตัวเองที่ว่าจะไม่นอนกับใครถ้าเธอคนนั้นไม่ยินยอม
“ก็ไม่ได้ไม่ยินยอมนี่หว่า แค่ เอ่อ ไม่รู้สึกตัว แถมยังยั่วซะขนาดนี้น่าจะเคย ๆ มาก่อนแล้ว”
ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปสัมผัสกับเต้ากลมทั้งสอง พร้อมทั้งส่งลิ้นร้อนเข้าชิมรสชาติของจุกสีชมพูที่ตอนนี้โผล่ออกมาพ้นเดรสตัวเล็กจนทำให้ความอดทนของปลื้มหายไปจนหมดสิ้น
“บราก็ไม่ใส่…”
“อืมมม อ่าห์!”
เสียงกระเส่าในลำคอของร่างบางที่ตอนนี้ยังหลับตารับสัมผัสแปลกใหม่จากชายแปลกหน้า เหมือนกึ่งฝันกึ่งหลับกึ่งตื่น รู้แค่มีสิ่งที่ชัดเจนคือความรู้สึกเสียวกระสันซึ่งมันแปลกใหม่อย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมันมาก่อน
“หวานนน นมสวยจริง ๆ ทำไมสวยไปหมดแบบนี้วะ”
- Writer
