Chapter 8: The First
1987 Words
Hindi maalis sa isip ni Alyanna ang nangyari kahapon.
Hindi yung quiz.
Hindi yung University Week.
Hindi rin yung mga practice nila.
Kundi si Alex.
Don't get too close to him.
Paulit-ulit iyon sa isip niya.
Hindi niya maintindihan kung bakit sobrang concerned ni Alex kay Ethan.
Oo, minsan ay masyadong friendly si Ethan.
Pero wala naman siyang ginagawang masama.
At kung tutuusin, mabait naman ito sa kanya.
Kaya habang naglalakad siya papunta sa classroom kinabukasan, hindi niya maiwasang isipin—
Bakit parang ayaw ni Alex na may ibang taong lumalapit sa akin?
Pagpasok niya sa room, nakita niya agad si Alex.
Nasa likod ito, nakaupo sa usual seat.
May headphones sa leeg at nakatingin sa phone.
Napatingin si Alyanna sa kanya.
Parang naramdaman ni Alex ang tingin niya.
Dahan-dahan itong nag-angat ng mata.
Nagkatinginan sila.
“Morning,” sabi ni Alyanna.
“Morning.”
“Hindi ka nag-breakfast?”
“Why?”
“Wala lang.”
“Already did.”
“Okay.”
Umupo si Alyanna.
Maya-maya, may inilagay si Alex sa gilid ng desk niya.
Isang maliit na chocolate bar.
Napatingin si Alyanna.
“What’s this?”
“You looked tired.”
“Again?”
“Again.”
Napangiti siya.
“You keep giving me food.”
“Because you forget to eat.”
“Hindi ako nakakalimot.”
Tumingin si Alex sa kanya.
“Really?”
“Yes.”
“Yesterday?”
Napatahimik si Alyanna.
“Okay. Sometimes.”
Bahagyang ngumiti si Alex.
“Exactly.”
---
Magsisimula pa lang ang first subject nang pumasok si Professor Reyes.
“Good morning.”
“Good morning, Sir.”
Naglabas ng attendance sheet ang professor.
“Before we start, I need two volunteers for the University Week booth.”
Tahimik ang classroom.
Nagkatinginan ang mga estudyante.
“Anyone?”
Walang sumagot.
“Fine. I'll assign.”
May ilang nagreklamo.
“Sir, please.”
“Don't complain. You have been given enough time.”
Isa-isang tinawag ang pangalan.
Hanggang sa—
“Alyanna.”
Napatingin siya.
“Yes, Sir?”
“You'll be one of the booth coordinators.”
“Okay.”
“Ethan, you're the other coordinator.”
Napalingon si Ethan.
“Sure, Sir.”
Sa likod, bahagyang napatingin si Alex.
Hindi siya nagsalita.
Pero napansin ni Alyanna ang pagbabago sa mukha nito.
---
Pagkatapos ng klase, agad na nag-usap sina Alyanna at Ethan tungkol sa booth.
“Need natin ng concept,” sabi ni Ethan.
“Maybe something simple.”
“Like?”
“Interactive wall?”
“That's good.”
Umupo sila sa isang desk.
Nagsimula silang magsulat ng ideas.
“Maybe we can have a photo area.”
“Then questions about digital identity.”
“Exactly.”
“Then decorations.”
“Can you design?”
“Hindi.”
Tumawa si Ethan.
“Same.”
“Then we're doomed.”
Tumawa silang pareho.
Sa kabilang bahagi ng classroom, tahimik na nag-aayos ng bag si Alex.
Pero nakikinig siya.
“Maybe we can work on it after class,” sabi ni Ethan.
“Sure.”
“Sa coffee shop?”
“Okay.”
Tumigil si Alex sa paglalagay ng notebook sa bag.
Coffee shop?
After class?
Sila lang?
Hindi niya alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib niya.
Isinara niya nang mas malakas ang bag.
Napalingon si Alyanna.
“Alex?”
“I'm leaving.”
“Okay.”
Mabilis siyang lumabas.
---
Ano 'yon?” tanong ni Ethan.
“Hmm?”
“Alex.”
“Anong meron sa kanya?”
Napailing si Alyanna.
“Hindi ko alam.”
“She's been weird lately.”
“She's always weird.”
Tumawa si Ethan.
“Fair.”
Pero hindi na tumawa si Alyanna.
Dahil kahit gusto niyang isipin na normal lang iyon—
alam niyang may dahilan.
