Mine! Says The Campus King

Chapter Five: Confrontation

Third Person's POV

Hindi mawala ang ngisi sa mga labi ni Anthony habang hinihila palabas ng restaurant ang babaeng kanina pa hidni mawala sa isip niya.

Thrilling. That was the only word he could think of.

Nobody had ever given him a hard time like Dzyre. Sanay siyang nakukuha lang ang lahat ng gusto niya. No. Matter. What.

At doon pa lang, nakuha na agad ni Dzyre ang interest ni Anthony.

Hindi niya binitiwan ang braso ng babae hanggang sa makalabas sila ng restaurant. Sa loob pa lang, nararamdaman na niya ang mga matang nakatutok sa kanila. Bulungan dito, bulungan doon. Sila Carl at Josephine naman ay nakabuntot lang sa kanila at halata mong kabado. Mas kabado pa kaysa kay Dzyre. Para bang kaunting pagkakamali lang ni Anthony ay sisigaw na ang mga ito ng "Kidnap!"

Anthony almost laughed.

Kidnap? Please.

He was too handsome to kidnap anyone.

Kung tutuusin, mas marami pa nga ang gustong sumama sa kaniya kahit na hindi naman niya inaaya. Ganoon kalakas ang karisma niya. Sa dami ng babaeng naghahabol sa kaniya, bakit siya mag-aaksaya ng oras sa isang babaeng kulang na lang ay magmukha ng batang kalye. "Walang kaayos-ayos sa sarili." in Anthony's head.

Pagkalabas nila ng restaurant, tumigil ang binata sa gilid ng bay kung saan tumatama ang gintong liwanag ng papalubog na araw. The warm orange light hit her face, making her look way too dramatic for no reason.

At doon, marahas na tinanggal ni Anthony ang kamay niya sa braso ni Dzyre. He looks disgusted dahil sa pagpupunas na ginawa nito sa kamay niya gamit ang suot niyang tshirt.

Ang mga kaibigan naman ng dalaga ay nasa kabilang sulok, hindi nalalayo sa dalawa. Pinagmamatyagan lang ang nangyayari at ang mga mangyayari pa lang. One wrong move sa parte ni Anthony, they know not to back down. No matter how dangerous it can get.

“Ano bang gusto mo? Sabihin mo na lang ng matapos na 'tong kaartehan mo.” inis na wika ni Dzyre. Hindi pa nagsisimula ang usapan nilang dalawa, gusto na agad ni Dzyre na matapos. Ayaw na ayaw kasi ng dalaga ng ganitong klaseng komprontahan. She is not built for this. Kung pwede nga lang siyang huwag ng lumabas ng bahay nila ay gagawin niya e. But still, she's a fighter. No matter how hard life can get for her, lalaban at lalaban siya.

Napasinghal si Anthony. No one had ever dared to talk to him that way

Ilang segundo muna siyang hindi nagsalita. Hinawi niya ang buhok niya gamit ang dalawa niyang kamay, making him tilt his head a little.

“You know what I want,” kalmado niyang sabi sa dalaga.

Humarap naman si Dzyre sa kaniya, diretso ang tingin sa mata na tila ba nanghahamon pa.

At doon, na realized ni Anthony na talagang may kakaiba sa babaeng nasa harapan niya ngayon. She's different from all the other girls he encountered, even with his ex. Sanay siya na kapag may mga babae siyang kinokompronta, hindi sila makatingin ng deretso sa mata niya.

Hindi niya alam na someone that looks so ignorant can be this tough. Wow! Impressive!

“Toyo ka pala e,” sagot ni Dzyre. “Tatanungin ko ba ’yon kung alam ko ang gusto mo?”

Nagugulat si Anthony sa mga lumalabas na salita mula sa dalaga.

Him? Toyo?

Anthony Hurls had been called many things.

Arrogant. Untouchable. Manipulative. Dangerous. But never toyo. That sounds too gay for him.

He gave a small laugh, shaking his head like he couldn’t believe what he just heard, enough to show he was amused. Or insulted.

Bahagya siyang yumuko upang pantayan ang mga mata ni Dzyre. In this way, he looks more intimidating. Dzyre knew that and she really did feel intimidated pero kahit na ganoon ay pinanindigan niya ang kaniyang katapangan at hindi inialis ang mga mata niya sa binata.

