Chapter 9 Morning Sickness
2246 Words
Chapter 9 Morning Sickness
Ree just left. Pumasok na ako sa bahay. Masyado nang lumalamig ang ihip ng hangin sa labas.
Diretso akong tumungo sa kusina. Kumuha ako ng maiinom na gatas. This routine should go on. Para ito sa health ng baby ko. Umakyat ako at naisipan kong huwag muna pumasok sa kwarto.
This is my first night to sleep in this house na nag-iisa. Sobrang tahimik. Naupo ako sa arm chair na kulay lila at may accent ng gold na naroon sa tabi ng bintana. Hinawi ko ang kurtina upang higit na makita ko ang nasa labas.
Kahit na dumungaw pa ako sa bintana ay wala din akong makitang mga tao. This place is far like home.
I took a deep breath. Thinking what if sumama ako kay Lia?
Napailing ako habang hawak ang baso ng gatas. Tila magigising akong magdamag ng kakaisip dahil nakakapanibagong mag-isa dito. Hindi ko pa naman matatawagan ang isang ‘yon. Halos lilibutin niya ang buong mundo bago makarating sa Pinas.
I hope everything is fine back there. Sa aking pag-iisa ay lalo akong nakaramdam ng pangungulila. It’s nearly midnight. It’s morning sa Pinas. Kaya naman ay nilapag ko muna sa round table ang basong hawak at tinungo ang kwarto ko upang kuhanin ang cellular phone ko. Naisipan ko na tatawagan ko si Sam upang kumustahin ang mga ito.
Pumasok ako ng kwarto at kinuha ang phone ko. Tinawagan ko si Sam via video.
Ang tagal bago niya sagutin. Pero naghintay pa din ako. Naglakad ako pabalik sa arm chair sa may bintana at naupong muli.
Her phone is ringing. Ilang sandali pa ay walang sumasagot sa tawag ko. I dropped the call and tried once more.
Its ringing again. I sipped from my glass of milk while waiting for her to pick up my call.
I was in state of shock like silence has covered my ears. Hindi ako kaagad nakagalaw when I saw his face on the screen of my phone. My heart moved in nervous excitement when I saw him. That face I missed so much. Those eyes I used to look at. That lips I used to kiss.
Hindi ako nakaimik.
I suddenly realized I should have dropped my call immediately. But something pulled me back. I wanted to stare at him for a moment. My heart felt sudden bliss.
He did not utter a word. He was looking at me too as his eyes were like they’re gonna take me.
He suddenly called my name. His soft husky voice awakens me.
“Lesley---” he called.
I bit my lip. Biglang itinabi ko ang phone ko. Hindi ko na napansin ang ginawa ko. But when I picked it up once more ay nakaramdam na ko ng pagsisi to see na wala na siya doon.
Napahugot ako ng aking hininga. Nagwawala ang dibdib ko. I put my phone on my chest as I leaned my back on the chair. Tanging luha ang siyang dumaloy mula sa mga mata ko.
I missed him so bad. I really do. Hanggang sa hindi ko na napigil na maluha ng tuluyan. I am crying. I hate myself for what I did. Nandoon na siya. Pwede ko nang kausapin and tell him the good news.
Hon you’re going to be a dad. But I was so stupid then to keep my mouth shut. Bakit ba kasi ayoko sabihin? I wanted to make him feel happy. But these hesitations I have in mind pulls me to speak to him. Pinili ko naman ang lumayo. Then maybe it is right to keep this thing from him.
I could ruin his plans if he knows I am bearing his child.
Kinuha ko ng gatas ko. Ang lamig na nito. Kaya naman ay bumaba akong muli. Ipinasok ko sa microwave oven para muling uminit.
The temperature made me realize how lonely I am to stay here alone.
Biglang nagbago ang timpla ng mood ko.
Nakatulala na naghihintay na maubos ang oras ng timer ng oven. His face drawn in my mind. I still want you, hon.
I want to go outside and take a walk. But it’s getting late. Hindi ko na maaaliw ang sarili ko. Ininom ko ang gatas ko at diretso nang umakyat sa kwarto ko.
I layed down my bed. I lost my drive to move. I pulled my thick blanket to my chest. Ang laki ng kama ko pero mag-isa lang naman ako. Ang laki ng bahay na ito pero wala naman akong makakasalo dito.
I am in the best place in the world pero walang silbi ang lahat ng ito dahil nag-iisa ako. I only have myself. Napakasama kong mommy to keep my baby away from his dad.