---
Pagdating ng hapon, pumunta sina Alyanna at Ethan sa coffee shop malapit sa campus.
May dala silang laptop at notebooks.
Umupo sila sa isang maliit na table sa gilid.
“Okay,” sabi ni Ethan. “Let's start.”
Nagbukas si Alyanna ng laptop.
“Wait.”
“Ano?”
“Your hair.”
Napahawak si Alyanna sa buhok niya.
“What about it?”
“May strand.”
Inayos ni Ethan ang buhok niya.
Saglit na natigilan si Alyanna.
“Okay na.”
“Thanks.”
Ngumiti si Ethan.
“No problem.”
Hindi nila alam—
sa kabilang side ng coffee shop, may isang taong kakapasok lang.
Si Alex.
Nakita niya sila.
Huminto siya.
Hindi niya alam kung bakit siya napunta roon.
Hindi naman siya invited.
Pero nang makita niyang magkasama sina Alyanna at Ethan—
hindi niya naisip umalis.
Sa halip, naglakad siya papunta sa table nila.
“Hi.”
Napatingin si Alyanna.
“Alex?”
“Hi.”
Napatingin si Ethan.
“Hey.”
Umupo si Alex sa tabi ni Alyanna.
“What's this?”
“Booth planning,” sagot ni Alyanna.
“I know.”
“Then?”
“Just asking.”
Tahimik si Ethan.
Maya-maya, nagpatuloy siya sa pag-explain.
“Maybe we can put this here…”
Lumapit siya kay Alyanna para ipakita ang design.
At bago pa sila makapagsalita—
inilapit ni Alex ang laptop niya sa pagitan nila.
“Like this?”
Napatingin si Ethan.
“Yeah.”
Alyanna looked at Alex.
“You're helping?”
“Yes.”
“Akala ko may gagawin ka.”
“Finished.”
Napangiti si Alyanna.
“So you followed us?”
“No.”
“Then how did you know we're here?”
Tahimik si Alex.
Ethan looked at her.
Alex sighed.
“I saw you leave.”
“Then you followed us.”
“No.”
“Alex.”
“Fine.”
She looked away.
“Maybe.”
Napangiti si Alyanna.
“Why?”
Hindi sumagot si Alex.
---
Makalipas ang isang oras, natapos ang planning.
Tumayo si Ethan.
“I'll get some drinks.”
“Ako na,” sabi ni Alyanna.
“No, it's fine.”
“Sure?”
“Yeah.”
Umalis si Ethan.
Naiwan sina Alyanna at Alex.
Tahimik.
“Ano talaga?” tanong ni Alyanna.
“What?”
“Bakit ka sumunod?”
“Didn't.”
“Alex.”
Napabuntong-hininga si Alex.
“I don't know.”
“Again?”
“Yeah.”
“Lagi mong sinasabi 'yan.”
“Because it's true.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“You worry about me a lot.”
Hindi sumagot si Alex.
“You give me food.”
Silence.
“You wait for me.”
Silence.
“You don't like Ethan being around me.”
Still silence.
“And now you followed us here.”
Bahagyang napayuko si Alex.
“Alyanna…”
“What?”
“I don't like it.”
“Don't like what?”
“When you're with other people.”
Diretsahan.
Walang paligoy.
Napahinto si Alyanna.
“Why?”
Hindi agad sumagot si Alex.
Tumingin siya sa kanya.
“Because…”
Napahinga siya nang malalim.
“…I don't want to share your attention.”
Natahimik ang mundo ni Alyanna sa isang segundo.
“What?”
Parang saka lang napagtanto ni Alex ang sinabi niya.
Agad siyang umiwas ng tingin.
“Forget it.”
“Alex.”
“Forget it.”
“Hindi.”
“Alyanna.”
“You can't just say something like that and then tell me to forget it.”
Tahimik si Alex.
Huminga siya nang malalim.
“I don't know what's happening to me.”
Bahagyang lumambot ang boses niya.
“And I don't like it.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Why?”
“Because…”
Napakuyom ang kamay ni Alex sa ilalim ng table.
“…I'm starting to care too much.”
Hindi nakasagot si Alyanna.
---
Pagbalik ni Ethan, pareho silang tahimik.
“Everything okay?”
“Yeah,” mabilis na sagot ni Alex.
Tumingin si Ethan kay Alyanna.
“Okay ka?”
Tumango siya.
“Yeah.”
Umupo ulit si Ethan.
Pero hindi na bumalik sa dati ang atmosphere.
---
Kinabukasan, University Week preparation ulit.
