Chapter 2
1723 Words
Pagbalik ko sa classroom, hindi ko siya agad tinignan.
Ayoko.
Ayokong makita yung mukha niya at maalala yung sinabi ni Dad.
Don’t trust him.
Umupo ako nang hindi siya pinapansin.
Pero ramdam ko agad.
Nakatingin siya.
“You look pale,” mahina niyang sabi.
“Mind your own business,” sagot ko agad.
Hindi ko napigilan. Medyo mas matalim kaysa sa plano ko.
Tahimik siya saglit.
Then—
“He called, didn’t he?”
Nanigas ako.
Hindi ako lumingon.
Hindi ako dapat mag-react.
Pero huli na.
Naramdaman ko ang bahagya niyang pag-lean palapit.
“He told you not to trust me.”
Hindi iyon tanong.
Statement.
Dahan-dahan akong napalingon sa kanya.
“Are you stalking me?” bulong ko.
For the first time, may maliit na pagbabago sa expression niya.
Hindi smug.
Hindi calm.
Something else.
“I don’t need to stalk you,” sabi niya. “Everything about this is predictable.”
“Wow,” napairap ako. “You really think highly of yourself.”
Hindi siya ngumiti.
“Your father knows who I am.”
Tumibok nang malakas ang puso ko.
“Then tell me,” sabi ko, mas mahina ngayon. “Who are you?”
Saglit siyang tumingin sa harap, parang iniisip kung sasabihin ba niya.
Then he leaned closer.
Close enough na marinig ko lang.
“I’m not your enemy.”
Mas lumakas ang t***k ng puso ko.
“Then why does my dad sound terrified?”
Hindi siya agad sumagot.
Isang segundo.
Dalawa.
Parang may binibilang siya sa isip niya.
Bubuka na sana ang bibig niya—
Biglang tumunog ang bell.
Malakas.
Matinis.
Parang masyadong sabay sa sandaling ‘yon.
Nagising ang buong classroom sa ingay. May mga nagsitayuan, nag-uunahan sa paglabas.
Napaatras ako agad, parang naputol ang kung anong tensyon sa pagitan namin.
Hindi siya gumalaw.
Nakaupo pa rin.
Nakatingin pa rin sa akin.
“Saved by the bell,” mahina kong sabi, pilit na nagpapakatapang.
Tumayo ako at hinablot ang bag ko.
“Don’t follow me,” dagdag ko.
Hindi ko alam kung bakit ko sinabi ‘yon.
Siguro dahil pakiramdam ko… susunod siya.
At hindi nga ako nagkamali.
Paglabas ko ng classroom, naramdaman ko agad ang presensya niya sa likod ko.
Hindi siya nagmamadali.
Hindi siya nagsasalita.
Pero nandoon siya.
“Eerah.”
Huminto ako.
Hindi ako lumingon.
“I told you,” sabi ko, “don’t.”
Saglit siyang natahimik.
Then—
“If I wanted to hurt you, I would’ve done it already.”
Nanlamig ang likod ko.
Slowly, lumingon ako.
“Wow,” sabi ko. “That’s supposed to make me feel better?”
Bahagya siyang napailing.
“You don’t understand the situation.”
“Then explain it.”
Tahimik ulit siya.
Parang may pumipigil sa kanya.
Parang may limit.
“You’re not safe,” sabi niya sa wakas.
Napatawa ako nang mahina, pero hindi totoo ang tawa ko.
“From what? From you?”
Hindi siya sumagot.
At doon ko narealize—
hindi siya nagbibiro.
At mas lalong hindi siya ang pinaka-problema.
Hindi ko na siya pinansin.
Umalis ako nang diretso sa hallway, pilit na pinapakalma ang sarili ko.
“You’re not safe.”
Ang lakas ng t***k ng puso ko.
Ano bang alam niya?
Paglabas ko ng building, napahinto ako.
Nasa parking area si Dad.
Nakatayo sa tabi ng kotse namin.
Hindi siya dapat nandito.
Hindi ganitong oras.
Hindi ganitong itsura.
Masyado siyang tense.
Parang may hinahanap.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang naglakad palapit.
“Eerah.”
Hindi siya sumigaw.
Pero ramdam ko ang urgency.
“Dad? What are you doing here?”
