Hindi ako nakatulog at wala akong balak na natulog. Napangiti ako sa sarili ko habang pinagmasdan ang mapayapang tulog ni Sean sa tabi ko. Dahan-dahan akong tumayo at tiningnan ang oras sa alarm clock na nasa bedside table niya.
Four in the morning na. Kahit medyo mahapdi pa din ang pagitan ng mga hita ko ay dahan-dahan ko pa ring pinulot ang nagkalat kong mga damit. Isa-isa ko silang sinuot at ng makasigurong maayos na ang lahat ay tiningnan ko sa huling pagkakataon si Sean.
Pumatak ang huling butil ng luha ko sa harap ng mapayapang natutulog ng taong minahal ko sa loob ng maikling panahon. Isang araw makakalimutan din kita. Bulong ko sa aking sarili kahit parang hinihiwa ang puso ko sa salitang yun. Makakalimutan nga ba kaya kita.
Buong ingat akong lumabas sa kwarto niya at sinara ito
