Chapter 15 — I’m Falling
1650 Words
Maaga pa nang makarating si Alyanna sa campus.
Bitbit niya ang bag niya habang naglalakad papunta sa classroom. Tahimik pa ang hallway, at iilan pa lang ang mga estudyanteng naroon.
Pagpasok niya sa room, agad niyang napansin ang isang bagay.
Wala pa si Alex.
Napatingin siya sa bakanteng upuan sa tabi niya.
Hindi niya alam kung bakit, pero simula nang bumalik si Alex sa tabi niya, parang naging parte na ng routine niya ang presensya nito.
Napabuntong-hininga siya at naupo.
Ilang minuto pa ang lumipas bago bumukas ang pinto.
Pumasok si Alex.
At gaya ng dati, diretso ang tingin nito sa kanya.
“Morning.”
Napangiti si Alyanna.
“Morning.”
Umupo si Alex sa tabi niya at inilapag ang isang maliit na paper bag sa desk niya.
“Ano ‘to?”
“Breakfast.”
Tiningnan ni Alyanna ang laman.
Isang sandwich at isang bottled drink.
“Para sa’kin?”
“Hindi. Para sa multo.”
Napatawa si Alyanna.
“Ang aga-aga, masungit ka na.”
“Eat.”
“Thank you.”
Saglit siyang tinitigan ni Alex.
“Welcome.”
Sa likod nila, narinig nila ang mahinang tawa ni Mia.
“Grabe naman kayo. May breakfast delivery na ngayon?”
Napalingon si Alyanna.
“Mia.”
“Ano? Wala akong sinasabi.”
“Pero mukha kang may gustong sabihin.”
“Wala.”
Ngumisi si Mia.
“Sure.”
Umiling si Alyanna habang binubuksan ang sandwich.
Sa tabi niya, tahimik lang si Alex.
Pero may maliit na ngiti sa labi nito.
---
Naging abala ang buong klase dahil sa nalalapit nilang presentation.
Binigyan sila ng professor ng oras para ayusin ang final presentation tungkol sa communication and relationships.
Nasa isang table sina Alyanna, Alex, Mia, at Ethan.
“Okay,” sabi ni Ethan habang tinitingnan ang laptop. “Ako na sa introduction. Alyanna, ikaw sa second part?”
“Okay.”
“Alex, ikaw sa conclusion?”
Tumango si Alex.
“Sure.”
Habang ginagawa nila ang slides, napansin ni Alyanna na tahimik si Alex.
Hindi naman masama ang mood nito.
Tahimik lang.
Paminsan-minsan, kapag may binabasa si Alyanna sa laptop, lumalapit si Alex para tingnan din.
“Dito,” sabi ni Alex.
Itinuro nito ang isang sentence.
“Parang mas okay kung ito muna bago ‘yung next point.”
Lumapit si Alyanna para makita.
“Ah, oo nga.”
Magkatabi ang mga balikat nila.
Walang nagsasalita.
Pero pareho nilang napansin ang distansya nila.
Bahagyang gumalaw si Alyanna.
Hindi para lumayo.
Mas inayos lang niya ang pagkakaupo para mas makalapit sa screen.
Napatingin si Alex sa kanya.
“Comfortable ka?”
“Hmm?”
“Ang lapit mo.”
Napangiti si Alyanna.
“Problema?”
Saglit na natahimik si Alex.
“Wala.”
“Then okay.”
Bumalik sila sa laptop.
Pero hindi nawala ang maliit na ngiti sa labi ni Alyanna.
---
Pagkatapos ng klase, nagpunta sila sa library para mag-practice.
Maya-maya, napansin ni Alyanna na halos siya na lang ang gumagawa ng ilang bahagi.
“Alex, tingnan mo nga ‘to.”
Lumapit si Alex.
“Which part?”
“‘Yung ending.”
Umupo ito sa tabi niya.
Binasa nito ang paragraph.
“Okay naman.”
“Sure?”
“May konting kailangan baguhin.”
“Ano?”
Itinuro ni Alex ang screen.
“Too long.”
“Ah.”
“Bawasan natin.”
