053 สองสาวเที่ยวเยาวราช

1479 Words

“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมคะ” สิปางนั่งว่างเพราะกิ๊กไม่ส่งงานให้ “วันนี้พี่สิปางพักเถอะค่ะ งานเดี๋ยวกิ๊กให้หน้าห้องทำให้” “ถ้าไม่ไหวก็กลับไปพักได้นะสิปาง” โจเอ่ยเสริม ตอนเที่ยงซินกดไหล่ให้สิปางนั่งเฉยๆ ซินลงมือจัดอาหารใส่จานเอง “คุณเสกบอกท่านรองหรือคะ” สิปางถาม “ไอ้เสกเกี่ยวอะไร” โจงง สักพักก็ถึงบางอ้อ “ตกลงเมื่อคืนไปกับไอ้เสกมาสินะ ผมนึกว่าคุณไม่ชอบมันซะอีก เสกมันไม่ได้บอกอะไร ผมกับมันไม่ได้คุยกันหลายวันแล้ว ผมรู้เพราะเห็นคุณใส่ชุดเดิมเมื่อวานมาทำงาน” “โดนมันทำอะไรบ้าง มันข่มขู่บังคับทำร้ายอะไรสิปางรึเปล่าคะ” ซินหยุดจัดอาหารวิ่งมาจับสิปาง “เฮ้ย ๆ ซิน ที่พูดนั่นเพื่อนผมนะ” โจพูดไปขำไป เห็นเพื่อนเค้าเป็นคนยังไงวะ “ก็เพราะเป็นเพื่อนของนายนั่นแหละค่ะ ซินถึงไม่ไว้ใจ ขนาดคนอย่างนายยังบอกคุณเสกโรคจิตเลย” อ้าว ไหงงั้น โจมึนบ้าง กลุ่มเขาสมัยมหาวิทยาลัยได้ฉายา F4 เชียวนะเฟ้ย เออ...แต่ทั้งกลุ่มมีผู้ชาย 5 คน ไอ้เสกไม่โดนสาวๆนับรวมเป็นหนึ่งใน F4 ด้วยนี่หว่า “สิไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณพี่ซินมากที่เป็นห่วง” สิปางก้มหน้าขัดเขิน “สมยอมสินะ” โจยื่นหน้ามาใกล้สิปาง “ชอบมันตรงไหน หุ่นมันดีใช่ปะ กล้ามเป็นมัด...” “นายคะ หยุด พูดแบบนั้นกับสิปางได้ยังไง เข้าข่ายล่วงละเมิดทางเพศด้วยวาจากับลูกน้องแล้วนะคะ” ซินแว้ดใส่ “ถามก็ไม่ได้ ไรวะ” โจบ่นพึมพำตักข้าวผัดเข้าปาก กิ๊กนั่งหม่ำข้าวผัดเสฉวนหยับๆ “อร่อยไหมคะกิ๊ก” สิปางถาม “อร่อยมากค้า พี่สิปางเอามาจากไหน ทำเองหรือ” “พี่ช่วยเพื่อนซื้อมาถุงละ 35 บาทค่ะ” “อร่อยจังถูกด้วย กุ้งตั้งหลายตัว” กิ๊กเคี้ยวจนแก้มป่อง สิปางตักกุ้งในจานตัวเองเพิ่มให้กิ๊ก “ขอบคุณค่ะ” “ใครขาย ลูกปัดหรือ” โจถามหน้านิ่ง “ค่ะ คุณลูกปัดค่ะ” “ฝีมือดีขึ้นเยอะ” โจยิ้มมุมปากแต่สีหน้ากลับเศร้าซึมลึก ซินขยับมานั่งติดกับโจ มือลูบแขนเจ้านายอย่างห่วงใย “หนหน้าลูกปัดทำอะไรขาย คุณช่วยซื้อมาฝากผมด้วยนะครับ” โจยื่นเงินให้สิปางหนึ่งพัน สิปางรับเงินมาด้วยอาการเศร้าซึมเช่นกัน ถ้าต่างคนต่างยังรักกันอยู่ขนาดนี้ ทำไมไม่กลับมาคบกันต่อล่ะ สิปางได้แต่สงสัยแต่ไม่กล้าถาม ........................................... “ตำรวจนั่นไม่ติดต่อสิอีกเลยหรือ” ตติยาถามพลางคีบบะหมี่เข้าปาก “อืม ไม่ติดต่อมาอีกเลย ทั้งโทรศัพท์ทั้งของขวัญก็ไม่มีเลย เราเคยโทรไปก็ปิดเครื่อง” สิปางทำหน้าเศร้า ตติยาไม่อยากตอกย้ำว่าเพื่อนเธอถูกหลอกฟัน ได้แต่รอเวลาให้เพื่อนค่อยๆรับรู้และทำใจยอมรับทีละนิดดีกว่า ถึงจะใช้เวลาแต่เจ็บปวดน้อยกว่า เธอได้แต่ชวนเพื่อนมาเที่ยวเยาวราชเปลี่ยนบรรยากาศคลายความเศร้า “สิ...