Busy ang buong campus.
May mga booth sa hallway.
May mga posters na nakasabit.
May mga estudyanteng nagpipintura ng signs.
At may ilang grupo na nagre-rehearse sa open area.
Si Alyanna naman ay nagdadala ng isang malaking box ng decorations.
“Wait, help kita.”
Si Ethan.
“Okay lang.”
“It's heavy.”
Hinawakan niya ang kabilang side.
Sabay nilang binuhat.
Biglang may kamay na kumuha ng box.
“Give it.”
Si Alex.
Napatingin si Ethan.
“I can carry it.”
“I know.”
“Then?”
“I'm stronger.”
Ethan raised an eyebrow.
“Okay.”
Binitawan niya ang box.
Si Alex na lang ang may hawak.
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Hindi mo naman kailangan.”
“I know.”
“Then why?”
“Because I want to.”
Tahimik.
Napangiti si Alyanna.
“Okay.”
Habang naglalakad sila, mahina niyang sinabi,
“Jealous ka talaga.”
Huminto si Alex nang bahagya.
“I'm not.”
“You are.”
“I'm not.”
“Okay.”
“Stop smiling.”
“Hindi ako nakangiti.”
“You are.”
Mas lalo pang ngumiti si Alyanna.
---
Nang matapos ang preparations, biglang bumuhos ang ulan.
Malakas.
Mabilis na nagtakbuhan ang mga estudyante sa covered walkway.
“Alyanna!”
Tumawag si Mia.
“Do you have an umbrella?”
Umiling siya.
“Wala.”
Napatingin siya kay Alex.
Hindi ito nagsalita.
Kinuha nito ang umbrella mula sa bag.
Binuksan.
“Come.”
Lumapit si Alyanna.
“Kasya ba tayo?”
“Yes.”
“Sure?”
“Yes.”
Sabay silang lumabas sa covered walkway.
Malakas ang ulan.
Dahil maliit ang umbrella, napalapit si Alyanna kay Alex.
Nagkadikit ang balikat nila.
Tahimik.
“Alex.”
“Hmm?”
“Thank you.”
“For?”
“Everything.”
Tumingin si Alex sa kanya.
“Don't thank me.”
“Why?”
“Because I don't want you thinking you owe me anything.”
Napangiti si Alyanna.
“I don't.”
“Good.”
Nagpatuloy sila sa paglalakad.
Maya-maya, napansin ni Alex na nababasa ang balikat ni Alyanna.
Agad niyang inilipat ang umbrella sa side nito.
Kaya naman siya ang nabasa.
“Alex.”
“Hmm?”
“Basa ka.”
“I'm fine.”
“Pero—”
“Just walk.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
At sa sandaling iyon, nakita niya ang unang tunay na c***k sa malamig na personality ni Alex.
Hindi ito simpleng pagiging masungit.
Hindi simpleng concern.
May tunay na pag-aalala.
At marahil—
may isang bagay pa na hindi pa kayang pangalanan ni Alex.
---
Pagdating nila sa gate, huminto si Alyanna.
“Alex.”
“Hmm?”
“Can I ask you something?”
“Sure.”
“Do you really not like seeing me with other people?”
Tahimik.
Tumingin si Alex sa kanya.
Matagal.
Then—
“No.”
Napakunot-noo si Alyanna.
“No?”
“I don't like it.”
Diretso.
Walang pag-iwas.
Walang excuse.
“Why?”
Bahagyang humigpit ang hawak ni Alex sa umbrella.
“Because…”
Huminga siya.
“…when you're with someone else, I feel like I'm losing something.”
Natahimik si Alyanna.
“Pero wala naman sa'yo.”
Alam niyang tama siya.
Wala naman siyang relasyon kay Alex.
Wala siyang obligasyon.
Pero ang sagot ni Alex ay halos pabulong.
“I know.”
Tumingin siya sa mga mata ni Alyanna.
“That's the problem.”
Tahimik silang nagkatinginan.
At sa unang pagkakataon—
wala nang maitatago sa tingin ni Alex.
Hindi pa niya kayang sabihin kung ano ang nararamdaman niya.
Pero alam na ni Alyanna na may kakaiba.
At alam din ni Alex na unti-unti nang nabibitak ang pader na matagal niyang itinayo sa paligid ng sarili niya.
Hindi dahil pinilit siya ni Alyanna.
Kundi dahil—
si Alyanna mismo ang dahilan kung bakit gusto niyang ibaba iyon.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD