Chapter 13 Meet Mom
1981 Words
Nanulat akong nasa harap ko si Ree. Nakaabang yata ito na magising ako.
“Anong nangyari? bakit nandito ka?” ang tanong ko sa kaniya.
“You fainted. Nasa bahay ko tayo.” Ang sabi nito.
Biglang hinagip ng takot ang puso ko. Sabay hawak sa tiyan ko. Bakit sa bahay niya? May ospital naman sa malapit.
“Don’t worry walang nangyari sa baby.” Ang sabi pa niya.
“Natumba ba ako? hindi ko na maalala matapos mo akong ihatid.” Ang saad ko sa kaniya.
“Nasa sasakyan ka pa naman bago ka pa mawalan ng malay.” Kwento niya.
“Sino ‘yong pumasok?” ang tanong ko.
“I called for someone I trust.” Ang sabi nito.
“Nurse?” ang tanong ko.
“Doctor. Doctor na specialized in OB-Gynecology. Hindi kita dinala sa ospital dala na din na walang magbabantay sa’yo kung sakali na kailangan ka ma-confine.” Paliwanag niya.
Sinubukan kong gumalaw. Nais kong bumangon. Ngunit pinigilan niya ako.
“Don’t move yet. You may rest for a while.” Ang sabi pa niya.
“No! maayos na ako.” Ani ko sa kaniya.
Nagulat ako ng muli kong igalaw ang katawan ko ay hinawakan niya ang braso ko. He then inserted his left arms sa likod ko to assist me habang bumabangon.
Kahit hindi na nito kailangan pang gawin. But I appreciate a lot.
Naupo ako at nagtitingin sa paligid. This room is so big, Kaniya ba ito? Gray and white shade lang ang nakikita ko. Ang taas ng ceiling when I looked up. There is mirror in it. Kailangan ba niya talaga ng salamin sa ceiling? Ang lapad nito. I gues kasing lapad dn ng king size bed niya.
Siya lang naman siguro ang natutulog dito but this is do big for him.
Nag-ikot pa ang mga mata ko. This bedside table lamps are cute. Napakacozy tuloy ng kwarto niya dahil sa ilaw.
He clapped and the celing lights turned on. Nakakaamaze naman. How much did he spend for all these? Sabagay mas matanda siya kay Lia. Maybe sa younger years niya ay nag-ipon talaga para sa furte niya. I know that Lia is in good hands. Mapapanatag din ako kung siya na ang mapapangasawa niya.
He left my side. Lalo pa nag-ikot ang mga mata ko. The is the wall mouthed book shelves in three layers. Maybe he loves to read too. Sa tabi nito ay ang bintana na mayroon accent chair and side table. Sa tabi nito ay isang floor lamp na magagamit niya if he feels like reading books or magazines.
Ang curtains niya is also in gray. Nakita kong nilapitan niya ang bintana at hinawi ang kurtina. Nagulat nalng ako nang tumambad ang dilim. This don’t look like a window to me. It is a full-sized glass na abot hanggang ceiling. I think it’s a door.
“Gabi na?” ang tanging nasabi ko noong humarap na siya sa akin.
Tumango siya kaagad.
“Maybe you want to eat?” ang wika niya.
Medyo nakaramdam na nga ko ng hapdi sa tiyan. Matagal ba akong natulog? Itanong ko kaya? Pero nakakahiya. But I need to know.
“Ree bakit dito moa ko dinala?” ang tanong ko sa kaniya.
He looked at me. Napakaseryoso ng mukha.
“Nataranta ako. Kaya sabi ko I will take you home.” Ang paliwanag niya.
“Then paano ka naman nakakuha ng doctor?” ang pagtatakang tanong ko.
“Si Mommy ba?” ang sabi niya.
Nagulat naman ako nang sambitin ang salitang mommy. Sa halos isang buwan na magkasama kami ng madalas ay ngayon ko lang siya narinig ulit na nagsabi niyan.
“Mommy mo?” ang tanong ko.
“Yup! My mom is a doctor. Specialized in Obstetric and Gynecology. But hindi na siya nagpractice since she married her new husband.” Kwento nito.
“I asked her to come quick since nandito pala sila for a business trip.” Dagdag p niya.
“Business trip?” tanong ko.
“Oo. Business man ang napangasawa ng mommy. Ipinangalan na din ako ng asawa niya sa kaniya. I am a Gidote na naging Roshchild. Step father ko ang may-ari ng apelido ko.” kwento niya.
Biglang napaawang ang labi ko. I remember the family name of the CEO ng hotel. My goodness! Sila ba may-ari ng Alpha-Royale? Ilang segundo pa akong natahimik sap ag-iisip. Itanong ko na lang kaya?
“Ree? Roshchild ka?” ang tanong ko sa kaniya.
Tumango siya.
“Kaanu-ano mo naman ang may-ari ng hotel?” ang tanong ko.
“Step dad.” Ang sabi niya.
I bit my lower lip nang marinig ko ang sinabi niya. Grabe ang yaman nila. Gusto ko na bumaba sa kama at umuwi. Masyado ko na itong naaabala.
Bumaba ako ng kama.
“Wait! Dahan-dahan baka hindi ka pa okay.” Ang sabi nito.
“Okay na ako. Uuwi na ako.” Ang sabi ko bigla. Nahihiya ako na naabala ko siya pati ang mama niya. Nakakahiya talaga.
He held my right arm.
“No you’re not leaving. Bumaba na lang tayo. Ipapakilala kita sa Mommy ko.” ang sabi niya.
Kinabahan ako at tila kahit malamig ay mapagpapawisan ako ng malapot.
“Come on.” Ang sabi niya. Bumitaw siya nang makita nito ang paa ko. Nakayapak ako.
“Oh! Wait ikukuha kita ng slippers.” Ang sabi niya. Kahit hindi na ako magslippers. Napakacomfy ng carpet niya.
“Here!” ipinasuot pa nito sa mga paa ko.
“Ako na, Ree! Nakakahiya na. Sobra na kitang inaabala. I am sorry.” Ang sabi ko pa.
“Ibinilin ka ni Lia. I can’t let anything happe to you. Lalo na sa baby.” Ang sabi niya.
I felt that touch in my heart. Napak-maalaga pala nito.
He held my hand and pulled me out of his bedroom. Mga ilang hakbang pa bago namin narating ang pinto.
Pwedeng-pwede maghbulan ang limang bata dito sa loob.
When we went out of the room ay mas lalo akong namangha. This is huge. Mag-isa lang ba ito dito?
Ang lamig sa mata ng interior. Narating namin ang dining area at ang laki ng dining table niya. There are 10 chairs in a long and wide table. Nakahain na ang pagkain and I see nobody. ‘Til someone came along na may bitbit na pitcher na may tubig.
She smiled at me. She looks old pero looking young kumilos. She’s so pretty kahit nagka-edad na.
“Hello dear! It’s good to see you. Are you feeling better?” ang tanong niya sabay lapag ng pitcher sa table.
She’s looking at me. I smiled to her. Siya ba ang nanay ni Ree? Ang ganda niya para akong napako at hindi makaimik.
Nilapitan niya kami ni Ree. And I remember he’s still holding my hand. Nakalimutan kong baklasin.
“Les meet my Mom.” Ang sabi ni Ree.
Hindi ko maintindihan my heart moved in nervous excitement. Bakit? Ang lakas ng kalabog nito para akong mauubusan ng hangin.
“Hello, maam.” Ang tanging nasabi ko sabay abot ng kamay ko. But she did not shake her hand with me. Instead she kissed on my cheek and hugged me. Hindi ko ito inaasahan or maybe nakasanayan na nila na ganito sila mag-welcome ng bisita nila.
“My son never grwos up. He never told me that I am going to be grandma.” Ang sabi niya.
Napalunok ako ng aking laway biglang nanuyo ang aking lalamunan. Nais ko humagalpak sa tawa pero kaba ang siyang dumaloy sa aking sistema. Ano ba naman itong pinaggagawa ni Ree? Kanina lang sa hospital sabi niya asawa niya ako. Ngayon naman ang mommy na niya nagsabi na magiging lola na siya. Bakit?
