Chapter 5
1031 Words
“เธอ!”
สองผัวเมียส่งเสียงขึ้นแทบจะพร้อมกัน ฉันคลี่ยิ้มเย็น ก่อนจะสะบัดตบหน้านังเมียไปหนึ่งที ก่อนจะฟาดหลังมือใส่หน้าหล่อของตัวผัวตามไปติด ๆ
“ถ้าไม่มีปัญหาคุมเมียตัวเองก็อย่าออกมาแรด มึงเหมือนกัน ไม่มีปัญญาคุมผัวยังสะเออะมาหาเรื่องคนอื่นอีก อีเวร!”
สาปส่งพวกมันสองคนเสร็จ ฉันหมุนตัวเดินหนีไปขึ้นรถอย่างไม่คิดจะใส่ใจอีก ทว่า ตอนกำลังจะขึ้นรถ ตาปะทะกับหน้าเย็นชาของคนที่ยืนสูบบุหรี่พิงรถกระบะคันโต เราสบตากันแวบหนึ่ง ทำฉันหงุดหงิดกว่าเดิม
“หมดกันภาพลักษณ์ ว่าจะจีบหนุ่มคนนั้นเล่นสักหน่อย”
มหาวิทยาลัยเอ คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์
หลังอาจารย์สั่งเลิกคลาสบ่ายในตอนบ่ายสาม ฉันคว้าสมุดหนังสือเดินออกจากห้องก่อนใครเพื่อนอย่างที่ทำมาเสมอตลอดสองเดือนนับแต่ซิ่วมาเรียนที่นี่ แม้ต้องเริ่มปีหนึ่งใหม่ แม้จะไม่มีเพื่อนในรุ่นเดียวกัน ฉันไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร
เอกวิชาที่ฉันเรียนคือ คหกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาอาหารและโภชนาการ ปีแรกนั้นยังเป็นการเรียนพื้นฐานทั่วไป
สาเหตุที่ฉันไม่มีเพื่อนใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีเพื่อนเยอะแยะอยู่แล้ว ในสายตาคนอื่น ฉันเป็นคุณหนูบ้านรวยที่หยิ่งผยอง เอาแต่ใจจึงไม่มีใครอยากคบ เรื่องพวกนี้มันเริ่มตั้งแต่เข้าอนุบาล กระทั่งมัธยม ฉันถึงมีเพื่อนซึ่งก็คือชมพูกับกลุ่มแก๊งพี่ชายนาง ฉันถือคติว่า มีเพื่อนน้อยแต่จริงใจ ดีกว่ามีเพื่อนมากมายแต่หาความจริงใจไม่มี
ครืด... ครืด...
ระหว่างเดินไปหารถ มือถือในกระเป๋าส่งเสียงสั่นเตือนขึ้น ทำให้ฉันต้องหยิบมันออกมาดู พบว่าเป็นชมพูที่โทรมา
“ว่าไงชมพู”
“คืนนี้ไปซิ่งกันเปล่าน้องสาว ที่จริงมีคนอยากดวลกะมึงว่ะนาเนียร์”
ไม่ต้องขยายความมาก ฉันรู้ทันที ชมพูหมายถึงการแข่งรถ
“คืนนี้ต้องกลับบ้านดิ ไม่ได้กลับมาหลายวันแล้วอะ”
“อ้าว เหรอ น่าเสียดายว่ะ แต่ไม่เป็นไรไว้โอกาสหน้าละกัน แล้วนี่มึงเลิกเรียนยัง”
“เลิกแล้วกำลังจะกลับ”
“งั้นขับรถดี ๆ ไว้เจอกัน”
“เค”
ฉันกดตัดสาย เหลืออีกไม่กี่เมตรจะถึงลานจอดรถกลางแจ้งข้างตึก มีรุ่นพี่ชายหญิงกลุ่มหนึ่งปราดมาดักหน้า
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
ดูแล้วไม่น่าใช่รุ่นพี่คณะเดียวกัน
“หวัดดีค่ะน้อง น้องหน้าตาดีมากเลย สนใจเข้าร่วมชมรมถ่ายภาพไหมคะ”
“เราถ่ายรูปไม่เป็นค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ ค่อย ๆ ศึกษาไปด้วยกันได้ พวกพี่กำลังจะปรับปรุงเว็บเพจของชมรมพอดี ถ้าได้น้องเป็นแบบจะดีมาก”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณที่ชวนนะคะ” ฉันไม่ชอบถ่ายรูปแต่ไหนแต่ไรแล้ว