คนนั้นหล่อปะ โต๊ะด้านขวาข้างหลังเราไง มองมาทางพวกเราด้วย” หนุ่มโต๊ะที่ว่ายิ้มให้พวกเธอ ตติยาโบกมือกลับ ปกติตติยาไม่ค่อยชอบผู้ชายแนวนี้ แต่เธอต้องการให้สิปางร่าเริงบ้าง “อืม หรือ หล่อดีนี่” สิปางพูดเรื่อยเฉื่อยโดยไม่หันไปมอง สองหนุ่มเชื้อสายจีนเข้ามาพูดคุยกับตติยา “มากันสองคนหรือครับ แฟนไม่พามาเที่ยวหรือ” หนุ่มเสื้อน้ำเงินหลอกถาม “พวกเรายังไม่มีแฟนเลยค่ะ อยากมาเที่ยวเยาวราชเลยชวนกันมากับเพื่อนสองคน” ตติยาเสแสร้งทำท่าเอียงอายนิดหน่อย “แต่สิมีแฟนแล้วนะ” สิปางแย้ง “เพื่อนเพิ่งเลิกกับแฟนน่ะค่ะ ยังทำใจไม่ได้ แฮะ ๆ ๆ” ตติยาตีแขนเพื่อนดังผลัวะ สิปางอ้าปากค้าน ตติยาถลึงตาใส่ สิปางเลยจำต้องเงียบ เธอมากันสองคน ฝั่งผู้ชายมีสอง ถ้าตติยาอยากเล่นด้วยเธอต้องแกล้งทำเป็นโสดแล้วดึงผู้ชายอีกคนที่เพื่อนไม่ชอบออกมา สิปางถอนใจ เอาเหอะทำเพื่อเพื่อน โสดก็โสด “เพิ่งเลิกอาทิตย์ที่แล้วเองค่ะ จับได้ว่าแฟนมีผู้หญิงอื่น” สิปางเนียนทำหน้าเศร้า ถึงไม่แกล้งทำหน้าเศร้า หน้าเธอก็เศร้าอยู่แล้ว หนุ่มเสื้อน้ำเงินยักคิ้วมองเพื่อน หนุ่มแว่นกรอบดำท่าทางเรียบร้อยพยักหน้าเขินนิดนึง พวกเขาคุยกันตั้งแต่ก่อนจีบสาวแล้วว่า หนุ่มเสื้อน้ำเงินชอบสาวเปรี้ยวผมน้ำตาล ส่วนหนุ่มแว่นชอบสาวผมดำท่าทางเรียบร้อยกว่าคนแรก “ต้องการคนนำเที่ยวไหมครับ พวกผมเจ้าถิ่นประจำแถวนี้ ผมหลันครับ เพื่อนผมชื่อแว่น” หนุ่มเสื้อน้ำเงินชื่อหลันพูดจาคล่องแคล่ว “ดีค่ะ เรามากันเองไม่รู้ว่าตรงไหนน่าเที่ยวบ้าง” ตติยายิ้มหวานให้ชายหนุ่ม “เริ่มจากร้านนี้ก่อนเลยเป็นไงครับ ผมแนะนำบะหมี่อบขาห่านหม้อดิน” หลันถือโอกาสนั่งข้างตติยา “มีด้วยหรือคะ ในเมนูเห็นมีแต่บะหมี่ขาเป็ด” “ขาห่านมีน้อยครับเลยไม่ได้ลงเมนู แต่ถ้าสั่งมักจะได้ ตอนนี้ช่วงบ่ายน่าจะยังมีของอยู่ครับ” ตติยามองบะหมี่ตรงหน้า “สั่งขาห่านน้ำแดงมาทานกับบะหมี่ของคุณก็ได้ครับ” หลันเรียกพนักงานมาสั่งขาห่านน้ำแดงพร้อมอาหารเพิ่มอีกสามอย่าง “พวกผมเลี้ยงเองครับ คุณอุตส่าห์ให้เกียรติร่วมโต๊ะทั้งที” หนุ่มแว่นยืนเก้อหน้าโต๊ะแบบทำอะไรไม่ถูก