Dangerous Gentlemen II: The Damned

INSANE

DIANA'S POV (Krystina's Mother)

"I'm sorry Tita, but I think it would be best if Krystina will stay with us for the time being until she eventually feels fine," malungkot at nakikisimpatyang sabi ni Paige. She is also a psychiatrist and a friend of my Krystina.

Nanghihina akong napahilamos ng mukha habang pinipigilan ang sarili ko na huwag mapaiyak. I came home with a primary intention to visit and convince my daughter to come with me in America where I and her sister live, pero ito pa ang inabutan ko.

"I'm sorry!" nahihiyang sabi ko at natatawang pinahid ang masaganang luha na tumulo sa magkabila kong mga mata. "It's just too much for me to see Krystina like this. You know, s-she isn't like this, she used to be cheerful, happy a-and-" I bit my lip hard nang hindi ko na matuloy ang sasabihin ko dahil sa sakit ng lalamunan ko habang pinipigilan ang sarili ko na huwag umiyak.

Maunawaing nakatingin naman sa akin si Paige na hinawakan ang kamay ko. "I know, Tita. Krystina and I have been friends for years already and it is also very difficult for me to do this to her but I can't let my personal feelings interfere with what I believe is the best for her situation right now. Kailangan po ni Krystina and tulong natin in this time when she cannot make decision for herself," malumanay na sabi nito.

Nanginginig na pinahid ko ang luha sa magkabilang mata ko at tumingin sa taas para pigilan ang muling pagtulo ng luha ko tsaka muling tinignan si Paige at mapaklang ngumiti dito. "I'll entrust my daughter to you." Buo ang boses na sabi ko at mahinang pinisil ang kamay niya.

PAIGE'S POV:

"I won't let you down, Tita," desididong sabi ko sa Mama ni Krystina nang maihatid ko siya sa sasakyan niya. Maliit lamang itong ngumiti sa akin bago tuluyan nang umalis ang sasakyang sakay nito. Malalim akong napabuntong hininga nang maiwan akong mag-isa. Wala sa sariling napatingin ako sa psychiatric hospital kung saan pareho kaming nagtatrabaho ni Krystina. Who would have thoguht that the once might Krystina would fall into the same condition as the patients that she is treating. Nagismula lamang ito noong na-aksidente sila ng fiance niya. I and all of our friends offered our support to her but she kept on turning as down, she totally shut us off until nagulat na lamang kami nang bigla na lamang siyang pumasok sa trabaho after a month of the incident and acted as if she really is okay. We should have known.

I decided to smoke bago ako pumasok sa loob nang mapatingin ako sa bintana ng kwarto ni Krystina and saw her staring back at me. Napasinghap ako nang may makita akong itim na anino na bigla na lamang dumaan sa likod niya. "What the hell?" bulalas ko at agad na tinapon ang sigarilyo ko sa isang tabi at nagmamadaling pumasok sa loob ng hospital at tinahak daan papunta sa kwarto ni Krystina.

'How come there is someone inside her room? wala pa naman akong order na binigay kung ano ang gagawin. I haven't even assessed her condition!'

Agad kong sinilip ang paligid ng kwarto ni Krystina nang makarating ako and found that there is no one else aside from her inside her room. "Did someone came inside this patient's room?" kunot-noong tanong ko sa isang nurse na dumaan sa likod ko.

Takang tinignan ng nurse ang pangalan ng pasyente na nakapaskil sa labas ng kwarto ni Krystina at umiling. "Wala po, Doc. Nasa kani-kanilang pasyente po ang mga kasama ko. Wala pa naman po kayong order Doc diba?"

"I see," tipid na sabi ko and tilted my head to the side. I really am sure na meron akong nakitang anino na dumaan sa likod ni Krystina.

"Ito ang mahirap sa trabaho ko eh! pakiramdam ko ay para rin akong mawawala sa tamang pag-iisip ko!" I said to myself at asar na ginulo ang buhok ko. Natigilan ako nang mapansin ko na nakatayo pa rin sa tabi ko nurse na pinagtanungan ko who is now giving me a weird look. Napaayos ako ng tayo at mahinang tumikhim. "You can go now," pormal na sabi ko. Hindi manlang ako nito sinagot at umalis na.

"Tch!" I rolled my eyes at muling sinilip si Krystina sa loob ng kwarto niya.

"Oh f**k!" malutong na mura ko at napasapo ng dibdib nang wala sa oras. Pakiramdam ko ay parang hinulog ang puso ko mula sa pinakatuktok ng mount everest nang makita ko siyang sinsilip rin ako mula sa loob ng kwarto niya. She is staring at me with a blank look all over her face and eyes. I smiled at her at mahinang kumatok sa kwarto niya bago iyon binuksan.

"Hi! Krystina, kilala mo ba ako?" tanong ko sa kaniya.

"Of course, Paige. Now tell me what I am doing here? I am not insane!" medyo tumaas ang boses ni Krystina kaya agad akong lumapit sa kaniya at inalalayan siya para makaupo sa taas ng kama niya tsaka hinila ang isang upuan sa harap niya at umupo doon.