“Get in the car.”
Hindi paliwanag.
Hindi tanong.
Utos.
Napalingon ako sa likod ko.
Nandoon si Aedric sa may entrance.
Nakatayo lang.
Hindi lumalapit.
Pero nakatingin sa amin.
Napansin din siya ni Dad.
Nanigas ang panga ni Dad.
“Now,” sabi niya.
“Dad, what’s happening?”
“Later.”
Hinawakan niya ang kamay ko at halos hinila ako papunta sa kotse.
“Dad, you’re scaring me.”
Mas humigpit ang hawak niya.
“That’s the point.”
Napalingon ulit ako.
Nakatayo pa rin si Aedric.
Hindi gumagalaw.
Pero hindi rin umaalis.
At sa unang pagkakataon—
nakita ko ang pagbabago sa expression niya.
Hindi na calm.
Hindi na composed.
Concern.
Habang papasok ako sa kotse, hindi ko maiwasang isipin—
Kung si Dad ang may alam…
at si Aedric ang babala…
Sino ba talaga ang dapat kong katakutan?
“Seatbelt,” sabi ni Dad habang mabilis na umiikot sa driver’s side.
Hindi ko na siya tinanong ulit.
May kakaiba sa kilos niya.
Hindi panic.
Preparation.
Pagpasok niya sa kotse, agad niyang sinara ang pinto at nilock ang lahat.
“Dad, seriously—”
“Seatbelt, Eerah.”
I obeyed.
Pag-on niya ng makina, mabilis niyang inatras ang kotse palabas ng parking slot.
Napalingon ako sa rearview mirror.
Nasa may gate pa rin si Aedric.
Hindi gumagalaw.
Pero nakatingin.
Diretso sa amin.
Paglabas namin ng school gate, akala ko tuloy-tuloy na.
Pero biglang—
Sumigaw ang preno.
Napahawak ako sa dashboard.
“Ano ba—”
May sasakyan na humarang sa gitna ng kalsada.
Hindi ko alam kung saan nanggaling.
Wala kanina.
Isang itim na SUV.
Tinted ang bintana.
Hindi gumagalaw.
Hindi bumubusina.
Nakatigil lang sa gitna ng daan.
Nanigas si Dad.
“Dad?” mahina kong sabi.
Huminga siya nang mabagal.
“Stay inside. Whatever happens.”
“What do you mean whatever happens?”
Hindi siya sumagot.
Sa kabilang sasakyan, bumukas ang driver’s side door.
May lumabas na lalaki.
Naka-formal.
Hindi bagay sa lugar.
Hindi bagay sa oras.
At habang naglalakad siya papalapit sa amin—
biglang kumislap ang araw sa isang bagay na hawak niya.
Metal.
Nanlamig ang kamay ko.
“Dad—”
“I know.”
Humawak siya sa manibela nang mas mahigpit.
“Don’t open the door.”
Tumigil ang lalaki sa harap ng kotse namin.
Hindi siya galit.
Hindi siya nagmamadali.
Pero alam kong—
hindi siya random.
Dahan-dahan siyang yumuko ng bahagya.
Parang… pagbati.
Pero hindi sa amin.
Sa akin.
“Dad… don’t,” mahina kong sabi.
Pero nakita ko na sa mata niya.
Desisyon na.
“Close your eyes,” sabi niya.
“What—”
Bigla niyang inapakan ang silinyador.
Umingit ang makina.
Napahawak ako sa upuan habang mabilis kaming umarangkada papunta sa harang na SUV.
“Dad!”
Yumuko ako nang marinig ko ang malakas na busina.
Sa huling segundo—
Biglang umatras ang itim na SUV, sapat lang para makadaan kami sa gilid.
Hindi banggaan.
Hindi aksidente.
Parang… sinadya.
Habang dumadaan kami, napatingin ako sa lalaking nakatayo sa gitna ng kalsada.
Hindi siya gumalaw.
Hindi siya umiwas.
Nakatingin lang siya sa akin.
Diretso.
At bago tuluyang makalayo ang kotse, malinaw kong nakita ang labi niyang gumalaw.
“Oras na.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Dad, he said something.”
“I know.”
Mabilis ang pagmamaneho niya ngayon. Hindi siya lumilingon. Hindi siya nagsasalita.