“At first,” mahina ngunit madiing sinabi ni Anthony, “I just wanted a proper apology from you.” dumiretsyo muli siya ng tayo at inilibot ang mga mata sa paligid na para bang hindi makapaniwala sa katapangan na ipinapakita ng dalaga.

“But now,” dagdag niya at ibinalik ang tingin kay Dzyre, “I want you to pay for it.”

Karaniwan, kapag sinasabi niya ’yon, halos nakikita na niya agad ang pangingilid ng luha sa mata ng kausap niya. Alam na agad ng mga ito ang mga kasunod na mangyayari. Anthony, when he asked for payment, he didn't just meant money, laging may pagpapahirap na kasama. Sanay siya roon. He thrives on control.

Pero ang babaeng nasa harapan niya? Unfazed. Hindi man lang kumurap. Tinaasan pa siya ng kilay.

“Bayaran?” Ulit ni Dzyre, may bahid ng pangungutya ang tono. “Ayun lang pala e. Ang dami mo pang ginawang kadramahan. May pa hila-hila ka pa sa'kin palabas ng restaurant. Bakit hidnni mo na lang sinabi yan nung una tayong nagkabanggan?” Napairat ang dalaga bago napahalukipkip.

Anthony blinked once. Twice. For the first time in a long while, he was speechless.

Ngayon lang siya naka-encounter ng babaeng sinasagot-sagot lang siya ng pabalang. Sanay siya na kapag kinompronta niya ang mga ito, halos lumuhod na sila sa harapan niya para lang mapatawad niya ang mga ito.

“Do you even know who you’re talking to?” tanong ni Anthony, this time mas mababa ang boses at mas seryoso.

“Is that supposed to scare me?” Dzyre quickly answered as she steps forward, making Anthony to step back.

Kahit ang mga kaibigan ni Dzyre na sina Carl at Josephine na pinapanood sila sa malayo ay nagulat sa nakita nila. "What just happened?" tanong ni Josephine at napakibit-balikat naman si Carl na hindi rin alam ang sagot.

Anthony felt it. That tiny c***k on his pride. "What the? Did I just step back?" Kuwestyon niya sa sarili.

Binawi niya ang isang hakbang but Dzyre didn't budge kaya mas lumiit ang naging pagitan nilang dalawa.

"It's not to scare you but to make you realized what you did wrong." ang tingin nila sa isa't-isa ay hindi na alis. Both of their ego is bigger than the mountains peak at this moment.

"Alam ko ang nagawa ko, kaya nga ako nag sorry agad kanina diba?" Dzyre should have ended it there pero nadala na din siya ng sitwasyon kaya hindi na niya napigilan ang sarili niya, "Alam mo, nakakatawa ka... dapat nga ikaw yung nagsosorry sa akin e. Ikaw yung bumunggo sa akin at hidni ako. Aba, isipin mo yun, iba ang humihingi ng pasensya sa katangahang nagawa mo. Kung tumitingin ka sa dinadaanan mo, hindi naman mangyayari yun."

There it was.

That spark.

Anthony’s jaw tightened. Hindi siya sanay na naaapakan ang ego niya. He was Anthony Hurls. He doesn’t deserve humiliation. He causes it.

Napahawak siya sa bulsa ng pantalon niya, pinipigilan ang sariling mapangisi. Imbis na magalit, mas lalo siyang naaliw.

Interesting. Very interesting.

“Hindi ka talaga marunong matakot ano?” Anthony's curiosity peaked, no anger, just amused.

“Wala lang akong pake sa’yo,” matapang naman na sinagot ni Dzyre.

That hit harder than it should.

Sa gilid ng paningin niya, nakita niyang nag-aabang pa rin ang mga kaibigan ng babae sa may pintuan ng restaurant. Ready to jump in at any moment

Cute. His friends could never.

“Listen carefully,” sabi ni Anthony, balik na sa seryoso ang tono. “I don’t chase.”

"Tsk! Kaya pala nandito tayo ngayon." natatawang sinabi ni Dzyre, "Okay, if you say so." mapang-asar pa niyang dagdag.

For a split second, natahimik si Anthony. And then he smirked. "What am I even doing? Wasting my time on someone I don't really care about its existence." sabi niya sa kaniyang isipan. But then, that made him more intrigued. Kahit nga ex niya ay hindi niya pinagsayangan ng oras, pero this lady in front of her... what does she have that caught his interest like this?

Her courage and toughness. Yes! That must be it. Ngayon lang nakatapat si Anthony ng babaeng kaya siyang sagut-sagutin lang ng pabarang.