050 กางเกงในกูซื้อมา 39 บาท
1490 Words
“คุณอย่าเอาผ้าห่มเข้ามาด้วยสิ เดี๋ยวเปียก”
เสกสรรค์กระชากผ้าห่มจากสิปางแล้วโยนไปนอกห้องน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าตัวเองโยนออกไปตาม สิปางรีบคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ในห้องน้ำมาปิดหน้าอกแทน เสกสรรค์หันหลังตักน้ำราดตัวถูสบู่อาบอย่างสบายใจ สิปางยืนตัวลีบอยู่มุมห้องน้ำหน้าแดงก่ำ
ตาบ้านี่ไม่มียางอายบ้างหรือไง แก้ผ้าอาบน้ำต่อหน้าผู้หญิงหน้าตาเฉย ตัวสูงมาก หุ่นแน่นบึก กล้ามไม่เหมือนพวกเล่นฟิตเนส รอยสักพยัคฆ์บนแผ่นหลังดูดิบเถื่อน กล้ามเนื้อมัดใหญ่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหมือนพวกทหารนักรบมากกว่า อ้า เหมือนนักรบสปาตันในหนังเรื่อง 300 เลย ก้นอย่างแน่นฟิตเปรี๊ยะน่าตี ถ้าเอามือตีคงดังแปะ แปะ แปะ
“ขอผ้าเช็ดตัวหน่อย”
กล้ามท้องเป็นลอนหกลูกเซ็กซี่มาก หาไขมันไม่เจอเลย
“สิปาง คุณถือผ้าเช็ดตัวอยู่”
อืม...ตรงนั้น ใหญ่มาก ทั้งยาว ทั้ง... อุ๊ มันยาวขึ้นด้วย ขยายขึ้นอีกแฮะ อู้ย ซี๊ด เลิศมาก อยากเอามือไปเขี่ยขนขึ้นแล้วมองชัดๆ
“คุณอย่ามองแบบนั้นได้ไหม ผมอาย”
ห๊ะ มอง ? สิปางยกสายตากลับขึ้นไปมองหน้าเสกสรรค์ที่อาบน้ำโกนหนวดเคราเสร็จแล้ว ยืนเปลือยกายยื่นมือขอผ้าเช็ดตัวในมือเธออยู่
กรี๊ดดดดดดดดด !!!!!!!!!
สิปางดึงผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ปิดหน้า หัวระเบิดบรึ้ม เธอมองเพลินจนไม่รู้สึกตัวขนาดนี้เลยหรือเนี่ย อ้าย อาย อาย อาย อายจนอยากแทรกผืนธรณีหนีไปอยู่ใต้โลกกับฮาเดสเทพเจ้าแห่งนรกสุดหล่อ
ตำรวจหนุ่มเกาหัวแกรก ผู้หญิงนี่อารมณ์แปรปรวนจริง เมื่อกี้ยังดีๆอยู่ สักพักร้องกรี๊ดๆอีกละ จะกลัวอะไรเขานักหนา ไม่เอาผ้าเช็ดตัวในนี้ก็ได้วะ ไปหยิบข้างนอกเอา
“คุณจะอาบน้ำรึเปล่า”
เฮือก !!! ชายเปลือยหุ่นล่ำกำลังเอาผ้าเช็ดตัวขยี้ผมอยู่หน้าประตูห้องน้ำ สิปางรีบปิดประตูดังปัง
“คุณ... คุณครับ”
“อาบค่ะอาบ”
“เร็วๆนะ ฝนลงเม็ดแล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย”
สิปางกระมิดกระเมี้ยนออกจากห้องน้ำ เอาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่คลุมด้านบน
“คุณใส่ชุดเดิมหรือ” เสกสรรค์มองกระโปรง
“มีชุดใหม่ให้ชั้นใส่ไหมล่ะ” แหม ถามมาได้ตาคนนี้
“น่าจะมี” เสกสรรค์กดมือถือ “ปัด... แฟนกูอาบน้ำแล้วไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน มึงพอมีให้ยืมไหม”
สิปางกุมขมับ หมอนี่อะไรก็ไม่พ้นลูกปัดเล้ย จนเธอชักหึงแล้วนะ
“แปปนะ เดี๋ยวลูกปัดเอามาให้”
...........................................
