My Husband's Secret Affair : Book Two (MATURE CONTENT)

Chapter 16 Stay Home

“I am sorry!” ang paghingi ko ng paumanhin sa kaniya.

Mabilis niya akong hinila upang ilayo sa mga nagkalat na piraso ng baso.

Ang higpit ng hawak nito sa braso ko. Hindi ko inaasahan ang kaniyang magiging mabilis na galaw.

“Next time let Aya do things for you.” Ang istriktong suhestiyon nito sa akin.

“Kaya ko naman.” Pangangatuwiran ko sa kaniya.

“Pero nakakagulat ka kasi.” Sumbat ko pa dito.

Mabilis na kumalas ang kamay niya sa braso ko. Sa halip ay siya na ang kumuha ng baso at nilagyan nito ng tubig kaagad. Ibinigay niya sa akin ‘yon.

Tinanggap ko naman. Pagkatapos ay yumuko siya upang pulutin ang ilang piraso na nagkalat sa sahig.

“Sandali naman, Ree. Akon a diyan!” ang sambit ko. Nakakahiya kasi na nabasag ko na ang baso niya at ito kailangan na siya pa ang mamulot nito.

“No!” iyon ang pagsasalungat niya sa aking sinabi kaya naman nanahimik ako. Pero bigla kong naalala.

“Hinahanap ko nga pala ang gamit ko. Naitabi mo ba?” tanong ko sa kaniya habang abala ito sa kaniyang ginagawa.

“Yes kinukuha na ni Aya sa itaas.” Mabilis niyang tugon sa akin at tumayo ito hawak ang mga basak na bahagi ng baso. He threw it on a bin at bumalik sa akin.

“Thank you.” Ang sabi ko na lang. Nilagok ko ang laman ng baso. Napansin kong may water dispenser pala dito sa kusina. Doon ko muling nilagyan ng tubig ang baso matapos kong ubusin ang nauna.

“Hihintayin ko lang si Aya na makabalik.” Ang sabi ko sa kaniya.

“By the way, Lesley,” tawag nito sa akin.

“Would you like to stay here with us? Medyo nahihirapan ka na sa kalagayan mo,” aniya sa akin.

Biglang nanlaki ang mga mata ko sa aking narinig. Bakit? Nahihirapan na ba ako? Hindi pa naman gaanong malaki ang tiyan ko. Sobra naman ‘to makapagpababa ng confidence ko. Malakas pa naman ako.

“Ree okay lang akong mag-isa sa flat.” Ang sabi ko naman. Ayoko na siya abalahin pa. Bakit naman dito sa bahay niya? Ang dapat niyang iuwi dito ay si Lia. He needs her here more so he have someone to take care of him. Hindi iyong ako tapos alagain?

“My mom said it would be better if there is somebody who would look after you.” Sabi niya.

Naningkit ang mga mata ko.

“Talaga ba? Sinabi ‘yon ni doc?” ang duda kong himig sa kaniya. Iba naman ang napag-usapan naming ng mommy niya ah.

“Wala siyang sinabi sa akin kanina noong nasa theatre kami.” Ang paliwanag ko.

“We talked!” ang pagpapasiguro nitong totoo ang sinasabi niya.

I looked at him in a serious stare. I took a deep breath and close my eyes for a second.

“Pag-iisipan ko and I need to talk to Lia about it.” Ang tugon ko. Pero hindi talaga mapalagay ang loob ko. Ano naman ang gagawin ko sa bahay niya? Ayoko nang maraming kasama.

“Katatawag lang ni Lia.” Mabilis niyang singit.

“She said you told her what happened.” Dagdag niya pa.

“Oo nag-usap kami. Of course I should tell her how amazing your mom is. She’s so lucky to have a mother in law na tulad niya. Napakabait ng mom mo.” Ang paliwanag ko dito na puno ng paghanga sa mommy niya.

“My mom seemed to like you. Marami kayong pinag-usapan?” ang tanong niya.

Maybe he can sense something.

“She do?” ang tanong ko.

“Yes! She would always tell me, son I have to go, son I need to leave I have this and that and whatsoever!” kwento nito sa akin.

Maybe they two missed each other kaso walang time or maybe may ayaw magbigay ng time.

