Lina, o gece Bekçi’nin yanından ayrılırken bedeninde ağır bir yük hissediyordu. Kutunun içindeki sis, sadece anılarını değil, ruhundaki en derin korkuları da ortaya çıkarmıştı. Sanki karanlık bir aynaya bakmış, kendi yansımasının en kırılgan yanlarını görmüştü. Ama artık geri dönüş yoktu. Çünkü Bekçi ona söylemişti: “Sınavlar daha zor olacak.”
Ayakları, soğuk ve nemli taş koridorda yankılanıyordu. Karanlık bir tünelden geçer gibi ilerliyordu; duvarlardaki eski, çatlamış resimler yüzüne yapışmış gibiydi. Figürler tanıdıktı; acı ve kayıp kokuyorlardı.
Aniden, soğuk bir nefes ensesine değdi. Döndü. Bekçi, ay ışığının altında tam olarak seçilemeyen, sadece parlayan gözleriyle oradaydı.
“İlk anahtar sadece kapının eşiğiydi, Lina. Şimdi gerçek test başlıyor. Lanetin gölgesinde saklanan sesler
