ตู้ฟางซินผงกหัวน้อยๆและทำหน้าแดง “ท่านพี่เหวินเป่าช่างเป็นบุรุษหน้าหนายิ่งนัก” จบคำนางก็รีบเดินหนีไป
“5555555” แม่ทัพจางเหวินเป่าเงยหน้าหัวเราะเสียงดังลั่น ‘อยู่กับข้ามิต้องใส่ก็ได้กระมัง’ เดินตามสตรีตัวน้อยไป
หน้ากองไฟ
“แม่นางฟางนั่งก่อนๆ” ลิ่วคังที่กำลังกุลีกุจอเดินมาหา กลับถูกบุรุษที่อยู่ด้านหลังสตรีตัวน้อยยื่นมือมาผลักใบหน้าจนผงะ แป่ะ!!! “โอ๊ะ!!” ลิ่วคังลอบมองหน้าท่านแม่ทัพแล้วเบะปากเดินไปนั่งที่ตัวเองหงอยๆ
“อย่าได้คิดที่จะจับต้องนางเด็ดขาด” แม่ทัพจางโอบเอวบางลงนั่งข้างๆตน “จับกระโปรงเจ้าดีๆระวังแมลงบินเข้าไปเล่า” เขากระซิบริมใบหูเบาๆ ตู้ฟางซินหันมองเขาและใช้มือน้อยหยิกหน้าขา
“โอ๊ย!! ทำร้ายสามีคืนนี้เจ้าจะถูกเอาคืน” ทั้งคู่กอดรัดหยอกล้อกันต่อหน้าลิ่วคัง คนหนึ่งอายคนหนึ่งล้อ
“เฮ้ออออ…...” ลิ่วคังส่งเสียงถอนหายใจออกมาอย่างดัง “พวกท่านช่วยไปกอดรัดกันไกลๆข้าหน่อยก็ไม่ได้ โปรดเ