“น่าเสียดายจัง น้องสวย หุ่นก็ดีมากเลยนะเนี่ย”
พี่ผู้หญิงมีกล้องคล้องคอทำเสียงเสียดาย ฉันเพียงยิ้มนิดหน่อยก่อนปลีกตัวเดินหนี ผ่านกลุ่มนิสิตที่พากันนั่งเล่นตรงโต๊ะเหล็กก็มีเสียงผิวปากและเสียงกระเซ้าเย้าหยอกดังขึ้นจากนิสิตชายกลุ่มหนึ่ง
“น้องใหม่ กลับแล้วเหรอครับ”
ฉันไม่ได้ใส่ใจให้คำตอบ เดินต่อด้วยย่างก้าวที่มั่นคง เสียงใครสักคนดังไล่หลังมา
“หน้าตาก็สวย หยิ่งฉิบเลยว่ะ”
“แกล้งทำหยิ่งไปงั้นเองรึเปล่า เมื่อคืนยังมีเรื่องไปแย่งผัวชาวบ้านอยู่เลย” คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิง ฉันหันขวับไปมอง ได้เห็นว่าในกลุ่มผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ โต๊ะพวกผู้ชาย ผู้หญิงคนหนึ่งมีผ้าก๊อซปิดจมูก ฉันจำได้ว่าคือคนที่ฉันตบด้วย ส่วนคนพูดคือเพื่อนของนาง ซ้ำยังหันมามองเย้ยใส่ฉันด้วย ไม่ต้องรอฟัง ฉันก็รู้เลยว่าพวกนั้นจะพูดว่าไงต่อไป เรื่องพวกนั้นได้ยินมาจนชินหูแล้ว
“จริงดิ”
“เอาไรมาไม่จริง พวกนายไม่เคยรู้เหรอ ก่อนจะซิ่วมาเรียนที่นี่ นางมีเรื่องทำนองนี้บ่อย ๆ ญาติฉันที่เรียนมอนั้นยังพูดให้ฟังเลยว่า นางกวาดผู้ชายครึ่งมอได้มั้ง แล้วที่ต้องย้ายมาเรียนที่นี่ก็เพราะเรื่องมั่ว ๆ นี่แหละ”
หึ! ฉันจะหัวเราะเป็นเสียงลิงชิมแปนซี รู้ดีเหลือเกินเรื่องคนอื่น
“แบบนี้เขาเรียกว่าอัปค่าตัวหรือเปล่า”
“สวยเซ็กซ์เอ็กซ์แตกขนาดนั้น เป็นใครก็อยากได้ทั้งนั้นแหละวะ”
“แล้วรู้ด้วยไหมคะว่าจงใจพูดจาให้ร้ายคนอื่นซึ่งหน้าสามารถแจ้งความดำเนินคดีได้นะ”
ฉันควรจะปล่อยผ่านหู เดินหนีเหมือนที่เคยทำ ไม่รู้ทำไมครั้งนี้ถึงหันไปคลี่ยิ้มให้พวกนั้น พูดเสียงดังฟังชัด
“ใคร ๆ ก็พูดทั้งนั้นค่ะน้อง”
“พี่นี่โง่นะคะ หวังว่าจะมีเงินถุงเงินถังมากกว่าสมอง ถ้าเราเรียกร้องค่าเสียความรู้สึกเสียใจสักล้านสองล้านก็คงมีจ่ายเนอะ”
“นี่แก!”
ฉันไม่สนใจพวกนั้นอีก สะบัดหน้าเดินหนีไปขึ้นรถยนต์ Jazz คู่ใจ พามันกระชากออกไปจนเสียงล้อบดถนน
กับคนบางจำพวก ยิ่งไม่ตอบโต้ก็ยิ่งได้ใจ
ขับรถออกมาได้ไม่เท่าไหร่ รถเริ่มส่าย ฉันรู้ทันทีเลยว่ามีความปกติกับยางหลังทั้งสองล้อ จึงรีบจอดรถลงไปดูทันที
“ให้ตาย!” รถฉันยางแบนไปสองล้อ หลังสำรวจเลยพบว่าผลมาจากตะปูทั้งสองล้อ
“ทำไงล่ะทีนี้”
รถมียางอะไหล่ ฉันสามารถเปลี่ยนเองได้ แต่แบนสองล้อแบบนี้มีแค่ต้องไปร้านไม่ก็เรียกช่างมาเปลี่ยนยางให้
ขณะกำลังหันรีหันขวาง ไถสมาร์ตโฟนหาตัวช่วย ใครบางคนสวมเสื้อช็อปสีน้ำตาลเข้มก็เดินเข้ามาทัก
“ไงครับน้องนาเนียร์ รถเป็นอะไร”
- Writer
