Taming Hiatus (Tagalog)

PAGE (1)

Chapter 1

"Mercidez De Guada, Bachelor of Science in Journalism, recieving the award of Campus Writer of the year!"

ilang beses na tinatawag ang pangalan ko sa stage, ngunit hindi ko kinuha ang award ko bilang campus writer of the year. alam ko naman na hindi talaga gusto ng adviser namin na bigyan ako ng award, subalit ako ang pinaka-trying hard na writer dati, pabuya ko na 'to sa pagiging pabibo ko. oo dati! not until reality boom in my face. hindi sapat ang willingness ko, kasi andami nang nagsasabi na basura ang craft ko. I used to write feature story, fiction, and news. i need to improve.

Pumunta lang ako sa recognition day ng West College para supurtahan si Liezel, ang best friend ko na deans lister.

Pinagtitinginan na ako ng kapwa ko mga campus journalist ng hindi parin ako tumatayo. Napabuntong hininga na lang ako bago tumayo, pero hindi para pumunta sa stage, I need some air.

dumiretso ako sa quadrangle para doon na lang hintayin si Liezel. Besides, sasamahan niya naman ako sa meeting ko with Mr. Luke, balak ko ng mag enroll sa writing workshop niya. it was free for me. Balak ko ng magpatanggal sa list ng campus journalist next school year, I wont waste my time mingling with them. I'm sounds insecure, but once in my life, I embrace the publication as my safe place, where I think I belong. . . where I thought it was my home, and the people their was my family. But reality boomed in my face that I was wrong. They seen me as a competitor rather than a family, nor or less a friend.

For so long, I used to be the favorite, pangalan ko agad ang tatawagin kung may kailangan. But then, the story been twisted when newbies arrived. Kagaya ng sabi ko, maraming mas bata, mas capable, at matalino. then and then, I become the blacksheep of the publication. Insecure ba ako or masiyadong paimportante? No. I felt belittled. I can't be proud of them and be insecure at the same time. Future journo ako, tapos plastic? that's gross.

siguro nga tama si Liezel when she told me to stop proving Ms. Candei that I am fitting well to her standard, kasi ba ang fiction na genre ko sa pinapatakbo niyang campus jpurnalism. I hate myself for seeing her as an illustration of my alter ego. I wish to be like my adviser, gustong gusto ko siyang gayahin, firm, intemidating, matalino, strikta, at sensitive sa mga studyante. I need to loss my mantra of living like her. she's not the genre I am capable of writing, sa kanya na rin yong award niya. Ibigay niya na lang sa mga bago niyang paboritong journalist.

Inayos ko ang glasses ko ng matanaw ni Liezel na papalapit sa kinauupuan ko. She is wearing a casual royal blue dress, the sleeve was covering her flesh, at hanggang tuhod ito. Walang kolorete ang mukha, kung paano kami naging mag kaibigan? it was simply because we're both living in the conservative era, breathing the 90's air, we share the same taste when it comes to music, pareho kaming mahilig sa history, ako na adik kay Rizal, siya naman sa mga crime documentaries.

"Hoy! Hinahanap ka ni Ms. Candei!" bungad nito.

napatingin ako sa relo. malalate ako sa usapan ko with Mr. Luke.

"Bakit daw?"

"personal daw, eh."

Nagsimula na kaming maglakad papuntang gate, wala akong planong kausapin si Ms. Candei, wala namn na kaming dapat pag usapan. Nakapasa na ako ng huling article ko, yon na ang huling contribution ko sa school publication.

"I am quiting, that would be the last moment I will share the same roof and air with her."

"Masiyado naman yatang naging malalim ang tampo mo sa idol mo, Guada?" kagaya ng dati, napapailing na lang ako sa lambot at malumanay na boses ni Liezel.

malalim? Siguro. Nasanay ako na ako ang nakikita niyang magaling, ako lagi ang hinahanap niya, dati kahit pagalitan niya ako dahil sa mga kapalpakan ko ay ayos lang kasi alam ko it was meant for me to grow. . . ngayon kapag pagalitan niya ako, parang may halo nang dissapointment. all the compliments I used to cheerished, ay sa iba niya na binibigay.

I am a huge Insecure. . .

"hayaan mo na lang, hindi na talaga ako babalik sa kanya. Focus na ako sa acads, next school year."

"At hindi mo naiisip na malaki pa rin ang chance na magkita kayo sa iisang classroom, kasi may mga major tayong subject na siya ang nag hahandle?"