สิปางอดอมยิ้มกับความน่ารักใสซื่อไม่ได้ “นั่งตรงนี้สิคะ” เธอแตะเก้าอี้ข้างตัว หนุ่มแว่นนั่งอย่างกระดาก แอบมองสิปางไม่วางตา พนักงานยกอาหารจากโต๊ะเก่าชายหนุ่มมาวางโต๊ะนี้ หนุ่มแว่นมือไม้สั่นจนตะเกียบหลุดมือ สิปางจึงคีบอาหารใส่ชามของเขาให้ “ขอบคุณครับ” หนุ่มแว่นหน้าแดง สิปางคอยบริการคนร่วมโต๊ะ โดยเฉพาะหนุ่มแว่นที่หยิบจับอะไรก็หลุดจากตะเกียบตลอด ยิ่งมองเขายิ่งชอบสิปาง มองใกล้ๆเห็นว่าไม่ได้ทำศัลยกรรมเลย แต่งหน้าอ่อนสวยแบบธรรมชาติ คอยดูแลรินน้ำชาเวลาถ้วยพร่อง ช่างเอาอกเอาใจดีแท้ สองสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ “แว่นชวนสองสาวไปงานเลี้ยงคืนนี้ด้วยดิ๊” หลันขอร้องเพื่อน “จะดีหรือ งานมันแนวด้านมืดไปหน่อย” “น่า... อั้วอยากเอาตติยาไปอวดไอ้หมา มันชอบควงแฟนนางแบบมาเบ่ง หมั่นไส้มัน ตติยาสวยกว่าตั้งเยอะ ขนาดสิปางที่แกชอบยังสวยกว่าแฟนไอ้หมาอีก ผู้หญิงสองคนไปกับพวกเราใครจะกล้ามาทำอะไร พ่อลื้อก็เจ้าพ่อนะเว้ย” “อืม ก็ได้” หนุ่มแว่นยอมเพื่อนเพราะอยากควงสิปางเหมือนกัน “งานอะไรหรือคะ พวกเราเข้าไปจะดีหรือ” ตติยาลังเล “งานเลี้ยงโต๊ะจีนครับ พวกคุณเข้าไปได้อยู่แล้ว พ่อของแว่นมันเป็นหนึ่งในกรรมการจัดงาน เห็นมันเรียบร้อยแบบนี้มันเป็นลูกชายของแก๊งค์มาเฟียนะครับ” ตติยากับสิปางมองหนุ่มแว่นพร้อมกัน เนี่ยนะลูกชายแก๊งค์มาเฟีย หน้าตาท่าทางไม่ให้สุดยอด หนุ่มแว่นถูกสาวสวยมองก็ก้มหน้าเอามือถูกันไปมาด้วยความเขิน “พวกเราแต่งตัวแบบนี้เข้าได้หรือคะ” ตติยามองชุดเสื้อยืดกับกระโปรงสั้นอวดขาเรียวและรองเท้าผ้าใบ พวกเธอกะมาเดินเที่ยวซื้อของเลยแต่งตัวให้เดินหอบของง่าย “มีร้านเช่าชุดกี่เพ้าครับ ไหนๆมาเยาวราชแล้วลองแต่งดูหน่อยไหมครับ ร้านเป็นกิจการของครอบครัวผมเองครับ ไม่เสียค่าใช้จ่าย” หลันชักชวน “อืม... ถ้าไม่เสียเงินก็ดีนะ เอาไหมสิ” ตติยาถามเพื่อน เธอไม่ได้สนใจงานเลี้ยงแนวจีนหรือชุดกี่เพ้า ตติยากับสิปางมีชุดกี่เพ้าสวยๆหลายชุด แต่เธออยากให้เพื่อนเที่ยวบ้าง หนุ่มแว่นที่เล็งสิปางอยู่ก็ไม่เลว ท่าทางนิสัยเรียบร้อยเหมาะกับสิปาง “เอางั้นก็ได้” สิปางตามใจเพื่อนเหมือนเคย “พวกเราไปเดินเล่นกันสักสองชั่วโมง พอเย็นก็เปลี่ยนชุดกี่เพ้า ค่ำก็ได้เวลาไปงานเลี้ยงพอดี” “ตามคุณว่าแล้วกันค่ะ” ตติยายิ้มตาเป็นประกาย ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more