The space between home

3

'De president heeft besloten om Lincoln eerder te laten vertrekken doordat de laatste rampen zeer erg waren', na een lange stilte voegt papa eraan toe dat wij morgen al gaan vertrekken in plaats van binnen de geplande 3 dagen en dat we in de ochtend verwacht worden aan de ingang van NASA.

'Wij?' vraag ik met hoop vanbinnen, 'wij allemaal, toch mama'.

Met een traan die over haar wang glijdt zegt mama terwijl ze in de hand van papa knijpt 'alleen jij en Tommy vertrekken morgen, wij komen later af'. Maar op een of andere manier weet ik dat het niet waar is.

'Ik ga jou zo hard missen' zegt Aria, nadat ik haar het nieuws dat ik morgen al vertrek, verteld heb. Terwijl ik mijn koffer aan het maken ben, blijft ze maar zeggen hoe hard dat ze mij gaat missen en dat ik op haar moet wachten tot dat zij naar het ruimtestation komt. Ik zie dat ze nog altijd verdrietig is door het feit dat Zeke er niet meer is en ik voel met haar mee, ik heb ook mijn beide grootouders verloren tijdens een ramp, een aardbeving.

'Ik ga jou ook missen, Aria' zeg ik.

'Beloof me dat je mij belt eenmaal dat je een van die rara telefoons krijgt om met mensen hier op aarde te communiceren Em'.

'Natuurlijk' zeg ik en ik geef Aria een afscheidsknuffel. Terwijl ik naar benden ga voor het avondeten kom ik Tommy tegen.

'Em, ik ga mama en papa missen' zegt hij met een hees stemmetje van het wenen.

'Ik weet het, ik ga ze ook missen, maar alles komt goed' zeg ik met een treurig lachje want ik ben ook verdrietig. Het avondeten bestaat uit spaghetti, mijn lievelingseten, na het eten gaan we allemaal vroeg in bed om voldoende uitgerust te zijn voor de grote dag.

'Wakker worden' roept mama van beneden, terwijl ik mij aankleed krijg ik kriebels in mijn buik, vandaag is de dag, vandaag ga ik afscheid nemen van alles. In de auto zit ik met Tommy op de achterbank te luisteren hoe dat mama met haar mooie stem meezingt met de radio, terwijl papa op zijn gsm zit. Het aanschuiven om aan boord te gaan, duurt langer dan verwacht. Het afscheidt nemen viel ons allebei zwaar, want mama en papa mochten niet mee eenmaal wij op het eigendom van NASA waren, zodanig dat ze indringers kunnen tegenhouden.

'Mag ik jullie ticket zien' vraagt een vrouw eenmaal wij aan de deuren van het ruimteschip arriveerde.

'Jullie zitten aan de rechterkant, op de stoelen 234 en 235, doe de helm aan die op uw stel ligt en zorg ervoor dat je gordel aan is zodat je klaar bent om te vertrekken' vertelde de vrouw verder. Na een 50-tal minuten, mogen wij het ruimteschip verlaten, nadat het zich aan het ruimtestation gekoppeld had.

'Welkom, jullie zullen wel Emily en Tommy zijn' zegt een man die een bordje met onze namen vast heeft.