052 กวางน้อยกับเสือร้ายแห่งกังตั๋ง

1576 Words

สิปางเอาหน้าซุกหมอนร้องกรี๊ดๆแข่งกับเสียงฟ้าฝน “โอ้ย เสียงคุณดังกว่าฟ้าร้องอีก ฮ่าาาา คุณคลานขึ้นไปอยู่บนที่นอนผม ตั้งใจจะยั่วผมรึเปล่าครับ” สิปางเงยหน้าจากหมอน โอ้ยตายแล้ว เธอคลานหนีมาทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เสกสรรค์ถอดเสื้อแล้วขยับมานั่งข้างสิปาง จับมือเธอให้ลูบไล้ร่างกายของเขา เธอปล่อยมือใหญ่นำทาง ฝ่ามือและปลายนิ้วสัมผัสกล้ามเนื้อแกร่งร้อน กลิ่นกายผู้ชายผสมกลิ่นฝนด้านนอกทำเธอป่วนมวนท้องน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาปล่อยมือใหญ่จากมือเธอ มอบอิสระให้เธอลูบไล้ร่างกายของเขาด้วยตัวเอง สิปางเลื่อนมือต่ำลงไปจนถึงกล้ามท้องเป็นลอน มือหยาบหนาปลดกระดุมกางเกงยีนส์ มือเรียวงามไล่ตามลงไปเรื่อยๆ เสียงครางในลำคอจากร่างใหญ่ นิ้วเรียวเลื่อนมาถึงขอบกางเกงชั้นใน เธอลูบไล้อย่างกล้าๆกลัวๆผสมความอยากรู้อยากเห็น “เข้าไปสิ” เสกสรรค์กระซิบข้างหู เธอจึงยอมเลื่อนมือเข้าไปภายในกางเกงชั้นในของเขา นิ้วสัมผัสบางสิ่งที่ร้อนจนแทบลวกมือของเธอ อ้อมแขนเสกสรรค์กระชับเอวเธอแน่นขึ้น อีกมือดึงกางเกงชั้นในกับยีนส์ลงให้แก่นกายเผยออกมา สิปางหลบสายตาซุกหน้าลงกับต้นคอหนา ดึงมือตัวเองออกมาแต่กลับถูกมือใหญ่จับเอาไว้ “ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าคุณต้องการหยุดเมื่อไหร่บอกผม ผมจะหยุด ตกลงไหมครับ” สิปางพยักหน้ารับบนซอกคอของเสกสรรค์ เขาพามือของเธอจับต้องร่างกายตัวเอง สอนให้เธอกอบกุมมัน สอนเธอขยับมือตามมือของเขา สิปางแอบมอง มันเหมือนครั้งก่อนที่เขาทำให้เธอดู ต่างกันเพียงแค่มีมือของเธอแทรกกลางระหว่างสิ่งนั้นกับมือของเขา “แน่นอีกครับ จับแน่นๆ” ของในมือเธอใหญ่และร้อนขึ้น เสกสรรค์ส่งเสียงอย่างสุขสมตามจังหวะมือ เธอยั่วเย้าเพิ่มด้วยการเสียดสีปลายยอดอกกับหน้าอกหนาของเขา เรียกเสียงครางจากชายร่างใหญ่ขึ้นอีกระดับ ก่อนจะถึงจุดสูงสุดเสกสรรค์ดึงมือเธอออก เขาหยุดการกระทำทุกอย่าง นั่งหอบหายใจแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดท่อนล่าง สิปางเอื้อมมือไปกลางลำตัวของเขาอีกแต่เขากลับปัดมือเธอออก “อย่าครับ ถ้าทำต่อผมจะห้ามตัวเองไม่อยู่แล้วนะ” เสกสรรค์กัดฟันกรอด สิปางมองเสกสรรค์ที่เหงื่อแตก มือกำหมัดสั่นระริก เขาพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอย่างถึงที่สุดเพื่อเธองั้นหรือ สิปางลูบกรามหนาของเสกสรรค์ ชะโงกตัวจูบปากหนาสมชายชาตรี “ถ้าหยุดไม่อยู่ก็ไม่ต้องหยุดสิคะ” นายตำรวจหนุ่มมองเธอตาเป็นประกายวาววับ เขาลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว โถมทับร่างหนาหนักบนเรือนร่างงดงามได้สัดส่วน สิปางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ผู้ชายตรงหน้าพอได้รับอนุญาตจากเธอก็เปลี่ยนจากสัมผัสเนิบช้าเป็นดุเดือดร้อนแรง