036 น้ำหอม Jo Malone กลิ่นมะลิ

1419 Words

มือถือดังปลุกตอนหกโมงเช้า สิปางลุกมาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปปลุกโจ โจยังนอนตะแคงกอดกิ๊กท่าเดิมกับเมื่อคืน “ท่านรองคะ ท่านรอง” เรียกหลายครั้งโจยังไม่ตื่น สิปางตัดสินใจเอื้อมมือไปตีต้นแขนเบาๆ “ท่านรองคะ หกโมงเช้าแล้วค่ะ” โจงัวเงียค่อยๆ ขยับหัวกิ๊กย้ายไปวางบนหมอน “ตอนผมอาบน้ำ วัดไข้ให้กิ๊กด้วย” โจรื้อผ้าเช็ดตัวได้ผืนนึงก็เดินเข้าห้องน้ำไป “38 องศาค่ะ” สิปางบอกเมื่อโจเดินออกจากห้องน้ำในชุดเดิม “เอาผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดให้อีกรอบ” โจสั่ง ส่วนตัวเองเดินไปต้มน้ำอุ่นมาป้อนยาแก้ไขให้กิ๊ก “ตื่นก่อนครับ กินยานิดนึงแล้วค่อยนอนต่อนะ” ดูแลกิ๊กเรียบร้อย โจก็หันมาสั่งสิปาง “วันนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ อยู่นี่จนกว่าน้องจะตื่น น้องตื่นเมื่อไหร่หาอาหารอ่อนๆให้กินแล้วโทรบอกผม อาหารในห้องกับตู้เย็นคุณกินได้หมด” โจจูบหนักๆ บนหน้าผากกิ๊ก “พี่ไปทำงานแล้วนะครับ กิ๊กหายไวๆ น้า” หลังโจจากไป สิปางสำรวจตู้เย็น มีแต่เบียร์กับเหล้า ขนมเค้กสองสามชิ้น เลย์ที่กินเหลือ ค้นตรงอื่นได้มาม่ากระป๋องกับเลย์(อีกแล้ว) มาม่าก็ได้วุ้ย สิปางต้มมาม่ากิน ........................................... โจบีบพวงมาลัยแน่นอยู่ในที่จอดรถของคอนโดกิ๊ก บ้าเอ๊ย ถ้าสิปางไม่อยู่ ไม่รู้เค้าจะทำอะไรลงไปบ้าง ครั้งก่อนๆ นอนกอดกิ๊กตอนป่วยยังไม่ออกอาการขนาดนี้ หนก่อนสองสามเดือนที่แล้วเขายังพอทนไหว หนนี้จะอะไรนักหนาวะ หลับตาข่มอารมณ์ ตั้งสติสิ ตั้งสติแล้วไปทำงานโว้ย พยายามนึกถึงงานที่ยังค้าง ลูกค้าที่นัดวันนี้ ภาพงานโฆษณาตัวใหม่ ภาพสิปางเช็ดตัวให้กิ๊ก ลูบไล้ผ้าขนหนูเข้าไปในเสื้อ เขาอยากเป็นมือที่ล้วงเข้าไปเช็ดตัวให้แทน ผิวขาวเนียนแดงเรื่อเพราะพิษไข้ แก้มเป็นสีชมพู ตาปรือฉ่ำ และเสียงครางยั่วเย้า ไม่สิ... นั่นมันเสียงครางเพราะป่วยต่างหาก ทำไมเขานึกไปถึงเสียงครางอย่างอื่นได้ ไม่ไหวแล้วโว้ย !!! โจหันซ้ายหันขวาเลื่อนรถไปจอดในมุมอับ ส่วนนี้เป็นที่จอดรถวีไอพีของคอนโด คนไม่มากนักและเป็นส่วนตัว รูดซิปกางเกง มือสอดเข้าไปภายใต้ชั้นในจับคลึงอวัยวะแล้วดึงออกมาข้างนอก เขาเลียริมฝีปากนึกถึงปากจิ้มลิ้มรสชาติหวานหอมที่เมื่อคืนเขาเผลอประทับจูบตอนกิ๊กหลับ เมื่อเช้าถ้าสิปางไม่ยืนมอง เขาคงจูบหนักๆ ลงตรงนั้นมากกว่าหน้าผาก มือใหญ่ลูบความเต่งตึงของหน้าอกใต้ร่มผ้า นูนขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนเด็กเพิ่งกำลังโตเป็นสาว ปลายอกแข็งรับเวลาเขาใช้ปลายนิ้วหยอกเล่น อ้า อือ โจหลับตานึกถึงปากน่าจูบแนบบนอวัยวะที่เขากำในมือตอนนี้ ใช่... แบบนั้นแหละหนูน้อย จูบอีกสิ ลูกแมวน้อย จูบมันอีก ‘อมให้หน่อยสิครับ’ เสียงโจร้องขอในจินตนาการ สาวน้อยตาคมที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าขาก็แย้มยิ้มอ้าปากรับร่างกายของเขาเข้าไปภายใน ‘เลียให้พี่หน่อยครับ’ เขาใช้หัวแม่มือเขี่ยหัวที่มีน้ำซึมเยิ้ม ปากแดงเรื่อจูบส่วนหัวและใช้ลิ้นเลียหยดน้ำเหนียวใส ‘อมอีก ลึก ลึก’ เสียงในจินตนาการยังสั่งต่อไม่หยุด สาวน้อยก็ตอบรับทุกคำร้องขอไม่มีอิดออด เขาส่งเสียงครางหนักจากลำคอ ความเป็นจริงหมุนวนสลับกับจินตนาการแตกกระจาย อารมณ์ค้างจากดาราสาวเมื่อคืนที่เขาผละจากมาก่อนถึงจุดหมาย ผสมกับความใกล้ชิดเลขาคนสนิททั้งคืน ทำให้โจปลดปล่อยน้ำกามออกมามากมาย เขาทำความสะอาดตัวเอง นั่งพักจนจังหวะหายใจเป็นปกติ จึงขับรถออกไปทำงาน ........................................... โจเข้าออฟฟิศด้วยชุดเดิม ไม่น่าแปลกใจสำหรับคนเจ้าชู้และบ้างาน ถ้าไม่ออกไปทำงานหามรุ่งหามค่ำจนใส่ชุดเดิมกลับมา ก็ไปค้างกับผู้หญิง เรียกว่าปกติจนไม่มีเรื่องให้นินทา เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกรอบ ขณะหยิบขวด Jo Malone London ก็ชะงักมือ น้ำหอมกลิ่นประจำที่ใช้มาสองปี ส่วนหนึ่งที่เขาชื่นชอบเพราะยี่ห้อโจมาลอนเหมือนกับชื่อเขา และเลือกกลิ่นมะลิเป็นกลิ่นประจำตัว กลิ่นที่เด็กคนนั้นชอบ เขาพรมน้ำหอมบนตุ๊กตา ปลอกหมอน ผ้าห่ม และหลายๆที่ ให้เด็กคนนั้นจำกลิ่นของเขาได้ สร้างความคุ้นเคยจนกิ๊กงอแงเวลาเข้านอนแล้วไม่ได้กลิ่นมะลิที่ตัวเองชอบ ‘ผมคิดว่าคุณโจห่างกิ๊กหน่อยก็ดี เพราะกิ๊กติดคุณโจมากไป’ คำของหมอโตลอยขึ้นมา ตอนนี้เขาสงสัยว่า เป็นเขารึเปล่าที่พยายามทำทุกอย่างให้กิ๊ก ‘ติด’ จนถอนตัวไม่ขึ้น สุดท้ายตัวเองก็จมดิ่งลงไปเอง ตัดใจแล้วปล่อยมือซะเถอะ โจวางขวดโจมาโลนลงที่เดิม คว้านหาน้ำหอมทดลองที่เพิ่งได้เป็นตัวอย่างมาใช้แทน ........................................... หูโทรศัพท์ของซินวางอยู่นอกแท่นนานแล้ว ซินยังก้มหน้าก้มตากับเอกสารตรงหน้า “เปิดลำโพง” โจสั่ง “ไม่มีอะไรหรอกค่ะนาย” “เปิด” “ซินไม่เป็นไรค่ะ” “ผมบอกให้เปิด” ซินถอนใจกดปุ่มลำโพงบนโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ เสียงด่าทอแสบแก้วหูดังขึ้น โจเดินมายืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานของซิน “ยัยแก่ทำไมไม่ไปเข้าวัดเข้าวายังบ้าผู้ชายอยู่ได้ แกโทรมาเรียกท่านรองไปหาดึกดื่น แกจะฮุบไว้คนเดียวไม่ปล่อยให้คนอื่นบ้างเลยหรือ อิจฉาที่ชั้นสวยกว่าสาวกว่ากลัวชั้นมาแย่งท่านรองหรือไง ยัยแก่หนังเหี่ยวอย่างแกเป็นได้แค่เลขา น้ำหน้าอย่างแกมีดีอะไร แค่ป้าแก่ๆลูกติดผัวทิ้ง หรือว่าเก่งเรื่องบนเตียงจนผู้ชายติดใจ” “ใช่ครับ เก่งมากจนผมติดใจ ผมเลยรีบทิ้งคุณไปหาตอนซินโทรมาไงครับ” “ทะ ท่านรองหรือคะ” “ครับผม ถ้าอยากให้ผมติดใจ คุณต้องไปฝึกมาใหม่อีกมากแต่คงยาก คุณน่าจะรู้ว่าผมเปลี่ยนผู้หญิงบ่อย ดาราสวยๆ ผมเบื่อเมื่อไหร่ก็เลิก ซินคนเดียวที่ผมนอนด้วยหลายปียังไม่เบื่อ” “เออคือ...” “ผมมีเรื่องจะเตือนคุณนะครับ กรุณาใช้แลคตาซิดบ้าง ยังสาวกลิ่นไม่น่าแรง ผมบอกด้วยความหวังดีนะครับ” ติ๊ดดดดด ปลายทางตัดสายหนี “คำเตือนสุดท้ายแรงไปไหมคะนาย” “ดีแล้ว ถ้าแค่บอกเลิกเฉยๆ คงตามตื๊อผมอีกนาน พูดแบบนี้รับประกันไม่กล้าโผล่มากวนอีก นอกจากเรื่องงาน ผมมีนัดกับ...” โจนึกชื่อไม่ออก “กับดาราหน้าใหม่คนนี้อีกเมื่อไหร่” “ณะฌาณัฐภะฌังค่ะ” โจขมวดคิ้ว ชื่อพิลึกอะไรวะนั่น “ยัยนะนะชะชะอะไรเนี่ย ผมมีนัดอีกกี่ครั้งครับ” “นัดส่วนตัวสามครั้งค่ะ” “ยกเลิกให้หมด” “นายไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ค่ะ” “หาผู้หญิงมานอนด้วย เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ซินสำคัญกว่านั้นมาก ผมบอกกี่ครั้งแล้วถ้าผู้หญิงพวกนี้มารบกวนซิน ให้ซินบอกผม ซินก็ไม่ยอมบอก เงียบทนให้เค้าด่าเค้าหาเรื่องฝ่ายเดียว ยกเลิกนัดตามที่ผมสั่งเถอะ” โจใช้หลังมือลูบแก้มซิน “ค่ะนาย” “เมื่อคืนผมไม่ได้ออกไปหาผู้หญิงที่ไหน กิ๊กหอบหืดกำเริบ ผมเลยอยู่ดูแลทั้งคืน” “อีกแล้วหรือคะ อาการหนักมากไหมคะ” ซินทำหน้ากังวล “ผมออกมาตอนเช้าอาการดีขึ้นเยอะแล้ว มีไข้นิดหน่อย เมื่อคืนสิปางโทรบอกผมถึงรู้” “โชคดีนะคะ ที่มีคนอยู่ด้วย” “ถ้ากิ๊กอยู่คนเดียวไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ซินทำเรื่องขึ้นเงินเดือนให้สิปางหน่อย ถึงเรื่องงานจะไม่ไหว แต่เมื่อคืนเท่าที่สอบถาม สิปางไม่ได้กลับบ้านทันที อยู่คอยจนกิ๊กหลับ พอเห็นอาการผิดปกติถึงโทรหาผม อย่างน้อยผมถือว่าเค้าดูแลกิ๊กดีมาก คงมอบหน้าที่นี้ให้เค้าไปเลย” ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more