รักครั้งนั้นที่ฉันทำลาย

ดวงตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้า เพียงพิณย่างก้าวลงมาจากรถโดยสารประจำทางสายหนึ่ง แล้วเดินเท้าไปตามทางถนนคอนกรีต จุดหมายปลายทางคือบ้านเช่าหลังน้อยที่ตั้งอยู่จนเกือบท้ายซอย ใช้เวลาราวสิบนาทีก็เป็นอันถึงที่หมาย หญิงสาวในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังเปิดประตูรั้วบ้านเข้าไป “กลับมาแล้วจ้ะแม่” หญิงวัยกลางคนสวมแว่นสายตานั่งอยู่หลังจักรเย็บผ้าเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ ของบุตรสาว “กลับช้าจังล่ะพิณ มาซะมืดเลยลูก” มือบางของเพียงพิณที่กำลังคว้าลูกบิดเพื่อเปิดประตูห้องนอนชะงักไปครู่หนึ่ง “พิณรับจ๊อบพิเศษติววิชาภาษาอังกฤษให้เพื่อนต่างห้องจ้ะแม่ เลยกลับมาช้า” “อืม ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ได้มานั่งกินข้าวกัน” เพียงพิณส่งยิ้มให้มารดาแล้วเปิดประตูห้องนอนเข้าไป กระเป๋าผ้าแคนวาสใบใหญ่ถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดเล็ก หญิงสาวผมยาวที่มักจะรวบผมสลวยนั้นไว้เป็นหางม้าแบบลวก ๆ จ้องมองตัวเองในกระจกเงา บนใบหน้าสวยหวานอย่างธรรมชาติแย้มยิ้มขวยเขินเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนเดินทางกลับมา “พิณรักพี่ปั้นนะคะ” ดวงตาฉายแววหวานซึ้งเมื่อนึกถึงชายหนุ่มอันเป็นที่รัก เพียงพิณหยุดความรู้สึกลึกซึ้งนั้นไว้แล้วจัดการปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาเพื่อเตรียมตัวออกไปอาบน้ำ แต่เป็นอันต้องหยุดชะงักเมื่อเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างที่เขาทิ้งไว้ตรงช่วงเนินอกขาวผ่อง มือบางลูบไล้ที่รอยจ้ำแดงตรงนั้นเบา ๆ “ทิ้งรอยไว้ตอนไหนกันนะ” ใบหน้าหวานเห่อแดงขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเขินอาย นี่เธอเพลิดเพลินไปกับบทรักของเขาจนไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเขาทำอะไรกับร่างกายของเธอบ้าง เพียงพิณสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปอีกครั้งแล้วรีบจัดการกับตัวเองอย่างเร็วไวเพราะนึกขึ้นได้ว่ามารดากำลังรอทานมื้อเย็นด้วยกัน... สองแม่ลูกช่วยกันยกจานข้าวและกับข้าวมานั่งทานด้วยกันที่ชุดโต๊ะขนาดสองที่นั่ง โสภาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมาเป็นเวลาหลายสิบปี เพราะสามีได้ลาจากโลกนี้ไปนานแล้วด้วยโรคประจำตัว อาชีพรับจ้างซ่อมแซมเสื้อผ้าเป็นอาชีพเดียวที่เป็นแหล่งรายได้ของแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอ เพียงพิณบุตรสาวเพียงคนเดียวที่มีผลการเรียนดีตลอดมาจึงช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายด้วยการรับสอนพิเศษและรับจ้างทำรายงานให้ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องหลาย ๆ คนในมหาวิทยาลัย “แม่เห็นพิณทำรายงานจนดึกดื่น ช่วงนี้มีคนจ้างเยอะเหรอลูก” “จ้ะแม่ บางทีก็เป็นรายงานที่ต้องส่งวันรุ่งขึ้นเลย