พรหมลิขิตรักซาตาน

ตอนที่2 จองจำ

หลังจากที่ทุกคนออกไปเหลือเพียงเหมันต์และปลายฝนบรรยากาศในห้องนอนตอนนี้เงียบเหงาไม่ต่างจากป่าช้า แววตาดุดันยังคงจ้องมองหญิงสาวอย่างเกลียดชัง ปลายฝนรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยเธอดึงผ้าห่มเข้าหาตัวแน่น การกระทำของหญิงสาวทำเอาเหมันต์มองอย่างหลบต่ำ เขาได้ยินเรื่องที่เธอความจำเสื่อมจากหมอนิวัติแล้ว มันก็ไม่แปลกตอนที่พบร่างของเธอก็เต็มไปด้วยเลือดทั่วบริเวณศรีษะ เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น

"กลับมาทำไม? "เหมันต์ถามขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร"

"หึ ใช่สินะเธอมันความจำเสื่อมลืมไปทุกอย่าง แต่มีเพียงฉันก็จำไม่เคยลืมผู้หญิงสารเลวสวมเขาให้ผัวตัวเอง ทิ้งลูกที่กำลังโตทิ้งสามีไปอย่างหน้าด้านๆ จิตใจเธอทำด้วยอะไรไม่รักฉันเเล้วฉันไม่ว่าแต่เธอกลับทำลายชีวิตเด็กน้อยตาดำๆ คนนึง เคยคิดบ้างไหมว่าตาเมฆจะรู้สึกยังไงห๊ะ! " น้ำตาใสๆ ของปลายฝนไหลออกมาเธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงทำอย่างนั้นไม่ว่าพยายามนึกเท่าไหร่เธอก็จำไม่ได้สักที

"ฉันไม่รู้ ฉันขอโทษ"เธอเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดถ้าเป็นอย่างที่เขาบอกเธอมันก็คงเลวสมกับคำพูดของเขา

"ขอโทษงั้นหรอห๊ะ พูดออกมาได้แค่ขอโทษสินะ! " ร่างหนาเดินเข้าไปกระชากตัวหญิงสาวลุกออกจากเตียงเธอตกใจเมื่อเขาเหวี่ยงเธอล้มลงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย! " ปลายฝนร้องเจ็บออกมา

"แค่นี้เจ็บแล้วหรอห๊ะ ทีฉันเจ็บมากกว่าเธอยังทนมาได้ เธอก็ต้องทนได้เหมือนกัน มานี่! " เขากระชากร่างบางเธอพยายามปัดมือเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล เหมันต์ลากตัวเธอเข้ามาในห้องน้ำก่อนจะเปิดฝักบัวใส่ตัวหญิงสาว เขารู้สึกขยะแขยงในตัวเธอเต็มทน

"คุณจะทำอะไรปล่อยนะ! "เธอร้องห้ามก่อนจะพยายามวิ่งหนีออกมาจากห้องน้ำแต่ทว่ามือหนายังรวบเอวบางก่อนจะผลักเธอชิดกำแพงห้องน้ำอีกครั้ง เขายังคงสาดน้ำใส่ร่างกายเธอ ชุดนอนสีอ่อนพอถูกน้ำก็เปียกเเนบเนื้อจนเห็นผิวกายเธอได้ชัดเจน

"เธอมันสกปรก แค่น้ำคงจะล้างคราบคาวชายชู้เธอไม่หมดแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เธอควรจะขอบคุณใจมากกว่านะปลายฝน"

"ฮึก ฮื่อออ คนใจร้ายฉันไม่รู้ว่าฉันไปแต่งงานกับคุณได้ยังไง! " เธอพูดออกมาด้วยน้ำตาร่างกายเธอทรุดไปกองอยู่ที่พื้นเย็นเฉียบ แววตาที่จ้องมองมาที่เขาอย่างเสียใจ

"ใจร้ายหรือ แค่นี้มันยังน้อยไป! " เหมันต์มองหญิงสาวอย่างเจ็บปวดเช่นกันเขากระชากตัวเธอขึ้นอีกครั้งก่อนจะกระชากชุดนอนที่สวมใส่ออก