“Wala naman. Napag-usapan lang namin iyong mga lady in a cup na collections niya from Japan.” Pag-iiwas ko.

“Iyon lang? you both talked almost an hour and your topic was about those dolls?” ang nagpapatawang tanong niya.

I laughed too because I never expected his reaction.

“Bakit ba?” tanong ko sabay lahad ng kaliwa kong palad sa harap niya at nagkibit ng balikat.

“What is wrong about it?” ang patawa kong tanong.

“She told you something.” Pagpupumilit niya.

“Come on, Ree.” Tinapik ko ang balikat niya at naglakad papalayo dahil nakita kong paparating na si Aya at bitbit na nito ang bag ko. Kinuha ko ito sa kaniya.

“Thank you, Aya.” Ang malambing kong sabi dito.

Kumindat lang ito sa akin.

“Aya please fix these.” Ang utos niya sa pinsan niya.

Nilingon ko siya. He’s still looking at me.

Ngumiti na lang ako.

“I am going home tomorrow.” Ang huling hirit ko sa kaniya at naglakad na papalayo.

Tinungo ko ang kwarto kung saan ako inihatid ng mommy niya kanina.

I will take my pills kasi kailangan ito ng baby ko at kailangan ko din.

It’s getting late but I am still wide awake. Hindi ko alam kung bakit. Maybe I got a long rest when I fainted.

Naalala ko ang phone ko. I opened it.

There is this unfamilar account na pumasok sa messaging application ko. I opened it.

It is a message request na kailangan ko tingnan, since there is a photo attached in it.

The photo attached loaded fast. Nakita ko ang dalawang kamay na magkawak like they were walking together. Nagtaka ako kung para saan naman ito? Kaya naman ay binura ko kaagad. Hindi ko na pinagtuunan ng pansin since hindi naman mahalaga. Baka lang nagkamali ng pinadalhan.

I scrolled the web to find some good places in Batac. Gusto ko ma-explore ang lugar na iyon kahit pa na hindi ko pa napupuntahan. I am somehow excited to see my future place when I grow old. Doon ko gustong mamalagi at dadalhin ko doon ang anak ko. Someday, I wish.

Ilang oras akong nanatiling gising. I don’t know why. Bakit ako gising sa oras na ito. I wish to fall asleep but I cant.

Kung kaya naman ay bumangon ako kaagad. Nag-ikot ang aking mga mata sa buong paligid and I saw a single shelf of books that is attached on a corner. Nilapitan ko iyon to find something to read.

But a thick one catched my attention. It looks like a photo album. So binuksan ko naman kaagad at naupo sa arm chair na malapit dito. I scanned it page by page. This is an album of old memories. Maybe ito ang family ni Ree. There is a boy and a baby. Ang cute nilang tingnan. Maybe this is Ree the tall one and the other one is his younger brother? Pero naalala ko na babae ang kapatid niya.

I scanned for more pages. May iilang photo na magkasama sila ng kapatid niya at may ilan naman na wala na siyang kasamang bata. Maybe this is his childhood memories he kept. Ree was a happy kid. I can tell because I saw his beautiful smiles and he’s sweet to his mom too. Halos lahat ng photos nila ay naka-hug sa isa’t-isa.

I closed the album at ibinalik sa shelf. Napansin ko ang malapad na kurtina. I remember Ree’s full glass window sa kwarto niya. Hinawi ko ang kurtina and yes it is just the same as Ree’s.

Napansin ko na pwede koi tong buksan so I tried to open it.

I grabbed my coat at lumabas. Gusto ko na lang magpahangin kahit na malamig ang temperatura. Tahimik ang paligid. And sunddenly I saw him walking in a distance. May kausap siya sa phone niya. I can hear his voice. Medyo may kalakasan ang tinig niya.

“Of course.” Ang narinig ko na mariin niyang binigkas.

“I know. Leave her to me.” Ang kasunod na salitang narinig ko.

“Just trust me.” Ang dagdag pa niya.

“I am doing everything only to keep it.” Sabi nito sa kausap niya.

“Just do your part. Leave things in my hand.” Ang bilin niya sa kausap dahil ibinaba niya ang phone niya.