Binuga ko ang hangin na kanina ko pa pinipigilan. Naisip ko na rin 'yon.

"H'wag na lang nating pag usapan." Pagtuldok ko sa usapan na may kinalaman sa school publication.

HABANG nag hihintay kay Sir Luke sa isang coffee shop ay sinamantala ko na ang free wifi, nag brows ako sa internet gamit ang halos magkahiwalay na katawan ng cellphone ko, ng pwede kong gawin bilang summer job. Since wala pa akong aasahan sa pagsusulat ko, at kung mayroon man sasapat lang 'yon pang first semester. I need a job na pwede kong isabay sa pagsusulat ko.

"After nito, mag grocery na lang tayo Guada. wala na tayong stocks." Basag ni Liezel sa katahimikan.

Tinanguan ko lang siya, kahit ang totoo'y nag aalala na ako na baka wala akong mai-abot sa kanyang contribution kasi na reject ang manuscript ko. Buti pa ng nakaraan kumita ako sa precious heart, dahil sa pocket book na hindi ko naman natapos, the ending is always written in, part two. Akala nila tulo'y may part two ang ang kwento ko, pero yong totoo hindi ko lang alam kung paano wakasan.

"Matagal pa ba yang ka meet up mo?" Bakas na ang pagkabanas sa mala anghel na hulma ng mukha ni Liezel

"On the way na siguro." Tipid kong sagot.

Pinaka ayaw sa lahat ni Liezel ay ang paghintayin ng matagal.I know her too well, halos sabay na kaming lumaki sa probinsiya namin sa Capiz, magkapareho kami sa halos lahat ng bagay. May malaki lang kaming pinagkaiba sa acads, siya masipag, ako chill lang.

Wala kasi akong magawa tuwing klase, kinaiinisan ko ang makinig sa mahabang lecture. I'd rather write a poem, or sometimes a whole chapter during classes.

NAkakatulala kasi minsan ang mga storya na gumugulo sa isapan ko, at wala kong magawa kundi isipin ng isipin ang mga ito. Sometimes I can't sleep with my writer syndrome. It's keeping me awake and the huge screen of telivision flash in my head, watching the whole plot of my imaginary movie. Astig diba? Pero hindi ako baliw!

parehong napaangat ang tingin namin ni Liezel ng may tumikhim sa gilid ng wooden monoblock table namin. Napako ang mga mata ko sa lalaking naka pusod ang hangang balikat at white blond na buhok. nakasuot ito ng kulay silky pink na polo shirt, at Chache pants. May kaunting mantsya ng kung anong likido ang polo nito, sa hula ko ay putik. Mas lalo akong napa ismid sa aking isipan ng mapadapo ang mga mata ko sa bitbit nitong bayong de basket. . . he is wearing a dragon sleeper. Well, mayron naman ako ng ganoong tsenelas, tipid hacks yon ng mga nagtitipid na working students.

Napaigtad ako sa bahagyang pagsiko sa akin ni Liezel, hindi ko namalayan na na shock ako sa bayong niya na puno ng gulay.

"Excuse me, I am looking for Ms. Mercedez De Guada?" Hindi bumagay ang silky pink na polo shirt niya sa boses niyang baritono.

he is more likely a gay, pero mukha din siyang Tatay. Don't tell me na siya si Sir Luke?

"Ako po 'yon, ikaw po ba si Sir Gerarde?"

Naglahad ito ng kamay, at hindi namana ako nag dalawang isip na abutin agad ang kamay nito. Napako ang tingin ko sa magaspang at malapad niyang kamay bago ako tumayo bilang respeto. at tumama ang mga mata ko sa leeg nito. Saka ko lang siya nakita ng malapitan. Parang nabilad siya sa init ng matagal dahil hindi pantay ang kulay ng leeg niya sa mukha niya, hindi nakatakas sa paningin ko ang tattoo niya sa leeg na nakasulat sa baybayin. Moreno ang balat nito, puti ang hanggang balikat na buhok, may itim at bilog na hikaw ito sa isang tainga. Hindi matangos ang ilong niya, hindi rin failure--- I mean tama lang, bumagay ito sa mga labi niyang hindi naman gaano kapula. At ang mga mata niyang parang pagod at gustong matulog ang nag dala ng buong mukha niya. Hindi siya gwapo, sakto lang.

"Yes, sorry na late ako." Sabi niya saka inilapag sa ilalim ng mesa ang dalang bayong.