พิณก็ต้องรีบทำให้เสร็จเพราะมีคนจ้างหลายคน” โสภาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แล้วอย่างนี้นักศึกษาพวกนั้นจะได้ความรู้ติดสมองไปบ้างหรือไม่ “แล้วคนพวกนั้นเขาจะได้อะไรล่ะลูก ถ้าแค่รายงานหรือการบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ยังใช้เงินแก้ปัญหา แบบนี้ก็เท่ากับว่าพวกเขาจะไม่ได้ทบทวนเนื้อหาที่เรียนมาเลยนะ” “พิณก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะแม่ เขาจ้างมาพิณก็รับทำน่ะจ้ะ” “อย่างว่าล่ะนะ ลูกคนรวยกันทั้งนั้น พิณระวังไว้บ้างก็ดีนะลูก เกิดอาจารย์เขาจับได้ขึ้นมาว่าเราทำแบบนั้น แม่กลัวจะมีผลกับทุนการศึกษาของลูก” เพียงพิณส่งยิ้มหวานให้กับมารดาแทนคำตอบ มหาวิทยาลัยที่เธอศึกษาอยู่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังซึ่งค่าเทอมในแต่ละเทอมก็ปาเข้าไปร่วมครึ่งแสน หากแต่เพียงพิณเป็นข้อยกเว้นเพราะสามารถสอบชิงทุนของทางมหาวิทยาลัยได้ และผลการเรียนในแต่ละเทอมก็การันตีความเป็นนักศึกษาหัวกะทิของเธอได้เป็นอย่างดี สองแม่ลูกนั่งทานมื้อเย็นกันจนอิ่มท้อง โสภาแยกตัวไปนั่งเย็บซ่อมแซมเสื้อผ้าที่ยังไม่เสร็จเรียบร้อยดี ส่วนเพียงพิณจัดการนำจานชามไปเก็บล้างแล้วพาตัวเองเข้าห้องนอนส่วนตัวเพื่อทำรายงานที่ได้รับว่าจ้างมาในวันนี้ สมุดโน๊ตสำหรับจดรายละเอียดรายงานของเพื่อน ๆ พี่ ๆ นักศึกษาถูกหยิบขึ้นมา ตามด้วยโน๊ตบุ๊คคู่ใจที่ซื้อมือสองมาในราคาไม่กี่พันบาทตั้งแต่เมื่อครั้งยังเรียนอยู่มอปลาย รายงานวันนี้ล้วนมีแต่ของรุ่นพี่ปีสี่ ทั้ง ๆ ที่ตัวของเพียงพิณเองเพิ่งเรียนอยู่ในระดับชั้นปริญญาตรีปีสอง หญิงสาวไม่รอช้าที่จะทำรายงานต่าง ๆ นั้นทันทีโดยเลือกทำของชายคนรักก่อนเป็นอันดับแรก... เช้าตรู่ของวันใหม่ เพียงพิณในชุดนักศึกษาเดินเข้าไปในร้านรับปริ้นเอกสารเจ้าประจำที่เธอมักเข้ามาใช้บริการอยู่บ่อยครั้ง เมื่อรายงานทุกชุดเสร็จเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินเท้าตรงเข้าไปในรั้วของมหาวิทยาลัยอย่างไม่รอช้า ตึกคณะนิเทศศาสตร์คือจุดหมายปลายทาง ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เป็นอันถึงที่หมายซึ่งเป็นจุดนัดพบของเธอและรุ่นพี่ในคณะเดียวกัน “มาแล้วค่ะ” กลุ่มรุ่นพี่ที่นั่งรอรายงานหันมามองเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เพียงพิณจัดการนำรายงานที่ได้รับการว่าจ้างแจกจ่ายให้กับทุกคนจนครบถ้วน “ฉันโอนค่าจ้างเข้าพร้อมเพย์ไปแล้ว” นวินดากล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งตามลักษณะนิสัยเฉพาะตัว “ขอบคุณค่ะพี่พีช” รุ่นน้องกล่าวขอบคุณรุ่นพี่สาวที่มีดีกรีเป็นดาราวัยรุ่นหน้าใหม่ซึ่งกำลังมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในขณะนี้ “ของฉันก็โอนไปแล้ว เช็คดูเอาเอง” การันต์หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของบูรพาเอ่ยบอกสาวรุ่นน้องที่พ่วงฐานะ ‘คนรัก’ ไม่สิ ‘ของเล่น’ ต่างหาก เพียงพิณก็เป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของบูรพาเท่านั้น “ขอบคุณค่ะพี่กั้ง”