Urfa’nın dışında, taş bir konakta aşiret reisleri toplanmıştı.
Uzun ceviz masa, üzerinde eski zamanlardan kalma gümüş tespihler, ağır sigara dumanı, sert bakışlar…
Demirhanlı ve Soylu kanı…
Yıllardır birbirine karışmış, toprağa karışmıştı.
Selmangazi Soylu bastonunu yere vurdu.
Ses masada yankılandı.
“Kan davası büyürse, iki aşiret de yanar,” dedi tok bir sesle.
“Ben çözüm getirdim.”
Herkes sustu.
Azer Demirhanlı, masanın karşı ucunda, siyah takım elbisesiyle oturuyordu.
Yüzünde soğuk bir ifade, ama gözlerinde fırtına vardı.
Selmangazi ağır ağır konuştu:
“Bozkurt Ceylin ile , Azer bizim evin kızı olan Kumru ile evlensin! .
Demirhanlı’ya gelin gitsin. Azer alsın.
Kan davası bitsin.”
O an odada ölüm sessizliği oldu.
Sonra…
Azer bir anda ayağa fırladı.
Sandalyeyi geriye itt