“เสื้อผ้ากูซักสะอาดแล้ว บราแฟนมึงคงใส่ของกูไม่ได้เลยไม่ได้เอามาให้ กางเกงในของใหม่เอี่ยมยังไม่เคยใช้”
“ขอบคุณมาก มึงพึ่งได้เสมอเลย”
“กางเกงในกูซื้อมา 39 บาท”
“แล้วมึงมาบอกกูทำไม”
“ลงบัญชีมึง สิ้นเดือนจ่ายเงินด้วย”
“อีงก มึงติดนิสัยขี้งกมาจากใครวะ พ่อแม่มึงก็ออกใจกว้าง มาจากต่างจังหวัดทีไรของฝากเพียบแทบจะกินได้ทั้งโรงพัก”
“จากโจเพื่อนกลุ่มมึงไง โจสอนกูมาเงี้ย เพื่อนส่วนเพื่อน ธุรกิจส่วนธุรกิจ”
เออ... จริงของมัน ไอ้โจขึ้นชื่อลือชาเรื่องมัธยัสถ์ตกขอบ เทียบกับไอ้โจแล้วลูกปัดนี่เด็กๆเลย ขนาดของขวัญให้ลูกปัดมันยังซื้อ 199 บาท แต่จิกหัวใช้แฟนตัวเองยังกะอะไรดี
ลูกปัดต้องทำงานรับใช้ผู้ชาย 5 คนในบ้านยิ่งกว่าคนรับใช้ จนเพื่อนฝูงสงสารลูกปัดไปตามๆกันว่าทนคบกับไอ้งกโจได้ยังไง อย่างน้อยลูกปัดก็ไม่เคยเอาเปรียบเพื่อนฝูง ใครเจ็บป่วยก็ช่วยดูแล ใครอดจริงๆมันยังทำกับข้าวให้กินฟรี
“ไม่จำเป็นกูไม่อยากเข้าห้องมึงเล้ย จะสำลักฝุ่นตาย”
“พรุ่งนี้มึงมาทำความสะอาดให้กูหน่อยสิ สิ้นเดือนจ่าย”
“ไม่... จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง กูทำห้องอื่นเค้าจ่ายสดทั้งนั้น มีแต่มึงอะ ติดกูตลอด”
“กูให้ 200 แต่ขอจ่ายสิ้นเดือน กูอยากให้ห้องกูสะอาดเวลาแฟนมาหา”
“ได้ค่ะพี่เสก พรุ่งนี้ปัดจะรีบมาทำให้เลย” ลูกปัดทำตาวิบวับ เสียงหวานจ๋อย
“โห...อีนี่ พอได้เงินมึงเปลี่ยนคำเรียกกูเลยนะ จากภาษาพ่อขุนเป็นพี่เสก”
“ปัดกลับแล้วนะคะ ไม่อยากเป็น กขค.”
“ช่วยสิปางด้วยค่ะคุณปัด พาสิไปส่งขึ้นรถหน่อยนะคะ สิอยากกลับบ้านแล้ว” สิปางคว้าแขนลูกปัด
“อ้าว ทำไมไม่ให้เสกไปส่ง” ลูกปัดกะพริบตาปริบๆ
“คุณเสกขังสิปางไว้ ไม่ให้สิปางกลับค่ะ” สิปางบีบน้ำตาให้ลูกปัดสงสาร
เสกสรรค์ลากสิปางกลับมานั่งตัก มือปิดปาก ล็อคตัวเอาไว้
“เฮ้ย ไม่มีอะไร ผัวเมียทะเลาะกัน”
“หือ.. แน่ใจ” ลูกปัดหรี่ตามองเสกสรรค์สลับกับสิปาง
“มึงเพื่อนใคร เพื่อนกูหรือสิปาง”
“เพื่อนมึง” ลูกปัดคิดนิดนึง “กูควรเข้าข้างเพื่อนสินะ”
“Yes”
“สิปางขอโทษน้า ยังไงลูกปัดก็ต้องเข้าข้างเพื่อน สิปางมีไรเคลียร์กับเสกเองน้าค้า ลูกปัดไปละ”
สิปางน้ำตาไหลพรากมองลูกปัดที่เดินจากไป แง้ ไม่มีใครช่วยเธอเลย เธอโดนกักขังหน่วงเหนี่ยวนะ ลูกปัดเป็นตำรวจไม่ใช่หรือ ควรช่วยเหลือประชาชนสิ
อะหือ กระโปรงสั้นซะ สิปางยกเสื้อผ้าที่ลูกปัดเอามาให้ดูแล้วได้แต่ถอนหายใจ ใส่กระโปรงตัวเดิมดีกว่า เสื้อกล้ามรัดรูปผ้ายืด เอาเหอะยังดีกว่าไม่มีอะไรใส่ สิปางสวมเสื้อ อู้ย เห็นห***มชัดเลย กางเกงในสีเข้มรูปแบบมิดชิดดี สิปางล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงถอดตัวเก่าออก ยังไม่ทันสวมตัวใหม่ เสกสรรค์ก็กระชากตัวเดิมไปจากมือเธอ