Iyak na lang ang tanging nagawa ko sa pagkakataong ito. I feel empty. I am sad to feel this pain.
Ako din naman ang pumili nito. I closed my eyes as I hugged my pillow tight.
Kasama ko naman ang anak ko. Bakit ako iiyak? Ito na lang ang tanging pambawi ko sa aking sarili. I should not worry much. I should not feel this way. Nararamdaman din daw iyon ng baby sa loob ng aking sinapupunan. If only you’r here already my angel. Sana hindi ako ganito kalungkot dahil wala akong kasamang magtataguyod sayo.
BELLS. Ito ang naririnig ko sa mahimbing kong tulog.
“Lesley kanina pa kami nandito.” Ang tinig ng babae mula sa labas.
“Saglit po.” Ang sigaw ko naman.
“Tara na—mahuhuli na tayo.” Ang wika pa niya. Naglalagay pa ako ng hikaw sa aking tainga ng lumabas ako ng aking kwarto. It is still dark outside. Bakit ako minamadali.
“I walked down the stairs. May hinahanap ako. I can hear their voices. Pero hindi ko alam kung saan sila naroon. Then suddenly a loud cry of a baby stole my attention. The door swiftly opened. There is this man standing who carries a baby. It looks like a spotlight suddenly lights their place.
I saw him smiles at me. He smiled even wider like he was trying to scare me. He holds the baby. She’s crying like she calls for me.
I ran to him to take that child. Akin ‘yon. Hindi mo pwedeng kunin.
I cried out loud as I saw him take his steps away from the spot of light. I ran faster as I feel my heart feels so scared.
I sobbed as I dropped my knees to the ground.
NAGISING akong kumakanta ang phone ko. Nakayakap ang mga kamay ko sa tiyan ko. Biglang napapikit ako ng mariin at napahugot ng malalim na paghinga. Naalimpungatan ako. Nagpapasalamat akong panaginip lang ang lahat. Bumalikwas ako at dinampot ko ang phone ko. Madilim pa nga talaga. It’s half past four in the morning. I should get up. Papasok ako sa work. I have five hours to survive in the hotel today.
I turned my alarm off. Kailangan ko ng magmadali. Ang sabi ni Ree he’s gonna pick me up. Nakakahiya na paghintayin ko pa siya.
Bumangon ako at naupo saglit. I closed my eyes as I calm myself. Napapraning na ba ako? Pati ba naman sa panaginip ay takot na takot ako.
Ilang sandali pa ay tumayo na ako at tumungo sa banyo. Maliligo ako kahit na sobrang lamig dito. Iba talaga sa Pinas. This make me realize na better ang weather doon kumpara dito. Halos ayoko humawak ng tubig.
Nasa harapan ko na ang lahat. I could set the temperature to warm. But my body wouldn’t make a move so we could take a shower. I realized na hindi naman ako mabaho.
So, I pulled myself back. Hindi ko kailangan maligo. I would rather damp a washcloth on my body. Maraming paraan para bumango.
Then I fixed myself. Hindi na din mahahalata na ako ay hindi naligo since kailangan pa din naman I blow dry ang buhok ko after na maligo. Hence, it is still useless na maligo ako.
Nagbihis ko ng uniform ko. As a receptionist kailangan kong maging presentable. I looked myself in a full-sized mirror. I look so pretty. Pwera sa hindi naligo. I feel cold kaya ayoko maligo. Inayos ko ang buhok ko. I put some make-up on my face. I wore my heels. Bigla kong naalala kung kakayanin ko bang magtagal sa front desk na suot ito.
Napailing ako. I should do this. Paano ako mag-survive dito kung hindi ko magtatrabaho?
I took my bag and walked out from my room. Bumaba ako at tinungo ang kusina. Maybe a quick meal will do. Tamang French toast bread at juice na lang siguro. Kaya naman ay mabilis kong hinanda ito para maka-kain bago ako pumasok ng trabaho. Mabilis kong inubos ang dalawang piraso ng tinapay at isang baso ng juice. I feel so satisfied sa kinain ko. I sat down for a while. Ngunit ilang sandali lang ay naramdaman kong tila tinutulak palabas ang kinain ko. So I pulled myself out from the table.
I ran fast patungong sink. Yumuko ako. I blowed everything. Ang sakit ng lalamunan ko. Pero mas lalong hindi maganda ang pakiramdam ko sa tiyan ko. Naghilamos ako as I wash the sink. I picked a kitchen towel para punasan ang mukha ko. Naalala ko na baka nabura ko ang make up ko.