"Being here doesn't mean you are insane. We both know that because it's our job to make people know that they are not insane, right? there are just some problems that some are encountering which can lead to situations like this," pagpapaalala ko sa kaniya. Hindi ko maiwasang maawa habang nakatingin sa kaniya. Sobrang layo niya sa kaibigan kong masayahin noon. She looks so thin now that it makes me wonder kung kumakain pa ba siya, sobrang putla rin ng labi niya na sobrang tuyo.

Krystina licked her lips at asar na inayos ang buhok niya. "What's wrong?" malumanay na tanong ko sa kaniya. She just shook her head at hindi manlang makatingin sa akin. I can tell that she is not feeling well base na rin sa emosyon na nakikita ko sa mukha niya. "You know you can tell me what's wrong Krystina, I am here for you as a friend and at the same time as a doctor to help you get through what you are experiencing right now. I need my bestfriend back."

Krystina looked at me with hesitancy visible on her face pero sa huli ay nagsalita rin siya. "I am not insane, Paige. I just know that the things that is happening around me is not normal. I am not insane, but I am close to loosing my mind if these things continue," nahihintakutang sabi niya.

"What are you talking about, Krystina?" curious na tanong ko in an attempt to explore her thoughts, feelings and what is really going on. Kailangan kong malaman kung ano ang nangyayari at iniisip niya para masolusyunan ko ito.

Biglang nanginig si Krystina habang nililibot ang tingin sa paligid niya. Ito pa lang ay alam ko na that there is really going on to her. That she really is not in her right mind but I stopped myself from reacting. "Every night, whenever I fall asleep. I always dream of a place. I don't know where exactly but I am sure that it's hell."

'Hell? Hindi ito ang unang beses na nakarinig ako mula sa pasyente ko na nagsasabi tungkol sa impyerno but mostly it's about their life.'

"Can you tell me more about this place?" I asked her calmly while maintaining my eye contact with her. I have to let her know na nakikinig ako sa kaniya for her to fell comfortably to tell me about her feelings. I have to earn her trust.

"I-I-," uutal-utal na sabi niya.

"Take your time, Krystina." Maunawaing sabi ko sa kaniya.

Mariin niyang pinikit ang mga mata niya at humugot ng malalim na hininga as if to gather her courage before she finally speak again. "I don't think there is any defition of what Hell is because it always shows me the things that I fear. Whenever I am in my dream, there is always blood everywhere, dead people, darkness a-a-and I always see this demon. H-He is scary! H-He looks horrible with his horns and face! Oh my gosh!" nakapakagat ako ng labi nang bigla na lamang pumalahaw ng iyak si Krystina habang nanginginig. She really looks so afraid.

Maingat akong lumapit sa kaniya at hinimas ang balikat niya. We don't usually touch our patients to protect ourselves because most of psychiatric patients are violent but Krystina is an exemption since she is my friend. "I am here for you, Krystina. You are not alone."

"Please make it go away. Please make it stop!" she cried even more. Naiiyak na niyakap ko siya habang sa likod ng isip ko ay nagsimulang maglaro ang pagkakataon na maayos pa siya. Everybody thought that Krystina's life was perfect. She always top of our class and even topped our licensure examination. She have a happy and supportive family and a loving boyfriend who became her fiance. But everything turned 360 since the incident.

Mabigat sa loob na bumalik ako sa opisina ko nang makatulog si Krystina pagkatapos ng pag-uusap namin. I was writing on my Krystina's chart when I suddenly heard a voice calling out my name. "Paige," napatigil ako sa pagsusulat when I heard that faint whisper said my name.

I unknowingly looked around my surroundings kahit alam ko naman na ako lang mag-isa ang nandito sa loob ng opisina ko. I shook my head and decided to shrug it off at pinagpatuloy ang pagsusulat ko nang muli ko na namang narinig ang mahinang bulong na iyon. It was louder this time and much closer to my ear. Agad akong napatayo ng wala sa oras at muling nilibot ng tingin ang paligid ko. Bigla ay parang lumiit ang opisina ko at ang dating maliwanag na paligid ay parang biglang dumilim. I started to gasp for air when fear started to take over me. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko pero ngayon lang ako nakaramdaman ng ganitong uri ng takot. It's like there is something big and scary that's about to happen.

'Breathe in, breathe out. You are fine, Paige. Kulang ka lang sa pahinga," I reminded myself at humugot ng malalim na hininga. Nakaramdam ako ng kaunting ginhawa pero hindi niyon tuluyang naalis ang hindi ko maipaliwanag na takot na nararamdaman ko. I may sound absurd, but I feel like I am not alone. I feel like I am being watched.

Habol ang hininga na niluwagan ko ang butones ng polo na suot ko at uminom ng tubig habang ang mata ko ay malikot pa rin na nililibot ang tingin ko sa paligid. Kalmado na muli akong umupo sa harap ng mesa ko at isinantabi ang takot na nararamdaman ko at napagdesisyunan na ituloy na lang ang ginagawa ko, hoping that it would distract me.

