หวนคืนสู่แผ่นดิน

055 ระวังเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ

เสกสรรค์เห็นเธอตั้งแต่ก้าวเข้ามาในงาน ด้วยนิสัยตำรวจสายสืบอย่างเขา ไปที่ไหนต้องกวาดตามองรอบทิศก่อน ทำให้เขาเจอสิปางในทันที

วันนี้แต่งตัวซะสวย แต่งหน้าทำผมประณีตไม่เหมือนตอนควงกับเขา สิ่งที่ทำให้เขาเดือดคือท่าทางเอาอกเอาใจแทบคีบอาหารป้อนเข้าปากหนุ่มแว่นข้างกาย แค่เขาติดงานจนต้องขาดการติดต่อกับเธอไม่กี่วัน ได้ผู้ชายคนใหม่แล้วหรือ ‘สามวันจากนารีเป็นอื่น’ เฮอะ เสกสรรค์ซึ้งกับภาษิตไทยเอาก็วันนี้

พอไอ้หนุ่มแว่นลุกไปที่อื่น เสกสรรค์ก็รีบเดินไปที่โต๊ะนั้นทันที คนบนโต๊ะทักทายเฮียซุ่นแต่เขาไม่สนใจ ตาจ้องสิปางเท่านั้น สิปางก้มหน้าก้มตาไม่สบสายตาที่เสกสรรค์มองมา

“สิปาง ว่าที่ลูกสะใภ้ผมครับ” พ่อของหนุ่มแว่นเห็นสายตาของเฮียซุ่นจึงแนะนำ

ไฟโทสะของเสือหนุ่มลุกพรึบ ‘ลูกสะใภ้’ เศรษฐีนี่ดีจริงเว้ย มิน่าถึงได้เมินตำรวจจนๆไปเกาะลูกคนรวย แกล้งทำไม่รู้จักเขางั้นหรือ ฝันไปเถอะ

“เห็นหงิมๆไวไฟนะเว้ย อั้วแค่เพื่อน ป๋าลื้อได้ลูกสะใภ้ละ” หลันเข้ามาทันได้ยินคำแนะนำลูกสะใภ้พอดี

ตติยาเลิกคิ้วข้างนึง อะโห เพื่อนเราไม่ทันไรได้แฟนใหม่ซะละ คิดถูกจริงๆที่ชวนเที่ยววันนี้ ท่าทางได้ปลาชิ้นโตด้วย หลันกับตติยาก้มหน้าทักทายเฮียซุ่นก่อนนั่งลง เสกสรรค์เหลือบตามองแวบเดียวอย่างไม่สนใจแล้วหันไปจ้องสิปางเขม็งอีก

“คบกันมานานแค่ไหนแล้วครับ” เสกสรรค์ถามเสียงดังลั่น จนแม้แต่โต๊ะข้างๆยังได้ยิน

หนุ่มแว่นอ้ำอึ้ง ป๋านะป๋า เขาเพิ่งรู้จักสิปางวันนี้เอง จุดประสงค์ที่ควงมาตอนแรกกะเอามาเย้ยไอ้หมาเพื่อนจอมกร่างเท่านั้น สิปางก้มหน้านิ่งกระแซะตัวเบียดหนุ่มแว่นด้วยความกลัวเสกสรรค์

“สักระยะหนึ่งครับ” พ่อของหนุ่มแว่นตอบแทน

“ระยะหนึ่งนี่นานแค่ไหน กี่วัน กี่เดือน กี่ปี หรือแค่ไม่กี่ชั่วโมง” เสกสรรค์ถามเกือบตะคอก คำสุดท้ายทำหนุ่มแว่นสะดุ้ง ทายถูกด้วยแฮะ