Naupo ako sa upuan habang hinahabol ko ang aking paghinga.
Ilang sandali pa ay narinig ko nang nag-busina ang sasakyan sa labas. Maybe it’s Ree. I fixed myself bago lumabas.
I turned all the lights off bago lumabas ng bahay.
Naroon na nga siya at naghihintay. Bahagyang nakaramdam ako ng pagkahilo. But I am sure kaya ko naman itong indahin.
Bumaba siya ng sasakyan. He smiled when he saw me.
I smiled and greeted him.
“Hi! Good morning, Ree.” Ang sabi ko.
“Ang aga mo naman.” Saad ko pa.
“Good morning, preggo. How was last night?” ang tanong nito sa’kin.
Nagkibit ako ng aking balikat. At ngumiti ng bahagya.
Pumasok ako ng sasakyan. He closed the door. Umikot at pumasok na din siya.
He stared at me. “Are you okay, Les?” ang tanong niya.
Maagap akong tumango.
“You look not good. Nakatulog ka ba?” ang tanong niya.
“Oo naman. Mahimbing naman ang tulog ko.” Ang sabi ko pa.
“If you’re not feeling better, just tell me. I’ll call for someone na papalit sa’yo.” Ang sabi nito.
“Okay lang ako.” Ngumiti ako sa kaniya.
“Okay! If you feel uncomfortable just tell me right away.” Ang habilin nito.
Nag-drive siya ng tahimik. Hindi na din ako umiimik. Kahit na hilong-hilo ang pakiramdam ko. I feel like I am gonna blow once more.
“Ree—” tawag ko sa kaniya.
Lumingon siya kaagad.
“Yes? Anything you need to do?” ang tanong niya.
Biglang naging maayos na ulit ang pakiramdam ko. Napailing na lang ako.
“No—just keep driving.” Ang sabi ko sa kaniya.
Narating namin ang hotel. Sa parking ground kami tumungo. Usually lahat ng employees ay sa back door lang pwede dumaan kapag on duty ito. Kaya sabay kaming pumasok doon.
Dumiretso kami sa locker room. Inilagay ko ang mga gamit ko pati ang phone ko. Hindi ako pwedeng magdala nito sa front desk. Pinagbabawal ang paggamit nito sa oras ng work.
I fixed myself wearing the company ID. I made sure na this time ay presentable akong talaga.
Pumasok na ako.
Kailangan kong maging malakas ngayon. Though I feel a bit dizzy. Pero may break -time naman ako mamaya. Mamaya na ako kakain ulit.
LUMIPAS ang tatlong oras na naging abala ako sa front desk. Mabuti at nakikiayon naman ang aking katawan.
I was alone and checking on the system to secure ng availability of rooms. Madalas kong ginagawa ito. I put on a note beside me para mabilis kong maibigay sa clients ang available rooms.
“Aren’t you hungry?” ang tanong ng tinig mula sa aking harapan.
Nag-angat ako ng tingin.
“Chef?” ang tawag ko sa kaniya. I am surprised to see him here.
“Masyadong pormal ang tawag na ‘yan.” Ang sabi niya.
I smiled.
“Mamaya na ako kakain. Tapusin ko na lang shift ko.” Ang sabi ko sa kaniya.
“Okay. I’ll be out.” Ang sabi nito at tumalikod.
Hours later ay dumating na ang rilyebo ko sa duty. Lumabas na ako at tumungo s locker.
Nakaramdam ako ng pagkahilo. Maybe nagugutom lang ako. I sat for a while. I closed my eyes and leaned on my back on the chair.
Biglang may naamoy ako sa harapan ko. That scent. Biglang binuksan ko ang aking mga mata. I can feel this push from from my tummy. Hindi ko na napigilan. I am about to stand and run to the toilet. Pero hindi na nangyari ‘yon. I blowed hard.
Nakayuko ako ng makita ko ang sapatos sa harap ko. Nanlaki ang mga mata ko nang marealize ko na doon ko iniluwa ang lahat sa harap ko.
Nangapa ako ng towel sa aking tabi. Pinahid ko ang aking bibig. Nag-angat ako ng tingin. He stares down on me. I am not sure kung sa akin nga ba talaga? I saw how his eyebrows met each other. I blowed on his shoes.
Napahugot ako ng aking hininga. Sh*t patay tayo. Tanging nasambit ko sa aking sarili sa sobrang hiya na aking naramdaman.
- Writer