I cant speak or ask him. Baka mamali ako eh. Baka naman si Lia ay buntis nan ang iwanan kami dito. Baka naman hindi ako. Masyado akong praning. Kaya naman humugot ako ng malalim na paghinga. I needed to calm myself. Mai yata ang iniisip ko. I should not think this way.
Walang lalaking tanga ang aako ng anak ng iba. All men wants a woman of their own. Lalo naman na ayoko ipaako sa kaniya. May asawa ako. May tatay ang anak ko.
Pero umaagaw sa diwa ko na wala pala akong asawa. Iniwan ko ng apala ‘yon sa Pilipinas.
Hinila niya ako bigla at pinaupo. He started to put food on my plate. Naupo na din ang mommy niya sa harap ko.
“Ree--- ako na.” Ang sabi ko.
He don’t have to do this. Nahihiya ako. Nasa harap namin ang nanay niya. Nakakahiya baka isipin na inaalipin ko ang boss ko. Isang malaking kalokohan. Akala ko taalaga chef lang siya sa hotel. But anak pala ng may-ari. Nagtaka tuloy ako bakit pa siya nagpapakapagod magluto sa kitchen ng hotel? If he can just sit and wait wholeday sa opisina.
Other side of me is telling me that he is a worthy man to share life with. Tumatayo sa sariling paa.
“So—you are Lesley right?” ang tanong ng mommy niya.
Tumango ako at tumingin sa kaniya.
“Ilang buwan na ang dinadala mo?” ang tanong nito.
“Nearly five months, Maam.” Ang sabi ko.
“Oh! Don’t—” ang sabi niya at napailing na nakangiti.
“Call me mom.” Ang sabi niya.
Tila masasamid ako ng laway kait tuyong-tuyo ang lalamunan ko. Anong kalokohan ba ksi ito, Ree? Pwede kaya kita tanungin kahit nasa harap ko ang nanay mo? Anong laro bai tong pinasok mo sa buhay ko?
“Come on! Kumain ka. Feel comfortable with me. Minsan na lang ako nagagawi dito sa anak ko. Unless he wants to. Most of the time he would tell me he is busy. He’s got works to do. He’s got an appointment. He’s tired and so on.” Ang sabi niya. Nag-rant kaya siya? Grabe naman. Umiiwas ba si Ree sa kaniya?
“Mom—she don’t know.” Ang sabi nito sa nanay niya. Tila ayaw niya na ipaalam pa sa akin kung ano ang reason behind all these.
“Okay, son. Let’s eat.” Ang sabi ng mommy niya.
Tahimik kaming tatlo na kumakain. Nkukulitan ako kay Ree dahil panay offer at dagdag ng pagkain sa pinggan ko. Nais ko na siyang sayawin. But I can’t.
Busog na busog ako. Ayoko pa naman na napupuno ang tiyan ko. I might blow it out. Pero nahihiya akong magsayang ng pagkain since nandito ang mommy niya.
Biglang may dumating sa hapag. I know her. I am surprised to see her here.
“Aya?” ang tawag ko dito. Si Aya ang janitress na pinaglinis ni Ree ng suka ko.
“Hi!” ang tanging bati niya. Nagdala ito ng tea cups.
“Aya pakiligpit na lang ha.” Ang sabi ni Ree.
“Aya—” ang tawag ng nanay ni Ree dito.
“Yes madam?” ang tugon niya.
“Mag-usap tayo mamaya when you’re done.” Ang sabi nito.
“Mom!” ang sabi ni Ree.
“Son what is it about?”ang tanong niya sa anak niya.
“Nothing—” ang sabi niya.
Tumayo ang mommy niya.
“Come with me, Lesley. Doon tayo sa labas.
“Mom-“ ang tawag ni Rees a mmmy niya.
“You go to bed. I want to talk to Lesley. This is not about you. This is about her pregnancy.” Ang sabi nito.
Kita ko sa mukha ni Ree ang pag-aalala. But why?
“Just give me moment.” Ang hling nito.
“Fine!” ang bagsak-balikat niyang sagot sa mommy niya.
Sumunod ako sa mommy ni Ree.
Pumunta kami sa isang room. isang libary i guess. Or office? Kinakabahan akong isipin kung ano ang mahalagang pag-uusapan namin tungkol sa ipinagbubuntis ko.
Shoul i worry now?
- Writer
