CHAPTER 14
HINDI ako halos makahinga ng marinig ang bagay na iyon. My mouth was caged and I wasn't able to open it. Bigo ang ekspresiyon kong tumingin sa kanya. I'm tired of having these shock emotions, I literally don't expected this bomb revelation. I was really rooted in my place. He, on the other side, was just watching me intently while still holding me.
Ako? Asawa niya?
Hindi ko maproseso ang lahat. Good thing, I didn't have a headache. Dahil kahit iyon ay nag-aadjust para sa aking nararamdaman.
"I-I don't know. I have to go." Iyon lang ang nasabi ko. Halos manginig ako pero hindi iyon umabot sa sistema ko. I felt his hand crawled on my waist and gently put me down.
I was about to move but he pulled me closer and kissed my forehead. I closed my eyes because of the warm of his lips. Hindi siya nagsalita at hinayaan akong kumawala sa kanya. I need my med.
Mabilis akong nagbihis habang siya ay mataman lang nakamasid sa akin. Bumuntong hininga siya ng malalim at umalis siya sa harapan ko. Paglabas ko sa closet ay wala na siya. Mas mabuti iyon ng hindi ako mas lalong maguluhan. My mind is in chaos, at kung pipilitin niya ako, magiging mahirap iyon.
Nang makababa ako ay kaagad akong nakarinig ng malakas na ingay mula sa sala ng mansiyon. Nagulat ako ng halos nandoon ang lahat ng tauhan sa farm. I even sited Jonathan.
"Mas mainam na ipaalam niyo iyan kay Elizabeth dahil malaking problema iyan. Diyos ko! Hindi pa naman pwede ma-stress ang batang iyon." Nanay Ending's worried voice echoed across the living room.
Lumapit ako kaagad sa kanilang lahat.
"Anong nangyari, Nanay?" Nagtataka kong tanong. Nag-alala siyang bumaling sa akin kaya kinabahan ako. "What is it, Jonathan?"
Nag-aalangan siyang lumapit sa akin at binati ako.
"Nagkaroon po ng baha sa farm, Ma'am Eli. Ngayon lang naming madaling araw nalaman. Halos malapit na pong magkalahati ang nabahaan."
I felt like I lost my energy because of what I've heard.
"H-how?" I asked him shocked. That can't be happening. No! Not my farm!
"Nasira po kasi ang dam doon sa may hilagang bahagi ng farm." Aniya. "Agad po itong dumaloy patungong farm dahil mas maliit lang ang taas nito."
Flat basin ang parte kong saan ang dam at habang ang strawberry farm ay mas low pa ang elevation nito. The dam was also our major source for watering the strawberries. The reservoir behind a dam can only be maintained if local farmers are prevented from extracting too much water from the rivers that flow into it. Masiyadong makulit at agresibong ang ilang farmers namin sa kalapit bayan kaya siguro bumigay ang dam. But the LGU really ensured that it was designed equally to the demands of the farmers including us. I even paid for our own water consumption para lang walang masabi ang ibang pakialamerong farmers din. Kahit ganito lang ang farm ay marami din kaming kakompetensiya. I don't know what to say. Masiyado nang napupuno ang ulo ko.
Sumigid ang kirot doon.
"Eli!?" Si Nanay ng makita akong pumikit.
Lumapit ang ilang tauhang kasama ni Jonathan at nag-aalalang tumingin din sa akin. "Huwag kayong mag-alala."
"Okay lang ako." Bumaling ako kay Nanay. "Ipahanda niyo po ang sasakyan ngayon, pupunta ako sa munisipyo." I immediately said.
Mabilis ang pangyayari at nakarating kaagad ako sa munisipyo. With a light head, I manage to smile to the incharge of the information desk.
"Good morning, Ma'am." Magalang kong bati sa babae.
Nag-angat siya ng tingin sa akin. "Good morning din po, Ms. Del Omo." Nakangiti niyang bati sa akin.
"Nandiyan ba si Mayora sa opisina niya?" I asked her.
She slightly cringed her nose. I knew that gestures. Kung minamalas ka nga naman. "Kakaalis lang po ni Mayora, Ms."
I pursed my lips. "Babalik ba siya?"
Umiling siya kaagad. "Out of town po kasi si Mayora simula ngayon, Ms. Del Omo."
Hindi ko maiwasang hindi ipakita ang pagkadismaya ng mukha ko sa kanya.