Pero ramdam ko ang tensyon sa loob ng kotse.
“They’re early,” mahina niyang sabi, parang sa sarili lang niya.
“They?” nanginginig ang boses ko. “Dad, who are they?”
Tahimik.
Masyadong tahimik.
At sa rearview mirror—
nandoon pa rin ang itim na SUV.
Sumusunod.
“Dad, they’re following us.”
“I know.”
Mas humigpit ang hawak niya sa manibela habang mabilis kaming lumiko sa susunod na kanto.
Umingit ang gulong sa aspalto.
Napalingon ako sa likod.
Nasa dalawang kotse na ang itim na SUV mula sa amin.
Pero hindi bumabagal.
Hindi rin bumubusina.
Tahimik lang.
Pero mabilis.
“Dad, call the police!”
Hindi siya sumagot agad.
Instead, mas lalo niyang binilisan.
“Hindi sila pulis na problema,” sabi niya sa wakas.
Nanlamig ang tiyan ko.
“What does that even mean?!”
Lumiko siya ulit, masikip na eskinita ngayon.
Halos sumayad ang side mirror sa pader.
Naramdaman kong nanginginig ang kamay ko.
Hindi ito prank.
Hindi ito coincidence.
Hinahabol kami.
“Dad, tell me what’s happening!”
Huminga siya nang mabigat.
“Matagal ko na itong iniiwasan.”
“What?”
Biglang lumitaw ang SUV sa likod namin, mas malapit na ngayon.
Mas mabilis.
Isang segundo lang ang pagitan.
Bigla akong napahawak sa dibdib ko.
Mainit.
Parang may kumikirot sa ilalim ng balat ko.
“Dad…” mahina kong sabi.
Hindi ko alam kung dahil sa takot o—
Pero may kung anong gumagalaw sa loob ko.
Biglang kumislap ang rearview mirror.
Silver.
Saglit lang.
Pero sapat para makita ko—
Hindi ordinaryo ang driver ng SUV.
Masyadong kalmado.
Masyadong… walang emosyon.
“Eerah,” biglang sabi ni Dad, hindi inaalis ang tingin sa kalsada. “Whatever happens next—”
Biglang umingit ang SUV.
Lumapit.
Halos dikit na sa bumper namin.
At saka—
bumukas ang sunroof nito.
May tumayo sa sunroof ng SUV.
May hawak siyang kung anong kumikislap sa kamay niya—
Pero bago pa niya maitaas iyon—
“Dad!”
May biglang sumulpot sa harap namin.
Sa gitna ng kalsada.
Nakatayo.
Hindi gumagalaw.
“Ano ba—” napamura si Dad habang madiing inapakan ang preno.
Umingit ang gulong.
Napahawak ako sa dashboard.
Muntik na kaming bumangga.
Nakatayo sa gitna ng kalsada si Aedric.
Hindi siya mukhang nagulat.
Hindi siya mukhang natatakot.
Calm.
Too calm.
“Move!” sigaw ni Dad.
Pero hindi siya gumalaw.
Sa halip, tinaas niya ang isang kamay.
Hindi dramatic.
Hindi exaggerated.
Simple.
At sa isang iglap—
kumislap ang hangin sa paligid niya.
Parang may transparent na alon na kumalat palabas.
Isang shockwave.
Tumama iyon sa paparating na SUV.
Malakas ang tunog.
Parang may bumangga sa invisible wall.
Napahinto ang SUV sa gitna ng daan.
Hindi dahil sa preno.
Parang may pumigil.
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi ito posible.
Hindi—
Lumiko si Dad at agad kaming dumaan sa gilid ni Aedric.
Habang dumadaan kami sa tabi niya, saglit siyang tumingin sa akin.
Hindi smug.
Hindi mayabang.
Seryoso.
“Go,” sabi niya.
Hindi ko alam kung para sa amin o para sa sarili niya.
Sa rearview mirror, nakita ko ang SUV na tila pilit sumusulong, pero parang may humahawak dito pabalik.
At si Aedric—
nakaharap sa kanila.
Mag-isa.
“Dad…” mahina kong sabi.
Hindi ako sigurado kung ano ang mas nakakagulat—
yung hinahabol kami
o yung lalaking nagpatigil sa kanila.
- Writer