แควก แควก! เพียงไม่กี่ครั้งชุดนอนที่ปลายฝนใส่ก็ขาดออกจากกันเป็นชิ้นๆ เศษผ้าบาดผิวเธอจนเกิดรอยแดง เต็มไปหมด

"ปล่อยนะจะทำอะไรปล่อยฉันนะคะ! " เธอร้องห้ามเเต่เขาก็ยังไม่ปล่อยมือออกจากตัวเธอก่อนจะกระชากชุดที่ใส่ออกจนหมดเหลือเพียงชุดชั้นในแค่นั้น

เพี๊ยะ! ปลายฝนทนการกระทำของชายหนุ่มไม่ไหวจิตใต้สำนึกบอกให้เธอทำแบบนั้นออกไป ฝ่ามือน้อยๆ ตบเข้าหน้าคมคายเสียงดังลั่น ใบหน้าเหมันต์หันไปตามเเรงมือ ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กอย่างไม่พอใจ

"ปลายฝน! เพี๊ยะ! "เขาเรียกชื่อเธออย่างเก็บกดก่อนจะสวนมือเข้าหาหน้าหญิงสาว ร่างบางอรชรล้มลงไปตามแรงฝ่ามือของชายหนุ่มเขาแค้นในสิ่งที่เธอเคยทำไหนจะตอนนี้เธอยังกล้ามาตบหน้าเขาอีกอย่างนั้นหรือ

มุมริมฝีปากบางของปลายฝนมีกลิ่นคาวเลือดจนเธอรู้สึกได้ก่อนจะหันมามองเขาด้วยแววตาแดงก่ำ ทำไมกัน ทำไมความรู้สึกเธอถึงไม่มีคำว่าความรักเลยเวลาจ้องมองเขา เหมันต์มองหญิงสาวอย่างเจ็บแปลบขึ้นมาในใจ เขาหันหลังหนีก่อนจะมองดูมือตัวเองด้วยความรู้สึกผิด เป็นครั้งแรกที่เหมันต์ลงมือกับภรรยาตน ปลายฝนร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดที่ตัวเองต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ก่อนจะล้มหมดสติไปอีกครั้ง เหมันต์หันกลับมามองก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขารีบอุ้มเธออกมาจากห้องน้ำก่อนจะเอาผ้ามาห่มกายเธอเอาไว้ ชายหนุ่มนั่งลงปลายเตียงในหัวสมองเขาตอนนี้มันมืดมิดไปหมดสองมือยกขึ้นมากุมขมับตอนที่เธอจากไปอย่างไม่บอกกล่าวมันทำให้เขาเหมือนตายทั้งเป็นมีเพียงลูกชายตัวน้อยที่ต่อลมหายใจให้เขาอยู่มาถึงทุกวันนี้ แต่วันนี้เธอยังกลับมาอีกครั้งกลับมาเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของเขาอีกอย่างนั้นหรือ

อีกด้านกลางใจเมืองหลวง

สีหน้าชายหนุ่มสูงโปร่งขับรถเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งสง่าด้วยแววตาวิตกกังวล พอรถจอดนิ่ง

'สหรัฐ'หรือภพก็รีบก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอย่างรีบร้อน

"คุณอาครับ ได้ข่าวน้องฟ้ารึยังครับ! "เขาถามด้วยความเป็นห่วง ชายชราที่นั่งอยู่บนโซฟากลางใจบ้านส่ายหัวให้กับชายหนุ่มด้วยแววตาเศร้า

"ตำรวจยังหาตัวยัยฟ้าไม่เจอเลยภพอาไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี! " ท่านวิเศษพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า เขาเป็นอดีตนักการเมืองคนนึงที่ใครๆ ต่างก็รู้จัก สหรัฐถอนหายใจออกมาอย่างเป็นห่วงเช่นกัน เขาเพิ่งกลับมาจากไปดูงานที่ต่างประเทศก่อนจะพบข่าวร้ายว่าคู่หมั้นคนสวยของตนจู่ๆ ก็หายตัวไป

"ต่อให้ต้องผลิกแผ่นดินเพื่อหาน้องฟ้า ผมก็จะทำคุณอาทำใจดีๆ ไว้นะครับผมยังเชื่อว่าน้องฟ้ายังมีชีวิตอยู่! "