"รักมีสิทธิ์หรือไง
"มี..."
คำตอบของเฮียชลทำเอาฉันเผลอยิ้มออกมาแก้มแทบปริก่อนจะรีบวิ่งไปหาเขาและนั่งลงบนตักแกร่งอย่างออดอ้อนพร้อมกับหอมแก้มสากสลับซ้ายขวา
"รักจะอยู่ค่ะ" ความน้อยใจหายไปทันทีเมื่อได้ยินเขาพูดเมื่อสักครู่
"มีในความฝันเพ้อเจ้อของมึงไง"
"...!! " ใจร้ายเกินไปแล้วนะ
"มึงนี่หลอกง่ายกว่าเด็กอีกนะ" เฮียชลหัวเราะในลำคอ
"หลอกรักเหรอ" น้ำเสียงกระเง้ากระงอดดังขึ้นอู้อี้เมื่อ ฉันซบลงบนไหล่กว้าง "ยอมให้หลอกก็ได้...อย่างน้อยก็มันก็คือคำพูดของเฮียชลอยู่ดี"
"ความคิดมึงเกินเยียวยาจริงๆ "
"เฮียชลก็ยอมรักสักทีสิ"
"กูจะฟ้องป๊ามึง! "
"อย่าใจร้ายกับรักเลยนะ" ฉันช้อนตามองใบหน้าคมคายด้วยสายตาเว้าวอน
"หึ! "
"ไปทำแผล! "
"ทำแผลให้โหน่ย"
"มึงพูดเหมือนปกติได้ไหม! อย่ามาอ้อร้อ"
"เฮียชลทำแผลให้รักไหมล่ะ"
"ไม่! "
"งั้นรักก็จะนั่งตรงนี้! " ฉันยืดหยัดที่จะนั่งตักเขาจนกว่าเฮียชลจะเป็นฝ่ายยอมแพ
