“พี่จิณ...” เข็มอักษรเรียกคุณจิณขึ้นแล้วทำท่าจะเอ่ยอะไรออกมา แต่คุณจิณก็แทรกขึ้นก่อน
“ฉันยังไม่ว่าง มีอะไรไว้คุยกันทีหลังนะ” คุณจิณพูดขึ้นก่อนจะเดินจูงมือฉันออกไปข้างนอกเพื่อไปรับน้องเจ้าคุณกับเจ้าขากลับจากโรงเรียน ตอนนี้น้องเจ้าคุณเข้าเตรียมอนุบาลแล้ว ส่วนเจ้าขาก็เข้าอนุบาลแล้ว แล้วก็เรียนโรงเรียนเดียวกันด้วย อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เกลียดเด็ก เพราะยังไงแกก็ไม่รู้อะไรกับผู้ใหญ่ ฉะนั้นก็ไม่ควรแบ่งแยกลูกใคร
“แต่พี่จิณ!...” เสียงเข็มอักษรดังขึ้นตามหลังอย่างไม่พอใจ แต่ไม่พอใจแล้วได้อะไร สุดท้ายก็ได้แค่หงุดหงิดเองคนเดียวเหมือนทุกครั้ง
แล้วที่บอกว่าเหมือนทุกครั้งก็เพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่วันนั้นคุณจิณไม่เคยไปนอนกับเธอเลยสักคืน แม้ว่าจะไปส่งเธอที่ห้องก่อนนอนบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็จะกลับมานอนกับฉัน คุณจิณทำเพียงถามไถ่เข็มอักษรถึงเรื่องท้องอย่างปกติ ดูแลเธอปกติ แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอเหมือน
