The space between home

2

De volgende ochtend word ik wakker gemaakt door drie luide signalen, het teken dat we weer naar buiten mogen gaan. Zoals iedere keer gaat het leven verder, alsof er niks is gebeurd. Ik spreek om 8 uur af met Aria, mijn beste vriendin, om samen naar school te stappen. Wij zitten op Reality High in het voorlaatste jaar.

'Het gebeurt sneller en sneller he Em?' onderbreekt Aria, mijn beste vriendin, mijn gedachten.

'Wat?' vraag ik terwijl ik een geïrriteerde blik van Aria toegeworpen krijg.

'De tsunami's, aardbevingen, bosbranden, waar heb jij de voorbije 100 jaar gezeten', zegt Aria. Ze loopt al geïrriteerd sinds ze te horen kreeg dat zij niet volgende week met Lincoln naar de ruimte ging, maar dat ze pas kon vertrekken met het volgende ruimteschip, die pas over een paar maanden gaat vertrekken.

'Ik heb er eigenlijk niet echt op gelet, maar nu dat je het zegt heb je wel gelijk, ze komen sneller en sneller' zeg ik op een verontschuldigende toon.

Eenmaal in de klas van geschiedenis zit ik te denken over het feit dat ik Aria pas zie in de pauze, zij krijgt nu chemie in het gebouw naast de mijne. Meneer Cour is net aan het vertellen over de tweede wereldoorlog wanneer de bel gaat. Ik sta met veel tegenzin op want de volgende les is fysica, waar ik helemaal geen zin in heb. Terwijl ik mij omdraai om de klas uit te lopen bots ik tegen Noah, de populairste en mooiste jongen van de school, de jongen waar ik al even verliefd op ben.

'Oei het spijt mij echt, ik had je niet gezien' zeg ik terwijl wij onze boeken van de grond opraapte.

'Geen probleem, jij bent toch Emily he?'

Ja Emily en jij bent Noah, de coolste, mooiste en vriendelijkste jongen van de school zeg in mijn hoofd maar ik bracht aan maar 'ja' uit.

Met een glimlach draait hij zich om naar zijn vrienden en de populairste meisjes van de school. Met een rood gezicht ga ik op het plekje van mij en mijn vrienden zitten onder de grote boom bij de fontein zitten. Aria komt met een lach aangehuppeld samen met Zeke, mijn beste vriend en het lief van Aria. 'Hey Em, je gelooft het nooit, Zeke gaat met zijn hele gezin ook volgende week weg naar het ruimtestation. Met veel moeite breng ik een glimlach tevoorschijn, volgende week ga ik weg, weg van Aria, weg ven mijn familie, weg van aarde.

'Is er iets?' vraagt Zeke die had opgemerkt dat ik ineens sip zat te kijken.

'Nee hoor er is niks, hebben jullie zin om na school naar het sta te gaan om een ijsje te gaan eten?'

'Jaaa' roepen ze allebei tegelijkertijd. Na het achterste lesuur wacht ik aan de bushalte op mijn vrienden, ik zie dat er wolken opkomen en dat de vogels naar het Zuiden vliegen, maar ik maak me er geen zorgen om, dit gaat een perfecte dag op aarde worden zeg ik tegen mezelf. Eenmaal in het stad gaan we direct naar "Gelato", de beste ijsjesbar van Los Angeles.

'Ik neem een horentje met een bol chocolade ijs' zeg ik tegen de verkoopster terwijl Aria en Zeke al aan huis begonnen zijn. Ik neem net een hap van mijn ijs wanneer de grond begon te trillen en ik mensen weg zie lopen. Met een open mond en een ijsje dat op de grond is gevallen, kijk ik naar buiten en zie ik een grote golf in de verte naar LA komen. Met alle stemmen die ik gedempt hoor in de verte, sta ik aan de grond genageld. Met een ruk word ik uit mijn paniek wakker getrokken en zie ik dat Noah tegen mij staat te praten terwijl hij mij in de richting van de schuilkelder trekt.

