EFSUN
Kalbimin çırpınışlarını bastıramıyordum. Ne yaparsam yapayım, içimdeki o ses susmak bilmiyordu. Bu mahkeme de tıpkı öncekiler gibi olacaktı, bunu adım gibi biliyordum. Çünkü o hâkim… beni hiçbir zaman gerçekten görmemişti.
Onun gözünde sadece bir kişi vardı: Reşit.
Ben ne söylersem söyleyeyim, sanki yok sayılırdım. İtirazlarım duyulmaz, söz hakkım yok sayılır, cümlelerim daha dudaklarımdan dökülmeden bastırılırdı.
Ama Reşit konuştuğunda, kelimeleri yere düşmeden dikkatle toplanır, hâkim onu dinler, başını sallar, hatta kimi zaman hak verir gibi olurdu. Bu beni çürütüyordu. İçten içe... yavaş yavaş.
Ve şimdi yine o günlerden biriydi. Kalbim hızla atıyor, zihnimde aynı düşünce dönüp duruyordu: “Bu kez dosya doğrudan kapatılabilir... Bu kez her şey gerçekten bitebilir.”
Ama içimd
