จิณณวัตร
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าแพไปไหน ไปกับใคร และนั่นก็ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดและโมโหมากกว่าเก่า ความเป็นห่วงที่มีตั้งแต่หาเธอไม่เจอมันหายไปหมด ตอนนี้ผมรีบเคลียร์งานสำคัญเพื่อจะไปตามเธอกลับบ้านคืน แล้วต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องจริงๆสักที
Rrrrr เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น พอหยิบมาก็เห็นเป็นเบอร์ของเข็ม
“มีอะไรเข็ม” ผมถามเธอออกไป
(น้องเจ้าขาไม่สบายค่ะ งอแงไม่หยุดเลย) เข็มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“งั้นก็รีบพาลูกไปหาหมอเลย” ผมเองก็เป็นห่วงลูกเหมือนกัน แต่ผมก็ต้องไปตามแพกลับมา
(พี่จิณก็รู้ว่าน้องเจ้าขาไม่เอาใครนอกจากพี่จิณ) เข็มพูดขึ้น
“ให้แม่ฉันช่วยดูไปก่อนแล้วกัน” เพราะผมปล่อยให้แพออกจากบ้านนานเกินไปแล้ว ถ้ารวมคืนที่เธอหนีไปด้วยก็สองคืนทั้งที่ตั้งแต่แต่งงานมาเธอไม่เคยได้ออกไปนอนค้างที่ไหนแม้แต่บ้านเธอ แล้วนี่อะไร เธอกล้าหนีผมไปค้างที่อื่นโดยไม่บอกผมสักคำ ยังไงผมก็ปล่อยให้เธอเที่ยวสบายใจไม่ได้อีก