'Emily kom mee, er is geen tijd om te treuzelen' hoor ik hem nog zeggen, voordat de deuren van de schuilkelder boven mijn hoofd worden gesloten. Ineens wordt alles duidelijk, er kwam een tsunami aan en nu ben in de schuilkelder van "Gelato". Nadat ik Aria en Zeke heb gezocht, zonder succes ga ik op een van de bedden zitten. Terwijl ik rond kijk vallen er een paar dingen op. Achter de lange rijen stapelbedden staan de voorraadkasten, je kan je niet inbeelden hoe veel variatie van voedsel hier staat. Het gaat van komkommers tot mango's, ik draai mij snel om voordat ik honger krijg en bekijk de rest van de kelder. Links zijn de toiletten en douches en rechts staat een tv, waar je cd's kunt bekijken. Een klein meisje zit mee te zingen met de liedjes van de Leeuwenkoning terwijl haar mama een serieus gesprek zit te voert met haar man.

'We moeten ervoor zorgen dat Melany mee kan gaan met Lincoln' zegt de vrouw, de man knikt,

'Ik zal er met Andy proberen over te praten, misschien mag Melany mee met hem, want zonder Andy heeft ze niemand in het ruimtestation.'

'Ik ben zo bang om haar te laten gaan' zegt de vrouw terwijl ze naar haar dochter kijkt. Ineens word ik uit mijn concentratie gerukt, want Noah veegt een traan van mijn wang af, want blijkbaar heb ik geweend.

'Hey, gaat het?' vraagt hij met en stil stemmetje en zonder een waarschuwing van mijn lichaam begin ik te wenen en sla ik mijn armen om hem heen. Nadat ik een beetje rustiger ben, vertel ik Noah dat dit de eerste keer is dat ik een milieuramp heb zien aankomen voordat het noodalarm afgaat, dat ik mij zorgen maak om mijn familie en het belangrijkste, dat ik mijn vrienden die bij mij waren niet vindt. 

Met een begrijpende blik knikt hij naar mij en zegt dat ik best wat kan gaan slapen. Wanneer hij ziet dat ik nog twijfel, voegt hij eraan toe dat hij wel in de buurt zal blijven voor als ik hem nodig zou hebben. Met tegenzin val ik in slaap en droom ik over de aarde, 100 jaar geleden, wanneer iedereen zorgeloos door het leven gaat. Met een druk op mijn borstkast word ik wakker en zie ik dat Aria mij staat te knuffelen terwijl ik nog in bed lig, ze heeft duidelijk gehuild en staat te bibberen. Langzaam vertelt zij mij dat Zeke niet op tijd de schuilkelder bereikt heeft. 

De volgende paar dagen dat wij in de bunker zaten, veranderde er niet veel, ik heb Noah niet meer gezien en Aria en ik hebben de hele tijd zitten kaarten, terwijl Melany met alle Disney liedjes heeft zitten meezingen. Met tranen van opluchting gaan we terug naar buiten wanneer de deuren eindelijk na paar dagen terug opengaan en zien we wat voor schade de tsunami heeft aangericht. Bomen liggen in winkels, auto's liggen overkop en gebouwen zijn ingestort, dit was ongetwijfeld de zwaarste tsunami die ik al meegemaakt heb. Nadat ik Aria heb weggebracht naar een van de ziekenwagen, want ze heeft een snee in haar hoofd, zoek ik Noah om hem te bedanken, zonder hem zou ik geëindigd zijn zoals Zeke, die arme Zeke.

 Na een blik over de straat veronderstel ik dat Noah waarschijnlijk al naar huis is en dat ik hem zou moeten bedanken eenmaal ik hem weer zie in de les geschiedenis. Wanneer ik thuiskom voel ik de kleine armpjes van Tommy om mij heen en zie ik de opgeluchte gezichten van mama en papa naar mij kijken. Met een diepe zucht vraagt mama mij om te gaan zitten en om alles te vertellen wat er gebeurd is, om af te sluiten zei mama moet ze het groot nieuws vertellen. Ik wist dat er iets belangrijks te vertellen is, want nadat ik een bericht naar mijn ouders gestuurd had dat alles oké was, stuurde ze dat er een belangrijke beslissing is genomen voordat de tsunami in LA gearriveerd was. Nadat ik mijn verhaal zo vlug mogelijk verteld heb, zegt mama nadat ze Tommy aan tafel geroepen heeft, dat het nu haar beurt is om het grote nieuws te vertellen.