KARTAL
“Hoş geldin. Bu ziyaretini neye borçluyum?” diye sordum elini sıkarken.
“Ne güzel dedin. Bana borçlu olduğun için buradayım.”
Tek kaşımı meraklı bir ifadeyle kaldırırken oturması için koltuğu işaret ettim. Ceketinin eteklerini geriye doğru atıp koltuğa oturunca, ben de yerime oturdum.
“Ne içersin? Kahve?” Elim ahizeye gitti.
“Varsa çay alayım. Kahve ikram edip araya durduk yere hatır sokmayalım.”
Küstah ve alaycı tavrı sinirimi bozsa da yüzüme yansıtmamaya dikkat ederek ahizeyi kaldırıp iki çay istedim.
“Nasılsın görüşmeyeli?” dedim dikkatli bir ses tonuyla. Bugünümü herkese karşı çizdiğim sınırlara borçluydum. Kolay kolay kimsenin sınırlarımı geçmesine izin vermez, ben ne kadar istersem beni o kadar tanımalarına olanak verirdim.
“İş güç,” dedi omuz silkerek. “Bilirsin.”
“