I saw him tilt his head up. Tila stressed ito sa kilos niya. So I decided to get back inside. I closed the glass door and closed the curtains.

After that night na nakilala ko ang mommy ni Ree ay mas lalo kong nakilala ang pagkatao niya. She opened my eyes sa sad past ng anak nito. Kaya pala Ree loves Lia so much like he do not want to lose her. May traumatic memory pala siya sa babaeng sana ay kasama na niya ngayon at masaya na sila. Naawa ako noong nalaman ko he lost his child.

So what I did was allow him do a lot of favors for me. I know my limits here. But he is really a father material. Baka he wanted to make things right. Baka naiisip niya ulit ang memories nila ni Kassy. Kaya ganito na lang ang gestures niya towards me.

Hindi ko pinagbigyan ang hiling niya na sa kaniya ako umuwi. I still want to stay on my zone.

A MONTH after ay kinailangan ko sumailalim sa ultrasound. This time it is to reveal kung ano ang gender ng baby.

Sobrang happy ko that day. Magkakaroon ako ng anak na babae. I never thought na babae siya. Akala ko lalaki eh.

Ree was with me all through the way. He was so happy to know na babae ang magiging baby ko.

Iniisip ko na lang na what if Jeff is with me? Would he be happy too? Maybe yes!

Naging magaan ang workload ko sa hotel. Sa Finance ako ipinasok ni Ree. Although I needed to work eight hours per day, pero hindi ko gaano ramdam na mahirap. Mababait ang mga kasama ko. Nagkaroon ako ng magandang experience sa field ng finance. Another thing to celebrate dahil I am challenged to try myself kung kaya ko ba mag-fit sa mga puti?

Then yes! Kaya at kinakaya ko.

One night I needed to finish the audit on the supplies of the hotel. Kailangan na kasi para sa board meeting the next morning. I can feel my back is in pain. Tanging si Aya na lang ang kasama ko since she volunteered na samahan ako. Nag-leave kasi ang incharge na taga-linis doon sa opisina namin. Kampante akong may kasama.

I am busy preparing the reports file. Kaya naman napasandal ako sa aking malambot na upuan. I felt like kailangan kong umihi. Medyo mabigat na din ang katawan ko maybe because the baby is getting bigger now. Tumayo ako diretso na naglakad papunta sa CR.

Mahirap pala kapag lumalaki ang tiyan. Napapadalas ang pag-ihi ko. Paano na lang kung kabuwanan ko na? But I know kaya ko ito.

Umihi ako at ang sarap sa pakiramdam na maibsan ang uncomfy feeling sa lower abdomen ko. Tatayo na sana ako ng makaramdam ako ng kaunting kirot sa may bandang ibaba. I rest myself for a while at dahan-dahan na tumayo. Nawala naman ang sakit. Maybe napapagod na ang baby.

Paglabas ko ay kaagad kong sinabihan si Aya.

“Aya uuwi na tayo.” Ang bungad ko sa kaniya na abala sa pag-aayos ng printed documents na inihahanda ko. Tinulungan na niya ako upang makauwi na din.

Ilang minute pa ay natapos na din. Umuwi na ako sa flat ko.

Ibinaba ako ni Aya doon saka naman na siya ay diretso nang umuwi. I wonder why the lights are on. Parang hindi ako nag-iiwan na bukas ang ilaw ng bahay. But still baka lang nakalimutan ko.

I took my keys and opened the door. May tao na nga sa loob because I can smell the aroma of beef. Kinabahan ako. Is Lia here? Kailan pa siya dumating?

I rushed to the kitchen hoping to see her coz I missed her but I see nobody in there. Napabuntong-hinga na lang ako. Pero umagaw sa pansin ko na may nakalatag ng pagkain sa mesa.

Naglukot ang noo ko sa pag-iisip, who could be that person na maghahanda ng pagkain?

Pumunta ba siya dito? Napalinga-linga ako ng aking ulo sa pag-iisip na si Ree ay naparito upang ipagluto ako.

Tamang tatalikod na sana ako upang umakyat at biglang napasigaw ako sa gulat.

I screamed.

“Lesley!” he called me.