Hindi naman ako nagkamali dahil ilang minuto lang ay nakalimutan ko na ang takot na nararamdaman ko. I was close to finishing the report I am making along with Krystina's medical information nang muli ko na namang marinig ang mahianang boses na tumatawag sa pangalan ko. "Paige."

Asar na napatayo ako mula sa kinauupuan ko at akmang aalis mula sa pwesto ko para sana paandarin na lang ang lahat ng ilaw sa loob ng opisina ko nang may maramdaman akong pumipigil sa paa ko. "Paige," nanayo ang lahat ng balahibo ko sa katawan nang maramdaman ko ang pares ng malamig na kamay na nakahawak sa paa ko. Gusto kong sumigaw at tumakbo pero pakiramdamk ko ay parang napako bigla ang paa ko sa sahig at hindi ako makagalaw.

"Paige," suddenly, that whisper became more clear to me and it is coming from below me. Mariin akong pumikit at nanalangin sa isip ko at tinawag ang halos lahat ng Santo sa langit na kilala ko tsaka nagmulat ng mata at tinignan ang paa ko.

Nanginginig na napaupo ako sa upuan ko nang makitang walang kung ano man ang meron sa paa ko. "I am just imagining things!" I told myself at hinimas ang dibdib ko na sobrang bilis ng t***k. Pakiramdam ko ay parang lalabas ang puso ko sa loob ng ribcage ko sa sobrang takot.

"Kailangan ko na talagang magpahinga," mahinang sambit ko sa sarili. I've been working double time since Krystina stopped coming to work because half of her patients were passed to me.

"Paige!"

Malakas akong napasigaw nang tumingin ako sa salamin sa harap ko at nakita ang isang bata na duguan na nasa tabi ng mismong mukha ko.

"Paige! Doc Paige!" napabalikwas ako ng bangon at nakita ang isang nurse na nag-aalalang nakatingin sa akin. Habol ang hininga na nilibot ko ang tingin sa paligid at napansin na nandito pa rin ako sa opisina ko. Ang kaibahan lang ay hindi ko pa rin nasimulan ang medical record ni Krystina pati na rin ang report na akala ko ay nagawa ko na.

"Pasensya na po kayo Doc kung ginising ko kayo, mukha ho kasing masama ang panaginip ninyo. Patient Krystina is also violent rin Doc kaya po ako nandito," kabadong paliwanag ng nurse.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa napanaginipan ko. Iyon bang pakiramdam na dama ko pa rin ang takot na naramdaman ko mula sa panaginip ko. "I'm coming," tipid na sabi ko at kinuha ang gamit ko. Wala sa sariling minasahe ko ang leeg ko habang naglalakad ako papunta sa kwarto ni Krystina. I don't know if it is because mali ang pagkakaposisyon ko sa ulo ko nang makatulog ako but I am feeling extra heavy right now.

Malayo pa lang ay rinig na rinig ko na ang sigaw at pagwawala ni Krystina. "Let me out of here! please! I am telling you! I am not insane! Please let me out of here!"

"Prepare sedation," sabi ko sa nurse na nakatayo sa labas ng kwarto niya at hinihintay ako. "Administer if patient started to become violent," utos ko dito at sinilip si Krystina sa loob ng kwarto niya. Her room is a mess pati na rin siya.

"Krystina, I'm coming in alright?" paalam ko pagkatapos ko na kumatok ng tatlong beses. Agad na napunta sa akin ang tingin ni Krystina nang tuluyan kong mabuksan ang pinto ng kwarto niya. Akmang magsasalita pa lamang ako nang nahihintakutang tinuro niya ako.

"Don't come near me!" sigaw niya at pumalahaw ng iyak.

"Krystina, I am here to help!" I explained and tried to approach her pero mabilis siyang dumikit sa pinakadulo ng kwarto habang takot na takot na nakatingin sa akin.

"Stay right there you b***h! Stay right there you fuckin demon!" she screamed.

Malalim akong napabuntong hininga at nilingon ang mga nurse na nasa likod ko at naghihintay ng utos ko. I am torn whether I will sedate her to calm her down. But Krystina is showing a sign of aggressiveness. "Krysti-"

"I said stay right there!" I froze on my ground nang biglang inabot ni Krystina ang unan niya and did a guarding pose, ready to attack. I immediately knew that we couldn't talk this one out anymore.

"Hold her," malumanay na sabi ko sa mga nurses. Hindi ko maiwasang maawa kay Krystina when her screams became even more louder habang lumalapit ako sa kaniya dala ang sedative. What I don't understand is why she looks so afraid of me.

"I'm sorry but I hope you understand that I will do everything to make you fine," I told her and immediately injected the sedative on her arm. Unti-unting nawala ang pagka-aggressive niya pero masama pa rin ang tingin niya sa akin.

Nangunot ang noo ko when I noticed that Krystina is not staring directly into me, but rather... behind me. Kunot-noong lumingon ako para tignan kung sino ang nasa likod ko but I was dumbfounded nang makita na wala namang tao sa likod ko dahil ang mga nurse ay nakahawak sa kaniya.

'What was she looking at?'