Saan kaya galing ang isang 'to?

Hinila na niya ang upuan at naupo sa harap namin ni LIezel.

"Ayos lang po Sir," magalang kong saad.

kaswal ako nitong tinapunan ng tingin bago sumilay ang maputi niyang mga ngipin.

"Before we start, alam kong kilala mo na ako because Ma'am kath told you so, and you have my calling card and my name on it. But for officiality of our session, allow me to introduce my self." Naiilang ako sa pagiging kaswal niya at kung paano niya kami tingnan, hindi bagay sa kanya ang suot niyang silky polo. bagay sa kanya amiricana na may stripe na kurbata! Halos palihis kasi ang english niya, parang may british accent siya.

tahimik akong nakikinig sa kanya, si Liezel naman ay abala sa pag cellphone.

"I'm Luke Thomas Gerarde, freelance writer, dating editor in chief, ngayon ay writing mentor ng sarili kong Printing shop, usually hindi ako nagbibigay ng training s hindi naman namin writer. But it was Ms. Kath, sino ako para humindi?" Kaswal itong natawa na sinabayan ko rin ng pilit na ngiti.

"Dati akong student ni Ms. Kath, matagal akong naging anak anakan niya. But it was me, Thomas. . . I want to see the world outside the box, kaya humiwalay ako sa kanila para simulan ang munti kong business."

napapatango ako sa kwento niya, ramdam ko ang agwat ng edad namin sa way ng pakikipag usap niya saakin.

"Ikaw?" biglang turan nito.

napaayos ako ng upo at inayos ko rin ang glasses at pagkakapatong ng bonnet ko sa ulo.

"Mercedez De Guada po, fiction writer with a hiatus syndrome. Third year college this year, taking up Bachelor of Science in Journalism. Campus writer na suwail. Living alone with my best friend, Liezel." Pagpapakilala ko rin kay Liezel na ngayon ay na saamin na ang atensyon habang pinaglalaruan ang menu.

"She's a great writer, Sir. Tamad nga lang po at madalas atakihin ng writers block."

pareho kaming natawa sa pagsingit ng malumanay na boses ni Liezel sa usapan.

"I see, kaya ka siguro inilapit ni Ms. Kath saakin. . . wala namang bayad ang private session mo sa akin, we will meet MWF. 'yon lang ang available na time ko, since student ka rin. Kung payag ka na sa schedule, I will send you the enrollment slip."

Bahagya itong natigilan kaya napakunot din ang noo ko sa kanya, "Since your case is hindi nalalayo sa sakit ng ibang writer, even me. . . I will give you a special offer."

Napakunot ang noo ko sa kanya, what kind of offer?

"Simply lang, at the end of the session kailangan mong magpasa ng manuscript sa publishing company namin."

Parang nabasa nito ang isip ko.

"Po? committed po ang unang storya na tatapusin ko kay Ms. Kath, Sir Luke."

"Iba ang sa kanya, iba rin sa akin. Don't get me wrong pero kikita ka sa libro mo sa amin at open contract iyon.'

ang ganda ng offer, nakakatempt para saking uhaw na uhaw sa pagsusulat, higit sa lahat kinakailangan ko rin mag extra raket para sa pangangailangan namin ni Liezel.

"May Hiatus Syndrome ako, Sir. Baka hindi ko po agad matapos ang dalawang novel."

"Ms. Mercedez, you don't have to troubleshoot, hitting two birds in one stone in writing stories is not for writers. Work in your ample time."

Unang meet up pa lang namin, may lecture agad. mukhang bihasa talaga siya sa larangan ng writing.

"Ganyan talaga ginagawa ni Guada Sir, hindi pa tapos ang isang storya may isa na namang ginagawa." Napanguso ako sa muling pagsingit ni Liezel sa usapan.

"That's not healthy, maaaring sa iba applicable siya. Pero tingnan mo ang nangyari sa crafts mo, you left it in cliff hang. Troubleshooting is not for you, Ms. Mercedez. Nevertheless, maghihintay ako sa novel na ipapasa mo sa amin, no pressure."

Napatango lang ako, kung tutuusin palay na ang lumalapit sa manok. Di ko pa ba tutukain ang chance? Besides, I need incentives for my acads and daily needs. Wala akong ibang maaasahan kundi sarili ko lang, kargo ko ang sarili ko. . . I have my full independence, yet I am carrying my own responsibility.