“น่าจะหลายเดือนอยู่ครับ” พ่อของหนุ่มแว่นตอบ

“หลายเดือน ?” เสกสรรค์ทวนคำ กรอดดด สิปางเพิ่งนอนกับเขาอาทิตย์ที่แล้วแต่คบกับไอ้แว่นนี่หลายเดือน เหมือนหัวใจถูกเอามีดแทงแล้วกรีดซ้ำๆ “แน่ใจหรือครับจะเอาผู้หญิงพรรณนี้เป็นลูกสะใภ้ เช็คประวัติรึยัง ระวังเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ”

พ่อของหนุ่มแว่นงุนงง วันนี้เฮียซุ่นเป็นอะไรหว่า ปกติต่อให้ดุเหมือนเสือแค่ไหนก็ไม่พาลแบบนี้ วันนี้ดูหาเรื่องแบบไร้เหตุผลเหลือเกิน ต่อให้ผู้หญิงนิสัยยังไง ตามมารยาทควรแอบบอกลับหลัง ไม่ใช่ฉีกหน้าเขาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

สิปางปากสั่นน้ำตาคลอ ตติยาตาโต หมอนี่ใครอยู่ๆมาว่าเพื่อนเธอเป็นสิบแปดมงกุฎเฉยเลย หลันกับหนุ่มแว่นมองหน้ากันด้วยความอึ้ง ยังไงละเนี่ย ทั้งสองคนไม่คิดว่าพวกสิปางเป็นอย่างที่เฮียซุ่นกล่าวหา แต่จะพูดอะไรได้ในเมื่อเฮียซุ่นมีอิทธิพลในเยาวราชนัก จึงได้แต่เงียบ

หนุ่มแว่นสงสารสิปางเลยเอื้อมมือไปลูบหลังปลอบโยน เสกสรรค์ที่พยายามควบคุมอารมณ์ถึงกับระเบิดเหมือนภูเขาไฟเมื่อเห็นไอ้หนุ่มตรงหน้าจับต้องร่างกายแฟนสาว เสกสรรค์สาวเท้าเข้าหา มือใหญ่กระชากคางสิปางให้หันมามองตัวเอง

“เจอกันทั้งที คุณจะไม่ทักทายกันสักคำรึ หรือจำผัวตัวเองไม่ได้” เสียงเหมือนเสือคำรามน่ากลัว แต่เนื้อหาคำพูดนี่สิแรงกว่า สิปางที่น้ำตาคลอถึงกับน้ำตาไหลพราก คนทั้งโต๊ะตื่นตะลึงกับคำพูดของเฮียซุ่น ตติยามองเสกสรรค์ หรือว่า...หมอนี่คือผู้ชายที่หลอกฟันเพื่อนเธอ

“เอ้าเงียบทำไม หรือมีหลายผัวจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร” เขากระซิบข้างหู

สิ้นเสียงหัวหน้าแก๊งค์พยัคฆ์ เสียงเพี๊ยะ !!! ดังลั่นก็ตามมา สิปางลุกขึ้นตบหน้าเสกสรรค์อย่างแรงทันที แรงจนเสกสรรค์หน้าหัน

เสียงฮือฮาดังลั่น สิปางถูกลูกน้องของเฮียซุ่นฉุดกระชากออกห่างจากหัวหน้าแก๊งค์จนล้มไปกับพื้น บางคนหยิบปืนส่องมาทางสิปาง เธอร้องไห้โฮ ไม่อยากเชื่อว่าเสกสรรค์จะพูดกับเธอแบบนี้ เขาน่าจะรู้ดีที่สุดว่าเขาคือผู้ชายคนแรกของเธอ เสกสรรค์จ้องสิปางด้วยความโกรธจัด ดวงตาเหมือนเสืออาฆาต

ทุกคนไม่มีใครกล้าทำอะไร ยกเว้นตติยาที่เข้ามาปัดแขนพวกลูกน้องและกอดสิปางดึงให้ลุกขึ้น ลูกน้องของเฮียซุ่นขยับตัวจะมาดึงตติยาออก ตติยาตวัดสายตาเฉียบคมกราดมองรอบตัว

