The Martyr Wife (Completed)

Isa

"What?" Rinig na rinig ko mula sa boses na iyon ni Cornell ang pagkadismaya. Alam kong hindi niya rin iyon gugustuhin pero gusto ko rin namang maranasan nito ang gusto — ang magkaroon ng sariling anak. "Felicity, naririnig mo ba ang sinasabi mo?"

Nanatili akong nakayuko, wala nang ibang naiisip na isagot sa asawa. If he is desperate, mas lalo na ako. Sino ba ang mag-asawang hindi gustong magkaroon ng anak? We desperately want a child. Hindi naman kami naghahangad ng sobra pero bakit hindi sa amin maibigay ang bagay na iyon. "And you really wanna do it in a natural way, Felicity? You want me to have s*x with other woman? 'Yung willing magdala ng magiging anak natin?"

Marahas akong napailing. Gusto kong bawiin ang sinabi pero malinaw may kaonting pursyento sa aking nagsasabing iyon na lang ang kaya naming gawin. That there is no other way around. Kung gusto kong mabigyan ng anak ang asawa ay kailangan kong magsakripisyo.

"Fely," nag-aalalang sabi ni Cornell nang makitang tuloy-tuloy na ang pagluha ko. Hindi ko maintindihan. . . bakit kami pa ang kailangan makaranas ng ganito? Bakit ako? "Fely, please calm down."

Patuloy niya akong inalo kaya mas yumakap ako sa asawa. Gusto kong magsisisigaw, gusto kong magreklamo pero wala akong ibang magawa ngayon kundi magmukhang kawawa.

"Felicity, look at me." Nanghihina man sa kakaiyak, pinilit ko siyang tingnan. Nanunuyo ang mga mata na para akong kinukumbinsing huwag nang mag-alala. Sa ilang taong pagsasama, nasanay na si Cornell na ganoon. Alam na alam na nito kung kailan ako kailangang pakalmahin at pangitiin. Loving me js always a sacrifice for him. Mahirap daw kasi akong mahalin at galing pa iyon mismo sa mga magulang ko. Cornell Carston proved me wrong. Ipinaglalaban niya ako sa abot ng makakaya niya.

Minalas man ako sa napakaraming bagay, I am always grateful for having Cornell in my life. Siya iyong lalaking alam kong kahit kailan ay hindi ako pababayaan. He loves me. . . so much. Hindi niya na kailangang paulit-ulit na sabihin dahil mainam niya iyong ipinararamdam.

I would've always thank God for giving me my husband.

"I'm really. . . sorry, Nell. Alam ko kung gaano ako nagkukulang for our marriage at ngayon, eto, I can't even give you a child!" Nagtuloy-tuloy ulit ang paghagulgol ko dahil sa isang bagay lang na nararamdaman ko ngayon. Natatakot ako. . . nakakatakot na baka dahil sa kulang kong iyon ay gawin niyang hanapin sa iba ang wala sa akin. Natatakot ako na mangyaring maiwan lang ako sa dulo.

"Listen," matamang sabi ng lalaking kaharap. "That will never change the fact that I love you. Kesahodang walang anak, Fely, mahal kita. Noong pinakasalan kita ipinagpasalamat ko sa Panginoon na mayroon akong ikaw. Meaning, I am more than contented with this woman in front of me." Halos mapatalon ako nang bigla niya hinigit papalapit sakanya dahilan para madiin ang katawan ko. Ilang sandali pa, naramdaman ko na ang maiinit niyang hininga sa gilid ng aking tainga.

"I can't ask for more, Fely." Bahagya akong natawa, nararamdaman ang kiliting dulot ng hininga nito sa tainga. "So, what if. . . I take you tonight, Mrs. Carston?"

Natatawa akong napaatras sa tanong niya, "Cornell, may tinatapos ka pa." Pilit akong umaatras ngunit huli na dahil pagkatapos ng isa pang hakbang, kadikit na ng pader ang likod ko. "Cornell!"

"Nah, dead end." Patuloy ko pa sana siyang aasarin nang sakupin ng labi niya ang mga labi ko. Hindi niya na kailangang magsabi nang bahagya kong ibinuka ang bibig para tuluyang makapasok doon ang dila niya na at maglibot sa bawat sulok roon.

Mabilis niya akong giniya sa kwarto naming katabi lang ng opisinang iyon. Niyakap ako ng lamig ng hangin nang tuluyan niyang itinaas ang t-shirt na suot ko habang pilit pang hinuhubad ang bra. Hindi magkamayaw ang tila nito sa paglilibot sa dibdib ko kaya wala akong ibang nagawa kundi ang mapapikit, dinadamdam ang sarap noon. Inaantay na maalala ng asawa ang pagkababaeng basang-basa na ngayon. Paminsan-minsan akong napapaliyad, I can't follow his phase, I am drowning to the anticipation of his touch. He immediately laid me across the bed, spreading my legs open and positioning himself between them. Halos mabuwal ako sa kinahihigaan nang maramdaman ko ang dila nitong mabilis na naglilibot sa aking p********e. His tongue skillfully lapped at my c**t, pulling at it gently with his teeth. Nanghihina na ang balakang ko sa kakaliyad. Nanatiling nakatikom ang mga bibig ko, pilit na pinipigilan ang nagbabadyang mga daing at ungol.

Hindi pa man nagtatangal, hindi ko na halos kontrolado ang sarili ko. Rinig na rinig ko ang daing at pagsigaw dahil sa pagkasabik sa asawa. "Please. . . Please, honey."

Hindi niya na kailangang ulitin pa ang sinabing iyon. He flipped me over on the bed. Mula sa posisyon, ramdam na ramdam ko ang malalaki nitong kamay sa may pwetan ko. Ang mga daliri nito ay hindi pa rin tumitigl sa ginagawa. Then, without a second, he buried himself deep inside. He put his hands on my hips and pulled me back onto him again and again.

•••••••••••••••••

"I can't be the mother of your child anymore." Hindi ko napigilan ang lungkot sa boses ko. Nanatili kaming walang saplot at napapabalutan lang ng makapal na kumot na naroon. Nakaposisyon siya sa likod habang patuloy na sinusuklay-suklay ang buhok ko.

"I don't care if you can't be the mother of my child, Fely. I'll be happy as long as I can call you my wife." Mabilis kong tinakpan ang bibig at sinamantalang hindi niya magagawang makita ang mga luha ko.

"I'm sorry. . ." Iyan lang ang nagawa kong sabihin. I can't talk that long, mas mahahalata nito ang pag-iyak ko.

"We are not doing the surrogate mother thing, honey. We don't need it. We are a family. Itatak mo 'yan sa isip mo."

Dahan-dahan akong tumango. Gaano ko man gustuhing ipasok ang mga salitang iyon sa isio ay hindi ko magawa. Siguro ay dahil sa takot. . . takot na sa susunod kong paggising hindi na katulad ng ganito ang nangyayari.

Takot akong maipagsawalang-bahala na lang ni Cornell because I can't bear him a child.