Tam karşıma oturan Yılmaz, yüzümü avuçlayıp baş parmaklarını elmacık kemiklerim üzerinde gezdirmeye başladı
"Safiye, biraz daha iyi misin? Ben Özür dilerim çok özür dilerim..."
Dağılmış halimden duyduğu üzüntü sözcüklerine her an daha çok yansıyordu. Samimi tavrı ve sıcak elleri buz kesen içimi yavaş yavaş çözmeye başladığında onu rahatlatabilmek adına kendimi konuşmaya zorladım,
"İyiyim canım. Ama tadım kaçtı, burdan gitmek istiyorum sadece..."
"Tamam Safiye, sen nasıl istersen öyle olsun. Nereye gitmek istiyorsan söyle, oraya gidelim."
Söylediğimi itirazsız kabul eden Yılmaz'ın sesindeki şefkat, bakışlarındakine eşlik ediyor; az evvel betona çarpmışçasına sarsılan ruhumu kadife düşlere sarıyordu adeta!
Masadan kalkıp eli elimden ayrılmadan; o önde, ben birkaç adım arkasında olabild