Tinulungan siya ni Alex na ayusin ang paragraph.
Maya-maya, napansin nitong tahimik na si Alyanna.
“Pagod ka?”
“Konti.”
“Then rest.”
“Pero kailangan natin matapos.”
“Matatapos natin.”
“Paano?”
“Ako muna.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Hindi mo kailangang gawin lahat.”
“Hindi ko ginagawa lahat.”
“Alex.”
“What?”
“Alam kong nag-aalala ka.”
Natahimik si Alex.
“Hindi ako sanay na may taong nag-aalala sa’kin nang ganito.”
Saglit siyang tinitigan ni Alex bago muling tumingin sa screen.
“Hindi ako ganoon sa lahat.”
“Alam ko.”
“Sa’yo lang.”
Bahagyang napangiti si Alyanna.
“Alam ko rin.”
---
Pagkatapos ng rehearsal, isa-isang umalis ang mga kasama nila.
Si Ethan ang unang nagligpit ng gamit.
“Alyanna, sabay tayo?”
Bago pa makasagot si Alyanna, napatingin siya kay Alex.
Hindi naman nagsalita si Alex.
Hindi rin siya mukhang galit.
Kaya ngumiti si Alyanna.
“Okay lang. Sasabay ako kay Alex.”
Saglit na nagkatinginan sina Ethan at Alex.
“Okay,” sabi ni Ethan. “See you tomorrow.”
Pagkaalis nito, napatingin si Alyanna kay Alex.
“Bakit ka tahimik?”
“Wala.”
“Selos?”
Napatingin si Alex sa kanya.
“Hindi.”
“Sure?”
“Hindi naman.”
Napangiti si Alyanna.
“Sinungaling.”
Napailing si Alex.
“Konti.”
“Alam ko.”
Naglakad sila palabas ng building.
---
Pagdating sa may gate, medyo mabagal na ang lakad nila.
Hindi agad nagsalita si Alex.
Hanggang sa siya mismo ang unang bumasag sa katahimikan.
“Alyanna.”
“Hmm?”
“Pwede kitang tanungin?”
“Sige.”
“Bakit mo ako pinili?”
Napakunot ang noo ni Alyanna.
“Ha?”
“Kanina.”
“Ah.”
Napangiti siya.
“Hindi ko naman siya pinili dahil ayaw ko kay Ethan.”
“Then why?”
“Gusto lang kitang makasama.”
Tumigil sa paglalakad si Alex.
Napahinto rin si Alyanna.
“Bakit?”
“Hindi ko rin alam.”
“Hindi magandang sagot.”
“Pero honest.”
Tahimik si Alex.
Nakatingin lang siya kay Alyanna.
Sa dami ng beses na nakasama niya ito nitong mga nakaraang linggo, ngayon lang niya napagtanto kung gaano na kalalim ang epekto nito sa kanya.
Hindi na lang ito simpleng pagkagusto sa presensya.
Hindi na lang pag-aalala.
Hindi na lang selos.
Mas higit pa roon.
“Alyanna…”
“Hmm?”
“May sasabihin ako.”
“Okay.”
Huminga nang malalim si Alex.
“Hindi ko na alam kung paano babalik sa dati.”
Nawala ang ngiti ni Alyanna.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Dati, okay lang sa’kin mag-isa.”
Tumitig siya sa mga mata ni Alyanna.
“Ngayon, kapag wala ka, hinahanap kita.”
Tahimik si Alyanna.
“Kapag may kausap kang iba, napapatingin ako.”
Bahagyang ngumiti si Alex.
“Kapag may nagpapasaya sa’yo, minsan naiisip ko kung bakit hindi ako.”
“Alex…”
Alam kong hindi tama na isipin ko ‘yon. Hindi mo naman kasalanan.”
Lumapit nang kaunti si Alex.
“Pero hindi ko na kayang magsinungaling sa sarili ko.”
Tahimik na nakatingin si Alyanna sa kanya.
“Gusto kita.”
Simple lang ang pagkakasabi niya.
Pero ramdam ni Alyanna ang bigat nito.
Hindi ito katulad ng mga pabirong salita nila.
