Beline sımsıkı sarılarak gerçekleştirdiğimiz motosiklet yolculuğu sonrası eve vardığımızda Yılmaz'ın yanağına bir öpücük kondurarak teşekkür ettim. Bana aşkla bakan gözlerini ellerime çeviren Yılmaz, sağ elimi avuçlarının arasına alıp zarif bir buse bıraktı.
"Onca zamandır hayalken, bugün gerçek olup yanımda oluşuna inanamıyorum Safiye..."
İçimi oya misali ince ince işleyen bu zarafet, dilime kilit vuruyordu. Hangi kelâm hissettiklerimi anlatabilirdi ki zaten!
Ancak kaybedildikten sonra kadri bilinen o duyguya ulaşma şansı tanınınca yalnız kendim olmak arzusuyla dolup taşmıştım. Mühimsediğim tek şey buydu. Vedalaşmamızın ardından ellerim avuçlarından sıyrılırken dönüp tekrar sımsıkı sarılma isteğimi güçlükle bastırdım.
Esasen, ne konu komşunun ne de herhangi birinin ağız dolusu gıybeti