ร่างใหญ่ที่คร่อมบนร่างเธอเหมือนเสือร้ายกำลังกัดกินเหยื่ออันโอชะ สิปางสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อเสกสรรค์ถอดกระโปรงกับรูดกางเกงในออกจากตัวเธอ ตอนนี้เธอเปลือยเปล่าไม่เหลือเสื้อผ้าสักชิ้น ร่างหนาคล้ำทาบลงมาบนร่างขาวผ่องอีกครั้ง ทั้งกอดจูบลูบคลำบีบเค้นอย่างหิวกระหาย สิปางครางสอดรับเสียงหายใจหนักหน่วงของอีกฝ่าย เสกสรรค์ลุกขึ้นกะทันหันจนสิปางแปลกใจ เขาเดินไปรื้อกระเป๋าเงินหยิบบางอย่างออกมาชูตรงหน้าเธอห่างแค่คืบ สิปางหน้าแดงจัดเมื่อเห็นถุงยางอนามัยในมือแฟนหนุ่ม “ผมถามครั้งสุดท้าย คุณต้องการให้ผมหยุดไหม หลังจากนี้ถ้าคุณขอให้หยุด ต่อให้คุณร้องไห้หรือหวาดกลัวแค่ไหน ผมก็ไม่หยุดแล้วนะครับ” “ไม่ค่ะ ชั้นไม่ต้องการให้คุณหยุด” เขาฉีกซองสวมถุงยางครอบกลางลำตัว “อ้าขาออกหน่อยครับ” สิปางข่มความอายแยกขาตามที่ชายหนุ่มสั่ง เสกสรรค์ลูบปลายนิ้วสากตรงเกสรดอกไม้ เปียกชุ่มเตรียมพร้อมรอแมลงมากินน้ำหวาน เขาจ่อส่วนหัวเข้าไปกินน้ำหวาน เหมือนเพิ่งนึกอะไรออก เขาคาร่างกายตัวเองไว้แค่นั้น “ครั้งแรกรึเปล่าครับ” “ครั้งแรกค่ะ” “ผมจะค่อยๆทำนะครับ” เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกและผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด เขากดตัวเองลึกเข้าไปในร่างสิปางทีละนิด แต่ถึงอย่างนั้นสิปางยังเจ็บจนตะปบเล็บจิกเข้าไปในเนื้อต้นแขนของตำรวจหนุ่ม เธออดทนรอจนอีกฝ่ายหยุดเคลื่อนไหว “เข้าไปสุดแล้วหรือคะ” สิปางถามเสียงเครือ “ยังครับ เข้าไปครึ่งเดียว ผมเห็นคุณเจ็บเลยหยุด” “ไม่เอาแล้ว เอาออกไป ชั้นไม่ทำแล้ว ฮือ ฮือ ฮือ” สิปางแทบบ้า ครึ่งเดียวยังเจ็บแทบตาย “ผมบอกแล้วว่าผมจะไม่หยุด ตอนนี้ผมหยุดไม่ได้แล้วครับ” “ไม่ ไม่ ไม่ ชั้นเจ็บออกไป” สิปางร้องโวยวายทุบตีเสกสรรค์ เขาถอนใจเฮือกขยับออกมานิดหน่อย สิปางโล่งอกผ่อนลมหายใจ คลายความเกร็งลง หยุดทุบตีเสกสรรค์ อย่างไม่ทันระวังตัว ตำรวจหนุ่มคว้ากุญแจมือฉับมือสองข้างของเธอคล้องกับเสาเหล็กชั้นหนังสืออีกครั้ง “ขอโทษนะครับ ผมไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่ผมหยุดไม่ได้จริงๆ” เสกสรรค์จับเอวสิปางพลางขยับร่างกายเข้าไปในเกสรดอกไม้อีก ถอยออกและขยับเข้าไปอีกครั้ง ทุกครั้งที่ขยับเข้าก็ฝังร่างกายลึกเข้าไปทีละนิด สิปางร้องไห้โฮน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บ “สุดแล้วครับ ไม่ร้องนะ ผ่อนคลายหน่อยผมจะขยับแล้ว” เสกสรรค์ลูบหัวลูบแก้มปลอบคนรัก เสือร้ายแห่งกังตั๋งขยับสะโพกเป็นจังหวะจากเชื่องช้าดั่งไล่ตะครุบเหยื่อ กวางน้อยหัวใจเต้นแรงวิ่งหนีแต่ไม่รอดพ้นมือพยัคฆ์ นักล่ากัดเหยื่อจมเขี้ยวกระชากจนเลือดสาดกระจาย กวางงดงามหอบหายใจกระตุกร่างก่อนวิญญาณหลุดลอย “สิปางจ๋า