Teyzemle bahçeleri dolaştıktan sonra eve dönmeye karar verdik. İkindi vaktini geçmişti saat. Yorulmuş ve acıkmıştık biraz ama değmişti. Daha önce görmediğim arazilerimizi görmüştüm, teyzem de Yavuz Karaçay’la biraz baş başa kalabilmişti. Tabii ben de gizemli ve ukala çobanımın kim olduğunu öğrenmiştim. Kafkas Karaçay! Pis uyuz herif. Yakışıklı ama alaycı ve en az benim kadar hazırcevaptı. Bu benim için tam bir meydan okuma demekti yani. Acaba kaç kere karşılaşacaktık ben buradayken bilmiyordum ama her seferinde birbirimize laf sokma yarışına gireceğimiz belli olmuştu. Yakışıklı ve paralı olduğu için mi o kadar kendinden emin ve küstahtı acaba? Ama teyzemin onu sevdiğini fark ettim. Yani aralarında iyi bir iletişim vardı.
‘’Şu Kafkas, nasıl biri?’’ dedim dönüş yolunda. Bana bir bakış attı
