Dangerous Gentlemen II: The Damned

BAITED

"Ugh!" I groaned frustratingly nang pang ilang site ko na ito na nabuksan pero wala pa rin akong makitang available flight pabalik sa Pilipinas bukas kaagad. Meron pa akong natitirang 3 days dito pero plano ko sana na umuwi ng Pilipinas dahil nawawala daw si Lucky.

Napunta ang tingin ko sa cellphone ko nang marinig kong tumunog iyon. I unlocked my phone and read the message I received from Perisha.

"Sorry talaga. I didn't mean to lose him. Iniwan ko lang naman siya sa kwarto ko para sana kunan siya ng pagkain. Nagulat na lang ako nang pagkabalik ko ay nakabukas na ang bintana. I reviewed the CCTV and saw that he opened the door himself and went away!"

Perisha explained. Pakiramdam ko ay biglang sumakit ang ulo ko sa nabasa. I didn't know na ganoon pala katalino ang pusa na in-adopt ko na marunong itong maglayas. 'Maybe because hindi ako nagpaalam sa kaniya?' If only I talked to Lucky and told him that I won't be home instead of just leaving him to Perisha.

I let out a heavy sigh and typed a reply. "I'm not mad. It's not your fault, Perisha. No need to say sorry. Hayaan mo na. Baka babalik din siya o baka nasa bahay ko siya." I replied.

I put my phone on silent mode at padabog na initsa ang phone ko sa tabi. Pabagsak na nahiga ako sa kama at pinikit ang mga mata ko. This day has been so great dahil ang dami kong natutunan sa seminar lalo na kay Elijah. Now I understand why they call him young genius.

Sa lalim ng iniisip ko ay hindi ko napansin na nakatulog na pala ako. I was awaken in the middle of the night when I heard a loud thud in my room. Agad akong bumangon at nilibot ang tingin ko sa madilim na kapaligiran. Wala naman akong napansin na kakaiba noong una but when my eyes started to adjust to the darkness, I saw a pair of eyes watching me.

My heart started to beat faster when I saw the pair of eyes watching me. I am certain they were not of human but of something else. I started to panic in fear but then I started to make out its full form and realized that it's a cat?

"Lucky?" bulalas ko nang makilala ko ang itim na pusa. As if on cue, Lucky responded with a meow.

'Impossible!' The cat went down from the sofa where he is lying and started to walk towards the door. Hindi pa rin ako makapaniwala sa nakikita ko. "How come he's in here?" naguguluhang tanong ko sa sarili at tinignan ang bintana at nakita iyon na nakabukas. Nagmamadali akong tumayo at sinilip ang labas ng binatana. Nalula ako nang makita ang ilalim. Nasa 5th floor lang ako pero mataas na iyon.

"Meow!" napalingon ako kay Lucky na nakaupo sa gilid ng pinto at hinihintay ako na sumunod sa kaniya.

'Nananaginip ba ako?' I pinched myself hard pero ramdam ko ang sakit, which means I am not dreaming!

"Meow!" Lucky made a sound once more while looking at me. Ilang linggo ko na siyang inaalagaan kaya sigurado ako na si Lucky iyan.

I cautiously made me way closer to him. Ilang hakbang na lang ako sa kaniya nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto ko. Mas lalong bumilis ang t***k ng puso ko when I saw the darkness outside. Unknown smoke started to come in my room along with coldness. I shivered and hugged myself.

Nanlaki ang mata ko nang kusang lumabas si Lucky. "Lucky!" I called to him pero hindi manlang ito tumigil at nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa hindi ko na siya makita. I can't see him because he's blending with the darkness!

My breathing started to feel difficult. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa lamig pero ang bigat ng paghinga ko. Pakiramdam ko ay ang kapal ng hangin na pumapasok sa baga ko. Nanginginig na nagsimula akong maglakad habang mahigpit na yakap ang sarili ko.

'I don't feel safe. I don't feel like I am alone. I feel like I am being watched.'

I extended my hand and tried to reach for something. Hindi ako sigurado kung ako lang ba but the place started to go even darker.

'I am fuckin sure I am dreaming!' I thought. It's impossible for a brownout to occur in a hotel and if ever na meron nga ay hindi ganito katagal. There would be people panicking but I don't hear someone!

"Elijah!" I called out and reached in the darkness. His room is just in front of mine.

"Elijah!" I called out to him one more time in a much louder voice. Natigilan ako nang may mahawakan ako. Pinakiramdaman ko iyon at napagtanto na hamba pala iyon ng pinto. Nangunot ang noo ko nang may maramdaman ako na tila nakaukit sa pinto. Pinanliit ko ang mga mata ko at sinubukang basahin kung ano ang nakalagay doon.

'Relinquete omnem spem, o Intrantes' I shivered as soon as I read those words.

"Anong ibig sabihin nito?" kunot-noong tanong ko sa sarili ko. I don't understand even a single word from what I read but it have a huge impact on me.

'I need to wake up'

"Meow!" I heard Lucky from the outside.

"Lucky!" I called to him and was about to go out of the door when I heard someone called me from behind.

"Krystina!" sabi ng pamilyar na boses. I looked back and I opened my eyes to reality. Habol ang hininga na bumangon ako at sinapo ang leeg ko. I can feel my body tired na tila may ginawa ako. I feel so fatigued kahit natulog naman ako.

"It was only a dream," I said to myself. I closed my eyes at mariin na hinimas ang ulo ko.

"Krystina!" that voice of someone that called me started to play inside my head. Hindi ko alam but his voice sounds so familiar.

Naputol ang pagmumuni-muni ko nang marinig kong may nag-door bell sa labas followed by a knock. "Krystina?" nanlaki ang mata ko when realization hit me. The voice I heard from my dream and the voice that I heard from outside my room now, it's the same.

Nagmamadali akong tumayo mula sa kama ko at tumakbo papunta sa pinto. I came face to face with Elijah. He smiled but pero unti-unting nawala ang ngiti niya nang makita ang kabuoan ko. Nagtaka ako nang bigla siyang tumingin sa kanan. "I think you should fix yourself first," pormal na sabi niya at tumikhim.

Kunot-noong tinignan ko ang sarili ko. My jaw dropped when I realized I am still wearing my night gown. 'Punyeta! Wala pa akong suot na bra!' agad kong niyakap ang sarili ko and banged the door close.

"AGHHHHHHHH!" I screamed in embarrassment. Sa sobrang pagtataka ko para malaman kung sino ang kaboses ng narinig ko sa panaginip ko ay nakalimutan ko magpalit ng damit!

Inabot ko ang belt ko na nakasabit sa isang tabi at nilagay sa leeg ko. "Patayin niyo na lang ako!" mangiyak-ngiyak na sabi ko and choked myself. Maya-maya ay parang baliw na binaba ko lang rin naman ang belt ko. Syempre, wala pa akong planong mamatay ngayon.

"Walang may nangyari." Buo ang boses na sabi ko sa sarili ko at tumayo na. Taas ang noo na naghanda na ako. I took my time to get ready before I went out kung saan ko naabutan si Elijah na nakasandal lang sa tabi ng pinto ko.

He immediately stood up straight and smiled to me. "You look great," puri niya sa akin. I smiled akwardly at him. 'Siguro wala naman siyang nakita. Hindi naman ako blessed sa boobs!'

"Bakit ka pala nandito?" takang tanong ko. Ang aga-aga pa niya ah? Ang aga ko rin tuloy na napahiya.

"I came to check if nandito ka pa. I am glad to know that you're still here," masayang sagot niya.

"Bakit?"

I immediately feel guilty nang nawala ang ngiti sa labi niya. "I-I was planning to invite you out and stroll if you are not busy but I think I made a wrong decision. I'm sorry for disturbing you," malumanay ang boses na sabi niya and forced a smile. Guilt ate me entirely when I saw him started to walk away from me. Pormadong-pormado pa naman siya.

"I do have a free time," kaswal na sabi niya.

I bit my lip to stop myself from smiling when he looked back with a happy face. Parang hindi ko lang siya muntik awayin kung makangiti siya ah?

I cleared my throat and started to walk towards him hanggang sa magkapantay na kami. "Where do you want to go?" malamig na tanong ko nang hindi siya nililingon.

"Anywhere you want," sagot naman ni Elijah.

I swallowed hard when I feel my heart fluttered a little bit. "Alright." kunyari ay walang pakealam na sabi ko at nauna nang maglakad. Tahimik lang kami pareho sa elevator hanggang sa makalabas na kami.

"Wait here. I'll get my car," paalam ni Elijah nang makalabas na kami ng hotel. Hindi na ako naka-react nang mabilis na siyang tumakbo papunta sa chauffeur.

'Ay wow. Don't tell me pinadala niya pa talaga ang sasakyan niya dito kahit hindi naman siya mag-stay?'

I was looking around the place while waiting for Elijah when I saw a white van stopped in front of a kid who's just standing beside me and innocently eating his ice cream. Nanlaki ang mga mata ko nang mula sa van ay lumabas ang isang lalaki na nakasuot ng maskara at kinuha ang bata.

"HOY!" malakas na sigaw ko. Natagpuan ko na lamang ang sarili ko na tumatakbo sa direksyon nila at sinubukang agawin ang bata.

"What are you doing? let him go!" mariing sabi ko while fighting over the kid. The man simply looked at me and smiled. Another man went out of the van and pulled me inside. I screamed as loud as I can for help pero ni isa sa paligid namin ay wala manlang may nag-attempt na tumulong.

"KRYSTINA!" I heard Elijah screamed my name. Nanlalaki ang matang nilingon ko siya but before I could even see him at may tumakip na sa mga mata ko. I heard the door close and the van moved.

Nanigas ako nang marinig ko ang bata na sumabay tumawa sa mga lalaki sa loob. Right then and there I realized na kasabwat pala nila ang mga bata. 'Kaya pala hindi tumulong ang mga tao sa paligid, dahil alam nila na modus na iyon.' f**k!

"Stupid!" I heard one of the man said while laughing hard. I even heard them high fived each other. Tuwang-tuwa yata sila na may isang katulad ko na bobo na hindi pa alam ang modus nila.

Imbis na magalit ako sa bata ay nakaramdam ako ng awa. Sa bata niyang edad ay ganito na ang buhay na nakagisnan niya.