Hindi ito “selos lang.”
Hindi ito biro.
Tapat siya.
At kinakabahan siya.
“Alex…”
“Hindi mo kailangang sumagot ngayon.”
“Pero—”
“Okay lang.”
Bahagyang ngumiti si Alex.
“Hindi kita pine-pressure.”
Ilang segundo silang nagkatitigan.
Hanggang sa marahang lumapit si Alex.
Hindi niya agad hinawakan si Alyanna.
Huminto siya nang may sapat pang distansya sa pagitan nila.
Parang hinihintay niya kung aatras ito.
Hindi umatras si Alyanna.
Sa halip, mahina niyang sinabi,
“Bakit ka huminto?”
“Because I'm scared.”
Napangiti si Alyanna.
Ikaw?”
“Bakit?”
“Akala ko wala kang kinatatakutan.”
“Meron.”
“Ano?”
“Na baka lumapit ako…”
Saglit siyang huminto.
“…tapos hindi mo pala gusto.”
Nawala ang ngiti ni Alyanna.
“Alex.”
“Hmm?”
“Hindi ako umaatras.”
Napatingin si Alex sa kanya.
Dahan-dahan niyang tinaas ang kamay.
Hinawakan niya ang kamay ni Alyanna.
Walang pilitan.
Mahina lang.
Parang nagtatanong pa rin.
Hindi ito binawi ni Alyanna.
Sa halip, bahagya niyang hinigpitan ang pagkakahawak.
Napabuntong-hininga si Alex.
“Okay?”
Tumango si Alyanna.
“Okay.”
Lumapit nang kaunti si Alex.
Naging tahimik ang paligid.
Hindi na nila naririnig nang maayos ang mga tao sa paligid.
Tanging sarili nilang paghinga ang halos napapansin nila.
Nagkatinginan sila.
Mata.
Tapos labi.
Mata ulit.
Unti-unting yumuko si Alex.
Hindi minadali.
Isa-isa lang ang bawat galaw.
Hanggang ilang pulgada na lang ang pagitan nila.
Napapikit si Alyanna.
At sa sandaling iyon, halos magdikit na ang mga labi nila.
Pero biglang napabukas ang mata ni Alyanna nang marinig ang tunog ng notification sa phone niya.
Pareho silang natigilan.
Nagkatinginan.
At parehong napangiti nang mahina dahil sa kaba.
“Grabe,” bulong ni Alyanna.
Napatawa si Alex.
“Hindi pa pala tayo pwede.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“Baka hindi pa.”
Tinitigan siya ni Alex.
“Hindi pa?”
Napangiti si Alyanna.
“Hindi ko sinabi na ayoko.”
Saglit na natahimik si Alex.
Pagkatapos, bahagya siyang lumapit ulit.
Pero hindi na para halikan siya.
Sa halip, marahan niyang idinikit ang noo niya sa noo ni Alyanna.
Pareho silang napapikit.
“Okay lang?” bulong ni Alex.
“Okay.”
“Good.”
Ilang segundo silang nanatili roon.
Walang kailangang sabihin.
Hindi pa nangyari ang halik.
Pero parang may nabago na sa pagitan nila.
Mas malapit.
Mas totoo.
Mas mahirap nang itanggi.
Pag-angat ni Alex ng mukha niya, mahina siyang ngumiti.
“Next time.”
Napangiti rin si Alyanna.
“Next time.”
Hinawakan ulit ni Alex ang kamay niya.
At bago sila tuluyang maghiwalay, marahan niya itong sinabi.
“Hindi kita mamadaliin.”
Tumango si Alyanna.
“Hindi naman ako aalis.”
Saglit na tumingin si Alex sa kanya.
“Promise?”
“Promise.”
At sa gabing iyon, habang magkahiwalay silang naglalakad pauwi, parehong may ngiti sa labi nila.
Hindi pa sila naghalikan.
Pero pareho nilang alam—
malapit na.
At higit pa roon, alam na rin ni Alex ang isang bagay na matagal niyang pilit iniiwasan.
Hindi na ito simpleng pagkagusto.
Nahuhulog na siya.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD