CHAPTER 11
1484 Words
“Kasalanan mo kung bakit nasa ganyang sitwasyon ka.”
Bumagsak ang mga salita ni Jeon sa pagitan nila—hindi pasigaw, kundi malamig. Direkta.
Nanigas si Angelic.
“Kung hindi ka nakipagtagisan ng katapangan sa akin noon,” dagdag niya, ang mga mata ay matalim at mapanuri, “sana tahimik ang buhay mo ngayon.”
Humigpit ang panga niya.
“At kung hindi ka ginawang pambayad ng walang kuwenta mong ama,” patuloy niya, “hindi sana nagkrus ang landas mo at ni Jude.”
Parang may sumampal sa kanya.
“Kasalanan ko?” ulit ni Angelic, nanginginig ang boses—hindi sa takot, kundi sa galit.
Lumapit si jeon ng isang hakbang.
“Hindi kita hinabol,” sabi niya. “Ikaw ang tumingin sa akin nang walang takot. Ikaw ang nagsabing hindi ka natitinag.”
“Tapos ano?” sagot niya. “Dahil doon, dapat akong sisihin sa lahat?”
Tahimik ang silid.
“Sa mundong ginagalawan ko,” malamig niyang tugon, “ang bawat tingin ay may kahulugan. Ang bawat hakbang ay may kapalit.”
“Hindi ako pumili ng digmaan,” mariing sagot ni Angelic. “Ikaw at si Jude ang pumili niyan.”
Nagtagpo ang kanilang mga mata—parehong matigas.
“Hindi ko pinili ang ama ko,” dagdag niya, mas mababa ang boses pero mas matalim. “At hindi ko pinili na ibenta niya ako.”“So ano na ngayon?” diretso niyang tanong, nakatitig nang walang pag-aatubili.
“Ikukulong mo rin ba ako? Katulad ng ginawa niya?”
Tahimik ang silid.
Hindi agad sumagot si jeon.
Lumakad siya palapit sa bintana, saglit na tumingin sa labas—sa malayang lungsod na hindi niya kailanman tunay na tinamasa.
“Kung gusto kitang ikulong,” sagot niya sa wakas, mababa ang tinig, “hindi kita ilalagay sa silid na may bukas na pinto.”
Napatingin si Angelic sa likod niya.
Hindi nga naka-lock ang pinto.
“Hindi kulungan ang lugar na ’to,” dagdag niya. “Pero hindi rin ito simpleng mundo.”
Humakbang siya palapit, hindi agresibo—kontrolado.
“May mga taong hahanapin ka. May mga taong gagamit sa’yo. Kung palabasin kita ngayon, hindi ka aabot ng isang linggo nang walang sumusubaybay.”
“Desisyon ko pa rin iyon,” sagot niya agad.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
“At kung piliin kong umalis?” hamon niya.“’Wag mong tatangkain.”
Mababa ang boses ni jeon, ngunit mas mabigat kaysa sigaw.
“Hindi ako kasing bait ng inaakala mo.”
Huminto siya sa harap niya—hindi sapat ang lapit para takutin, pero sapat para ipadama ang presensya.
“’Wag mong uubusin ang natitira kong bait sa’yo.”
Tahimik ang silid.
Hindi ito simpleng pagbabanta.
Isa itong babala.“Iiwan muna kita,” sabi ni jeon bago tuluyang lumabas.
“Magpalit ka ng damit. Marami diyan sa closet.”
Saglit na natigilan si Angelic.
“May damit ka na para sa’kin?” tanong niya, may bahagyang pagdududa sa tono.
Hindi siya agad sumagot. Bahagya lang siyang lumingon.
“Hindi ko hinanda ’yan para sa’yo,” malamig niyang sabi. “May mga gamit na rito bago ka pa dumating.”
Hindi malinaw kung totoo iyon.
Sumara ang pinto.
Naiwan si Angelic sa gitna ng silid.
Tahimik.
Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa closet. Nang buksan niya ito, bumungad ang mga maayos na nakasabit na damit—iba’t ibang kulay, iba’t ibang estilo. May mga simpleng damit. May mga pormal. May mga pang-araw-araw.
Hindi ito mukhang kulungan.
Mukha itong lugar na may naghihintay.
Hinaplos niya ang tela ng isang simpleng puting blouse.
Hindi ito hawla… pero hindi rin ito tahanan.
Pagkalabas ng silid ng binata galing sa silid ng dalaga, nasalubong niya sa hallway ang isang matandang babae.
Bahagya siyang napahinto.
“Señorito…”
Nagulat ito nang makita siya roon.
Si nana Isabel—ang yaya na halos nagpalaki sa kanya. Ang nag-alaga sa kanya noong wala pang dugo sa kanyang mga kamay. Noong hindi pa siya kilala bilang Devereaux na kinatatakutan.
“Akala ko sa pilipinas ka Muna mananatili,” sabi nito, bahagyang kinakabahan ngunit mas nangingibabaw ang pag-aalala.
“May nangyari,” maikling sagot ni jeon.
Napansin ng matanda ang bahagyang gasgas sa kanyang leeg at ang pagod sa mga mata niya.
“May dala kang babae,” maingat nitong sabi. Hindi tanong. Pahayag.
Hindi agad sumagot si jeon.“O siya, magpahinga ka na, iho. Mukhang wala ka pang tulog,” malambing ngunit may awtoridad na sabi ni nana Isabel. “Ako na ang bahala sa nobya mo.”
