Kahvaltı için aşağıya indik. Düne nazaran daha kalabalıktı mekân. Kahvaltımızı yaptıktan sonra restorandan çıkacakken, “Yiğit,” diye seslenen bir sesle durduk. Karşıdan gelen bir kadının Yiğit’e aniden sarılması bir an ikimizi de afallattı. Geri çekildiğinde Yiğit’in de, “Vildan,” demesi kıza dikkatle bakmama neden oldu. Vildan ise benim dercesine bakıyordu Yiğit’e.
“Evet, benim. Ya nerelerdesin sen hayırsız? Bir gittin kayboldun.” Bu kadar samimi olması sinirlerimi bozdu. Yiğit’in bakışları bana kaydığında kızda direkt bana baktı. Bir an yüzündeki bozulma Yiğit’in, “Eşim Zeynep,” diye tanıştırmasıyla daha da bozuldu. Kızgın bakışlarım Yiğit’in üzerine çekildi. Ne diye bu kadar samimi olmuştu ki?
O kadar güzeldi ki bir an sinirlerim bozuldu. Sanırım buranın müdavimlerinden biriydi. Çünkü