“ตัวเก่าผมขอนะ เก็บไว้เป็นที่ระลึก”
สิปางอ้าปากหวอ ตาโรคจิตนี่
เสกสรรค์เปิดหนังให้สิปางดูต่อจากตอนที่ค้างไว้ สิปางห่อตัวเองในผ้าห่มถึงคอ
“คุณเป็นเพื่อนกับลูกปัดมานานรึยังคะ”
“เป็นเพื่อนกันไม่กี่ปี แต่รู้จักมาสิบกว่าปีได้ละมั้ง ตั้งแต่ปัดมันยังเรียนปวช.พาณิชย์”
“สนิทกันมากเลยนะคะ ขนาดมีกุญแจสำรองห้องกันด้วย”
“อะหึงหรือ” เสกสรรค์ยิ้ม “อย่าคิดมากน่า ปัดมันมีกุญแจสำรองของหลายห้องในแฟลตนี้ มันรับจ้างทำความสะอาดห้องครั้งละ 150 รับจ้างซักรีด ช่วยแม่บ้านทำกับข้าว รับดูแลเด็ก โอ้ยสารพัด มันไว้ใจได้ ของไม่เคยหาย คนในแฟลตเลยให้มันเก็บกุญแจสำรองจะได้สะดวก มีอะไรก็โทรจ้างมันได้เลย”
ฮัดชิ้วววววว สิปางจาม
“เห็นไหมผมบอกแล้วให้รีบอาบน้ำ ฝนตกเดี๋ยวไม่สบาย”
เสกสรรค์เข้ามานั่งใต้ผ้าห่มเดียวกับสิปาง กอดแฟนสาวแนบแน่บ
“อุ่นขึ้นบ้างไหม”
“คะ ค่ะ” สิปางหน้าแดง
“ขอดูหน่อยได้ไหมครับ”
“ดูอะไรคะ”
“นม”
“ทำไมไม่ไปขอลูกปัดดูละคะ ใหญ่กว่าชั้นตั้งเยอะ”
“ผมไม่ใช่อีเจี๊ยบเลียบด่วนนะ จะได้ขอดูนมเค้าไปทั่ว”
“แล้วมาขอชั้นทำไม ตกลงคุณเคยขอลูกปัดดูนมรึเปล่าเนี่ย”
“คุณเป็นแฟนผม ผมไม่ขอคุณแล้วผมจะขอใคร”
“คุณยังไม่ได้ตอบชั้นเลยนะ ว่าคุณเคยขอลูกปัดดูรึเปล่า”
“เคย” เสกสรรค์ถอนหายใจ อุตส่าห์เบี่ยงประเด็นแล้วนะ แฟนกูจะฉลาดเกินไปละ
คำตอบของเสกสรรค์ ทำเอาสิปางอยากร้องกรี๊ด
“แล้วลูกปัดว่ายังไงบ้าง” สิปางเสียงเขียว
“ไม่ว่าไงนิ”
“ไม่ว่าไม่ด่าอะไรเลยหรือ ที่คุณขอดูนมเค้าเนี่ย” ทำไมลูกปัดเป็นคนแบบนี้ เธออุตส่าห์หลงชื่นชม
“ไม่ด่าสักคำ ไม่พูดอะไรด้วย ต่อยอย่างเดียวแล้วเดินหนีไปเลย”
พรวดดดด สิปางสำลัก หัวเราะก้าก
“คุณก็หัวเราะไป หมัดมันหนักยังกะนักมวย ถ้าเป็นคนอื่นน็อคให้กรรมการนับสิบไปละ เออ คิดอีกที ลูกปัดมันเคยฝึกมวยไทยนี่หว่า”
สิปางยังหัวเราะไม่หยุด ยังงี้สิ ถึงจะสมเป็นลูกปัดที่เธอชอบ ห้าวได้ใจจริงๆ
“คุณคิดยังไงไปขอดูนมลูกปัด” สิปางถามทั้งที่ยังไม่หยุดขำ
“มันก็...มีคิดบ้าง ประสาผู้ชายโสดอะนะ ลูกปัดมันเลิกกับแฟนนานแล้ว ผมเลยขอไปงั้นๆเผื่อฟลุค”
“โอเค คำตอบพอรับได้ ลูกปัดหุ่นดีจริงๆ ขนาดชั้นยังอดมองไม่ได้เลย แล้ว...เคยเห็นหน้าอกลูกปัดแบบไม่ตั้งใจบ้างไหม”
“เคยแต่ไม่รู้สึกมีอารมณ์อย่างที่คุณคิดหรอก”
“ไม่เชื่ออะ เห็นแล้วไม่เกิดอารมณ์เนี่ยนะ”
สิปางชะงักเมื่อเห็นสีหน้าเครียดของเสกสรรค์
...........................................
- Writer