Bahagyang tumigas ang ekspresyon ni jeon.
“Hindi ko siya nobya,” agad niyang sagot.
Tumaas ang kilay ng matanda, may bahagyang ngiti sa labi.
“Ah, hindi ba?”
Hindi sumagot si jeon.
Sa halip, napabuntong-hininga siya nang bahagya—isang bagay na bihira niyang gawin sa harap ng iba.
“Nana,” mababa niyang sabi, “wala siyang kinalaman sa mundo ko.''“Sige na,” mahinang sabi ni nana Isabel. “Magpahinga ka. Ako na ang bahala sa… nobya mo.”
Bahagya siyang umiling sa kulit ng matanda, ngunit hindi na kumontra.
Naglakad siya palayo, papunta sa sariling silid.
Sa likod niya, marahang kumatok ang matanda sa pintuan ni Angelic.
“Señorita?” mahinahon nitong tawag. “Pwede ba kitang maabala?”“Sige na,” mahinang sabi ni Doña Isabel. “Magpahinga ka. Ako na ang bahala sa… nobya mo.”Sumilip ang dalaga nang marinig ang mahinang katok.
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto—handa kung sakaling may bantang naghihintay sa labas.
Ngunit ang bumungad sa kanya ay isang maamong mukha ng matanda.
May malambot na mga mata. May mga guhit ng panahon sa pisngi. Ngunit ang ngiti nito’y may dalang kapayapaan.
“Iha,” mahinahon nitong sabi, “ako pala si Nana Isabel. Ang yaya ni Jeon.”
Bahagyang natigilan si Angelic.“Pwede ba akong pumasok?” tanong ng matanda.
Saglit siyang nag-alinlangan, saka tumango at umatras upang papasukin ito.
May dalang tray si Nana Isabel—may mainit na tsaa at magaan na pagkain.
“Baka hindi ka pa kumakain,” sabi nito habang inilalapag ang tray sa maliit na mesa sa loob ng silid. “Mahina ang katawan kapag gutom.”
Tahimik lang si Angelic, pinagmamasdan ang bawat galaw nito.
“Hindi ako bihag dito, tama ba?” diretso niyang tanong.
Napangiti nang bahagya ang matanda.
“Kung bihag ka, naka-lock sana ang pinto,” sagot nito. “At hindi ako papayagang makipagkwentuhan sa’yo.”
Saglit na natahimik si Angelic.
“Jeon Luke…” maingat niyang bigkas. “Iyon ang tunay niyang pangalan?”
Tumango si Nana Isabel.“Masama ba siyang tao?” bigla niyang tanong—hindi niya alam kung bakit iyon ang unang lumabas sa kanyang bibig.
Hindi agad sumagot ang matanda.
“Hindi siya ipinanganak na masama,” sagot nito sa wakas. “Pero hindi rin mabait ang mundong kinamulatan niya.”ani ni nana isabel“pero Bakit siya gano’n?” mahina niyang tanong.
Napahinto ang matanda.
Hindi ito agad sumagot.
“Pinatay ang mga magulang ni Jeon sa harap niya,” sa wakas ay sabi nito, mabigat ang boses. “Sa murang edad.”
Nanlamig ang mga kamay ni Angelic.
“Nasaksihan niya ang brutal na kamatayan nila.”
Parang bumagal ang oras.
“Gaano siya kabata?” maingat niyang tanong.
“Labing-isa,” sagot ni Nana Isabel. “Gabi iyon. Akala nila ligtas sila sa loob ng sariling bahay.”
Bahagyang napapikit ang matanda, tila bumabalik sa alaala.
“Pinapasok sila. Walang awa. Walang babala. Pinilit siyang manood.”
Napatakip ng bibig si Angelic.
Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang detalye, o ang katotohanang bata pa ito noon.
“Sinubukan niyang tumakbo,” dagdag ng matanda. “Pero hinawakan siya. Pinilit siyang tumingin.”
Tahimik ang hangin sa pagitan nila.
“Pagkatapos noon,” mahinang sabi ni Nana Isabel, “hindi na siya muling naging bata.”
Hindi na umiyak si Jeon.
Hindi na nagtanong.
Hindi na nagtiwala.
“Pinili niyang maging mas matigas kaysa sa mundong sumira sa kanya,” dagdag nito.“Alam ba niya kung sino ang gumawa?” tanong niya.
Tumango ang matanda.
“At simula noon, isa-isa niyang binura ang mga taong may kinalaman.”
Hindi ito pagmamayabang.
Isa itong katotohanan.
Tahimik si Angelic.
Ang lalaking kinatatakutan ng marami—
ay minsang batang pinilit manood habang winawasak ang mundo niya.
“Hindi ko siya kinukunsinti,” dagdag ni Nana Isabel. “Pero naiintindihan ko kung bakit siya naging gano’n.”
Sa itaas ng villa, sa likod ng saradong pinto, tahimik na nakaupo si Jeon sa gilid ng kama.
Gising.
Hindi natutulog.
At sa kabila ng mga taon at digmaan, may mga gabing bumabalik pa rin ang alaala—
ang sigaw ng ina.
ang pagbagsak ng ama.
at ang batang walang magawa kundi tumingin.''ipinapangako ko Hindi ito matatapos.'saad niya sa sarili.
- Writer