ผมรักสิปาง” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูเสียงแหบพร่า เขาถอนอาวุธออกจากร่างเหยื่ออย่างเบามือ นั่งเช็ดอาวุธเปื้อนเลือดจนสะอาด เสกสรรค์ปลดกุญแจมือปล่อยสิปาง สวมกางเกงยีนส์แล้วหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดเลือดกลางลำตัวให้ สิปางนอนร้องไห้ไม่พูดไม่จา เสกสรรค์นอนเคียงกอดคนรักแนบอก ........................................... สิปางตื่นมาไม่เจอเสกสรรค์ เธอขยับร่างเปลือยเปล่าลุกขึ้น ที่นอนข้างเธอเย็นเฉียบแสดงว่าเสกสรรค์ตื่นนานแล้ว ความเจ็บปวดล่างท้องน้อยและรอยเลือดบนที่นอนเป็นหลักฐานว่าเมื่อคืนเกิดอะไร เธอโซเซอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน เสกสรรค์หายไปไหน สิปางมองนาฬิกาเก้าโมงเช้า เสกสรรค์อาจออกไปซื้อของข้างนอกแล้วกลับมาในห้องอีก เธอลังเลใจว่าจะรอในห้องหรือกลับเลยดี สิปางหยิบกระเป๋าถือหอบข้าวผัดเสฉวนเดินออกจากห้อง เธอเดินผ่านห้องของลูกปัด มองลอดหน้าต่างเห็นเสกสรรค์นั่งคุยกับลูกปัดบนโต๊ะอาหารอย่างเคร่งเครียด เอกสารกองเต็มโต๊ะคงคุยเรื่องงาน เธอควรเข้าไปขัดจังหวะรึเปล่า สิปางยืนสักพักเสกสรรค์ก็หันมาเห็น จึงชวนเธอเข้าไปนั่งในห้อง ลูกปัดรีบเก็บเอกสารบนโต๊ะไปวางแอบที่อื่น “ผมเห็นคุณหลับเลยไม่อยากปลุก ทานข้าวเช้ารึยังครับ” “ยังค่ะ ชั้นจะรีบไปทำงาน สายแล้ว” “ไม่ต้องรีบครับ ทานข้าวเช้าก่อน ผมโทรบอกโจแล้วว่าคุณอาจไม่เข้าออฟฟิศหรือไปทำงานสาย” ลูกปัดแกะถุงข้าวผัดเสฉวนเมื่อคืนใส่จานอุ่นไมโครเวฟ สิปางจะเข้าไปช่วยแต่เสกสรรค์ห้ามไว้ “คุณยังเพลียอยู่ปล่อยลูกปัดทำคนเดียวเถอะ ตอนนี้ยังเจ็บอยู่ไหมครับ” “ห๊ะ เอากันแล้วหรือ ไวฉิบหาย” ลูกปัดหันมาทำตาโต “อีปัดมึงเบาเสียงหน่อยก็ได้ มึงพูดแบบนี้ไม่ประกาศผ่านเครื่องขยายเสียงให้ได้ยินทั้งแฟลตตำรวจเลยล่ะ” สิปางหน้าแดงก่ำ ลูกปัดเอ่ยขอโทษ ทั้งสามคนเปิดทีวีดูข่าวพลางกินข้าวไปด้วย พูดคุยกันทั่วไปเรื่องข่าวในทีวีนิดหน่อย “คุณสิปางเอาข้าวผัดไปเพิ่มสิคะ ปัดไม่คิดเงิน” ลูกปัดแบ่งข้าวผัดเก็บไว้สองห่อ ที่เหลืออีก 7-8 ถุงยัดใส่ถุงพลาสติกใบใหญ่ของสิปาง “คุณปัดไม่เอาไปขายแล้วหรือคะ” “ไม่มีเวลาขายค่ะ งานเข้าแล้ว ปัดเก็บสองห่อเอาไว้กินกับเสกตอนกลางวันพอ คืนนี้คงต้องเริ่มงานกันเลย” “ที่รักครับ ผมคงติดต่อคุณไม่ได้สักพัก งานเสร็จเมื่อไหร่ผมจะโทรหานะครับ” เสกสรรค์เขี่ยแก้มคนรัก “ชั้นกินเสร็จแล้วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” สิปางเอ่ยลา “มึงไปส่งเมียสิ เร็ว” ลูกปัดไล่เพื่อนเมื่อเห็นเสกสรรค์นั่งเฉย ตำรวจหนุ่มมองหน้าคนรักจากนั้นวกสายตากลับไปมองกองเอกสารอย่างลังเล “ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นขับรถมาเอง คุณทำงานต่อเถอะค่ะ” ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more