Nag order na si Liezel, habang abala pa si Sir sa Cellphone niya, pasimple kong ni text si Liezel na ang pinaka mura ang orderin para sa akin.

"Ah, Sir Luke ano po ang gusto niyong kape?" Napaangat ang inaantok nitong mga mata sa akin.

"Kayo kung ano ang gusto niyo, do not worry about the bills mga hija, sagot ko 'to."

Nanlaki ang mga mata ko sa kanya, "nako sir, nakakahiya po, kami na po ang bahala." pagtanggi ko, pero sa kabila no'n may kaunting grip ako na sana magpumilit si Sir, kasi pabor na pabor sakin na kapos naman talaga para manlibre.

"Ayos lang, estudyante na kita ngayon. And besides, pinaghintay ko kayo ng Kaibigan mo." sa bawat pagbuka ng bibig niya, napapatitig ako do'n. Crack ang mga labi nito, at hindi ganoon ka pula. BAka nag va-vape or sigarilyo siya.

"salamat po, Sir."

Nag kwentuhan pa kami tungkol sa ibang bagay, katulad ng ibang personal niyang buhay. Nagtapos pala siya ng BSED major in Social Studies, at cumlaude pa. Mas matanda siya ng walong taon sa amin ni Liezel, he is already twenty nine years old. Part time tutor siya, pero full time siya sa publishing company niya that is built last 2015, five years ago. At kaya pala siya may mga gulay na dala ay dahil galing siya probinsiya, sa Nanay niya sa Iloilo.

"After you're enrollment, official na kitang student. Our Schedule would Monday, Wednesday, and Friday. Ah, sa venue, depende na lang sa availability. Don't worry, malapit lang boarding house ko dito at 'yong publishing house ko mismo. Hindi ka mahihirapan."

Sabay na kaming lumabas ng coffee shop, kagaya ng sabi niya na siya ang magbabayad. Hinintay namin na makakuha siya ng taxi pauwing boarding house, inalok niya pa kami na sumabay pero tumanggi kami. I know how much it cost to purchase an order of two frappe at cappuchino, malaki na na gastos niya. samantalang halos pareho naman kaming nagraraket din.

Hindi pa kami umuwi sa inuupahang bahay namin, kahit naka dress si Liezel ay talagang naghanap muna kami ng pwedeng mapag-summer job. Pero dahil sa schedule ko sa Writing workshop, hirap akong makakuha ng pang weekend lang. May na applyan agad si Liezel sa isang burger stall, night shift nga lang at pinapabalik na siya bukas para sa requirements.

ang swerte naman ni Liezel, at least kahit medyo mahirap ang night shift e makakapag ipon na agad siya ng mas maaga. Kailangan ko din kasi magipon para sa tuition, baon, grocery, lahat-lahat. Ambag ko sa kuryente at tubig. Napabuga na lang ako ng hangin. The perks of being independent!

"hwag ka muna ma discourage Guada, bukas na bukas sasamahan pa rin kitang maghanap ng pwede mong pagtrabahuan." pag aalo nito sa akin.

Hindi ko rin kasi pwede tanggihan ang libreng workshop ko para malabanan ang hiatus syndrome ko, kasi kung may self remedee lang talaga, why not?

"Mag grocery na lang tayo! May naitabi pa akong sobra sa kuryente at tubig, ibili na lang natin ng stocks para next week."

"Liz, sorry." Napakamot ako sa ulo ko, nakalimutan kong nakabonet pala ako.

"Wala kasi akong mai-aambag sa ngayon," mahina kong sabi.

marahan ako nitong hinampas at ginulo ang buhok ko na kinabubawan ng bonnet.

"What's friends are for? Hwag mong iniisip mga yan Guada."

"buti na text kita kanina na pinaka murang kape ang bilhin mo, kasi di ko afford at baka mamahaling kape ang orderin ni Sir Luke."

"Text? I haven't recieve a text Guada, saka si Sir naman na ang bumayad."

Hindi na recieve ni Liezel? Maingat kong inilaba ang halos magdadalawang piraso ko ng cellphone. . . ganon na lang ang paglunok ko ng laway ngunit [akiramdam ko ay may nakabara pa rin ng makita ang recipient ng message na ni text ko kanina.

'Liz, muraheng kape lang orderin mo sakin di ko afford.' send to Sir Luke Thomas Gerarde

shit! kaya ba?!

tanga-tanga ka talaga Mercedez De Guada!