Doon ko lang napansin na siya nga pala talaga ang nandito. Halos malunod ako sa nerbyos. I was thinking na si Lia. Kumalas ako kaagad sa kaniya dahil nakabalot ang mga braso niya sa akin.

Muntik ko na siyang murahin.

“Hey! Relax.” Ang sabi nito.

Hinahabol ko ang aking paghinga. Pakiramdam ko pinaghiwalay niya ang kaluluwa at katawan ko.

“How could you enter the house without telling me you’re here?” napahawak ako sa aking dibdib. Ang lakas ng kalabog nito.

He looked at me.

“I am sorry.” He said.

Hinahabol ko pa din ang hininga ko.

“Next time please call me kung papasok ka dito.” Ang sabi ko pa.

“Bakit ka ba naparito?’ ang tanong ko sa kaniya.

“I dropped by.” Ang sabi niya.

“Bakit nga?” ang tanong ko sa tonong naiirita. Hindi ko nais na iparamdam sa kaniya iyon subalit ginulat niya ako.

“Let’s eat dinner first.” Ang alok niya.

Tiningnan ko lang siya. For how many months na kasama ko siya almost everyday ay nakapalagayang loob ko na nga siya dahil kaya ko na magalit dito.

He pulled out the chair and guided me na maupo sa dining.

Naupo din ito at nagsimulang maglagay ng pagkain sa plato ko.

“I hate you!” ang sabi ko.

“I am sorry to scare you.” He said.

“Hindi nakakatuwa. What if I bleed?” ang tanong ko at unti-unting tumulo ang luha ko sa harap niya. I felt so tired so exhausted. The I will come home in goosebumps because I didn’t know he’s here.

Nag-iba din ang timpla ng reaksiyon niya.

“Les I am sorry. Hindi ko alam na magugulat kita. I didn’t mean to scare you. I just want to cook dinner for you. Iyon lang.” Ang pagpapaliwanag niya.

“Kung hindi ka lang talaga fiancé ng kaibigan ko matagal na kita iniwasan.” Ang sumbat ko sa kaniya.

“You can say no sa lahat ng request ni Lia. You can have fun with your friends whenever you want.” Ang dagdag ko pa.

“Hindi ko maintindihan para kang anino na hindi maalis sa tabi ko.” Turan ko sa kaniya.

“I am sorry. But I am not doing this anymore just because Lia said, or because she told me to. I know exactly what I want, Lesley.” Ang ma-emosyonal niyang pagbigkas.

Tila napako ako sa aking kinalalagyan. Hindi ko maintindihan ang pinupunto nito sa akin.

“I wish to stay here with you. Gusto ko lang masiguro na ligtas ka at ang baby mo ‘til you give birth.” Ang paliwanag niya.

“Bakit?” ang tanong ko.

“Because you are all alone. No woman should ever be alone sa sitwasyon na ‘yan.” He insists.

“Ree? I am not your responsibility.” Ang sabi ko sa kaniya.

“But I want to take responsibility, Lesley.” Wika nito.

I looked straight into his eyes.

Halos nanlamig ang aking pakiramdam sa kaniyang mga sinabi. Baka mali ang nasa isip ko. Pero kinakabahan ako sa mga binibitawan nitong mga salita. Napailing ako at halos hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya.

“Allow me to stay kung hindi ka sasama sa akin sa bahay. Gusto ko lang masiguro na ligtas kayo ng anak mo.” He pleaded.

Natawa ako ng hindi sinasadya.

“Ree go home. Live your life. Kaya ko ang sarili ko. Bakit mo ipapako ang oras mo sa akin. It’s night time. Go out and grab some drinks with friends. Halos ang free time mo nasa akin na. May oras ka pa niyan kay Lia?” I am pushing him away.

“Of course!” ang tipid niyang sagot sa akin.

“Wala na akong gana kumain.” Ang sabi ko na lang. Hindi ko alam ang nangyayari sa loob ko. But I feel uncomfortable now. Those words I hear from him. Kinakabahan ako at kahit malamig ay tila kasing laki na ng butil ng mais ang pawis ko.

Tumayo ako at umakyat sa itaas. But I am more surprised to see a luggage bag outside Lia’s room.

Parang lalo akong mawawalan ng lakas sa humaharentado kong dibdib.