"Pero nandiyan po si vice, Ms." Agad niyang saad. I felt a slight hope. "Can I talk to him?"
Agad siyang tumango sa akin habang may matamis na ngiti.
"I'll guide you to him."
Tumango ako sa kanya. Habang papunta kami sa second floor ng munisipyo ay may ibang empleyadong bumati sa akin. Tumango lang ako sa kanila bilang tugon. I can't seem to focus because of what happened this morning.
She open the door for me after she talk someone on the inside. "Okay na po, Ms. Pasok na po kayo sabi ni Vice." Saad niya.
"Thank you."
Without a second thought, I immediately walk inside. I saw Rahim standing right next to the large wooden table.
"Good morning, Vice-mayor!" Bati ko.
Ngumiti siya at magiliw na nakangiti sa akin. "What a lovely surprise!" He cheerfully said at me. "And please...just Rahim, Elizabeth." He smiled making his fluffy cheeks meets his eye glasses.
I shake my hand with him. Kaagad niyang tinanggap iyon at bahagyang pinisil ang kamay ko. I felt a little bit disgusted with that.
Bumitiw ako kaagad at napawi ang ngiti niya. Rahim is handsome but his features were not sharp unlike Nicholas.
I slightly tilted my head to awaken my senses. I need that!
"Nakuha mo ba ang ipinadala kong rosas?" Tanong niya sa akin. Umupo ako bago siya binalingan.
"What rose?" I asked him. Wala naman akong naalala na may natanggap ako.
Kumunot ang noo niya. "I personally delivered it by my bodyguard. Lalaki daw ang tumanggap noon." He said.
I arched my brows. Walang ibang lalaki na naroon kundi si Nicholas at si Mang Iko. Alam kong pamilyar siya kay Mang Iko.
"Who is he?"
It's Nicholas. I'm sure of it.
"He is the engineer of the mansion, Rahim."
Tumango tango siya sa akin. "By the way, anong maipaglilingkod ko sa iyo?"
"The dam was damaged, I want to discuss some solution for it." Agad kong sabi.
He nodded. "Alam ko na ang tungkol diyan. We immediately hired some engineer to look for it. The reconstruction for the dam will be held soon as possible."
I felt relief. "I have some suggestions too. Why don't you hired some hydraulics and geotechnical engineer too?"
He flicked his glass upward. "I've been thinking about it too. Thank you for that."
I wanted to roll my eyes. Hindi ko alam na mayabang pala siya ng kaunti.
"Anyway, kailangan ko nang umalis, Rahim. May gagawin pa akong importante." Saad ko at akmang tatayo pero agad siyang lumapit saakin.
"Are you busy tonight?" He asked.
"Yes." I lied. "Why?"
Nahihiya siyang ngumiti. "I'll just want to invite you for a dinner."
I knew it!
"Maybe, next time."
He smile. "Okay. I'll hold to that. Don't worry, I'll update you about the reconstruction of the dam."
Masaya akong tumango. "Thank you."
"Ihahatid na kita." Saad niya.
I sighed. Hinayaan ko nalang siya. He even opened the door for me. Paniguradong may tsismis na naman ako nito kinaumagahan. Nang makalabas kami ay nagulat ako ng may isang pamilyar na bulto akong nakita. He was leaning on the car with his arms cross over his chest. I gaped openly at him. When he noticed me, he slowly take off his sun glasses and stared at me. Kahit ang ibang empleyado ay napatigil sa kanya.
"Ang gwapo!"
"Kamukha ni Chris Evans, sis!"
Rinig kong bulong nila. Nagpanting ang tenga ko doon. Natigilan ako.
I'm not jealous!
Hindi maipinta ang mukha niya ng makitang hindi ako nag-iisa. Mainit ang titig niya habang umiigting ang panga. He then walk slowly to me. His dark stare lingers all over my face. I felt a heat scattered all over my body. He then snake his hand on my waist. His body was so firmed, like I have to defend on them.
"I'll be the one who will assist my wife from here." Malamig niyang saad kay Rahim.
Namilog ang mata ko.
"W-wife?" Rahim stuttered.
Then he turned his gaze on me. My heart was palpating. Nanlalamig na din pati ang kamay ko.
"You are married?" Hindi niya makapaniwalang tanong sa akin.
Nicholas jaw clenched again.
"She is married and contented with me, so stop fantasizing my wife or there will be a hell one to pay." He dangerously said and walked out while I'm still on his side, possessively glued to him.