“อย่ามาแตะต้องเพื่อนฉัน” เสียงเยียบเย็นทรงอำนาจจนพวกผู้ชายได้แต่ยืนล้อมไม่กล้าแตะ ด้วยความเกรงมาดประหนึ่งนางพญาของตติยา

สิปางร้องไห้ซบหน้ากับไหล่เพื่อนรัก ตติยามองเขม็งสู้สายตาเฮียซุ่นอย่างไม่กลัวเกรง เป็นเสกสรรค์เองที่มองตติยาด้วยความแปลกใจ สายตาแบบนี้ ท่วงท่าแบบนี้ คุ้นเคยเหลือเกิน คุ้นอย่างบอกไม่ถูก หรือว่า... เขาหยิบมือถือถ่ายรูปตติยาแล้วกดส่งภาพให้เพื่อนดู

หลายคนเริ่มงุนงงกับพฤติกรรมของเฮียซุ่น ตติยาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเช่นกัน อะไรของหมอนี่ ถ่ายรูปเธอไปทำไม ถึงจะโกรธแต่เธอรู้สึกว่าหมอนี่ไม่ได้เลวร้ายอะไร ตรงข้ามกับรู้สึกว่าเฮียซุ่นแผ่บารมีอบอุ่นบางอย่างเหมือนปกป้องคุ้มครองมากกว่าประสงค์ร้าย

ตติยามองเพื่อนในอ้อมกอดที่เริ่มสงบลงบ้าง เสียงร้องไห้โฮเมื่อกี้กลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้น ต่างฝ่ายต่างยืนคุมเชิงกัน เสกสรรค์เริ่มใจเย็นลงเช่นกัน อารมณ์หึงหวงเมื่อกี้หายไปเกือบหมดเมื่อเห็นแฟนสาวร้องไห้กับถูกฉุดกระชากลากถูกับพื้น

โจโทรกลับมาหลังได้รับภาพจากเสกสรรค์

“อ้อ... กูว่าแล้วเชียวทำไมคุ้นๆ... ขอบคุณมาก”

เฮียซุ่นหรือเสกสรรค์ยกมือกดลงเป็นสัญญาณ ลูกน้องเก็บปืนและถอยห่างจากสิปางและตติยา

“เฮีย... แต่มันตบเฮีย” ลูกน้องคนนึงยังขุ่นเคืองแทนนาย

“ถูกผู้หญิงตบเจ็บแค่นี้เอง ตอนอั้วทำหล่อน ‘เจ็บ’ ทั้งคืน หนักกว่านี้หลายเท่า เจ็บแค่นี้อั้วไม่ถือสา” เฮียซุ่นพูดพลางหัวเราะ ส่งสายตากรุ้มกริ่มมาทางสิปาง

เรียกเสียงหัวเราะรู้ทันคำพูดกำกวมของเจ้านายจากลูกน้องทั้งหลาย บรรยากาศผ่อนคลายเป็นเสียงแซวเล่นแนวชู้สาว แต่ฝั่งตติยากับสิปางอับอายจนหน้าชา สิปางที่อาการเริ่มสงบแล้วน้ำตาไหลพรากขึ้นมาอีก

ตติยาจะเอาเรื่องเฮียซุ่น แต่ถูกหลันกับแว่นเข้ามาขวางทาง พยายามกันสองสาวออกไปจากงานเลี้ยง ตติยาเลยได้แต่ฝากประโยคด่าทิ้งท้าย

“ผู้ชายเฮงซวยหลอกฟันแล้วทิ้ง” ตติยาชี้นิ้วใส่หน้าเสกสรรค์

แทนที่จะมีคนโกรธ กลับเรียกเสียงฮาครื้นเครงจากเฮียซุ่นและคนในงาน อู้ย สงสัยสาวเจ้าจะแค้นจัด เสกสรรค์กลับไปนั่งโต๊ะวีไอพีหน้าเวทีเหมือนเดิม

...........................................