จิณณวัตร
ผมเดินออกจากห้องหนึ่งมายังหน้าห้องฉุกเฉินหลังจากพูดคุยกับพยาบาลและหมออีกคนเสร็จ ตอนนี้มันเหมือนกับทุกอย่างหยุดหมุน มันรู้สึกตื้อไปหมดแล้วจริงๆ
“เป็นไงบ้างจิณ” แม่ผมถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
“เขาเอาเลือดไปช่วยเจ้าขาแล้วครับ” ผมตอบกลับตามตรง ตอนนี้เจ้าขาได้เลือดในคลังไปใช้ก่อนแล้ว
“ขอให้พระคุ้มครองหลานดิฉันด้วยเถอะ” คุณแม่พึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทันที แต่ยิ่งเห็นอาการเป็นห่วงของแม่แบบนี้ กับสิ่งที่ผมได้รับรู้มาก่อนหน้านี้ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกไปต่อไม่ถูก
“เพลียหรอคะ” แพถามผมขึ้น เธอคงคิดว่าผมให้เลือดมาสินะ
ฟุบ ผมเอนหัวตัวเองพิงไหล่แพอีกข้างทันที ผมเหนื่อยเหลือเกิน ถ้าเรื่องที่ผมสงสัยมันเป็นเรื่องจริงผมต้องทำยังไงต่อไป ที่สำคัญ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดกับคนข้างๆมากขึ้นไปอีก
“มันใช่เวลามาทำแบบนี้หรอคะ เวลานี้พี่จิณควรเป็นห่วงลูกไม่ใช่หรอ!” แล้วเสียงไม่พอใจของเข็มอักษรก็ดังขึ้นทันที
