“อืม..นอนเถิด ข้าทายาแล้วก็จะนอนพักเลยเรี่ยวแรงข้ามิค่อยมีเพราะมัวแต่ปรนเปรอเจ้า”
“หน้าหนายิ่งนัก” นางกล่าวว่าเขาแผ่วๆแล้วเงียบเสียงไป
แม่ทัพจางเหวินเป่ายิ้มและลงมือทายาบนแผ่นหลังที่มีรอยสามสี่รอยเบาๆ เพียงครึ่งเค่อก็รับรู้ว่านางหลับสนิทไปแล้ว เขาจึงค่อยๆประคองนางลงนอนช้าๆ ห่มผ้าให้เสร็จก็ลุกขึ้นยืนใส่กางเกงกับเสื้อคลุมเดินออกไปหน้ากระท่อมพบจ้านโม่นั่งผิงไฟรออยู่เพื่อรายงานสิ่งที่เขาสั่งให้ไปทำ
“ไม่ไกลจากที่นี่ราวๆห้าลี้ (2.5กิโลเมตร) มีกลุ่มคนจากเมืองหลวง หนึ่งสตรีสิบบุรุษกำลังมาตามหาคนขอรับเหมือนจะเดินหลงทางไปตามทางน้ำไหล” องครักษ์เงารายงาน
“อืม..อาจจะเป็นบ่าวของฟางซิน” แม่ทัพจางเงียบไปครู่ ‘คนพวกนั้นเดินไปตามทางน้ำไหลที่พวกเขาคิดว่านางคงลอยไปแต่ที่ใดได้เขาอุ้มนางขึ้นมาทางต้นน้ำ’ “ช่างพวกเขาแต่หากเจอเข้ากับโจรป่าก็ช่วยพวกเขาด้วยอย่าให้ผู้ใดบาดเจ็บ” แม่ทัพจางเหวินเป่าสั่งงาน “โจร
