CHAPTER 15
1947 Words
CHAPTER 15
WALANG nagawa si Rahim ng hilahin ako ni Nicholas at maingat na deniposito sa loob ng sasakyan. Wala ako sa sariling sumunod sa kanya nalamang dahil sa nakitaan kong galit sa mukha niya.
Tumabi siya sa akin. He even put his hand on my waist again to prevent me from moving away from him. Mabigat ang hiningang lumipat ang tingin ko sa labas. I'm not yet ready to discuss everything to him yet. Everything was still a vague for me, the patterns was still unknown. I don't want to decide if this is still my condition baka ano pang masabi ko, mahirap iyon.
I felt the car's engine roar. Dinala niya ang kotse niya. He even talked to Mang Iko to just follow us going back to the mansion. Grabe, wala akong masabi. Pinaninindigan talaga niya ang rebelasiyon niya sa akin.
What is he doing here anyway?
Galit ako pero hindi ko kayang ilabas. Tahimik siya at tahimik rin ako. Kahit nang dumating kami ay wala na kaming imikan. My trembling hands pushed the door of the car without glancing back at him. I know his staring at me but this is not the right time.
"Anong balita, Eli?" Tanong ni Nanay Ending sa akin ng makita akong pumasok.
I smiled. "Mayroon na pong ginagawang hakbang ang LGU. They will update me as soon as possible. Ang gagawin ko na lang po ay pupulungin ang mga farmers mamaya."
May inabot siyang tubig at gamot sa akin.
"Salamat naman." Umaliwalas ang mukha niya. Nicholas then entered the mansion.
"Ate!!!" Namilog ang mata ko sa tuwa nang makita ang tumawag sa akin.
I instantly smile. Ibinigay ko kay nanay ulit ang baso.
"Lino???" I hugged him so tight when he came near me. Matagal na rin siyang hindi nakakapunta dito. It's Saturday today, kaya nandito ito ngayon.
I kissed his fluffy cheeks. "I miss you, Lino. Matagal kang hinintay ni Ate." I declared happily.
Tumawa lang siya sa akin. Habang pinanggigilan ko ang matabang mukha at braso niya.
"Na-miss din kita, Ate. Pati iyong mga chocolates niyo sa ref." Inosenteng saad niya at humalik sa pisngi ko.
Natawa ako ng tuluyan sa sinabi niya. Parang hindi ako ang na-miss nito, ah!
"Ako? Hindi mo ba ako na-miss, baby?" Nicholas interjected. Muntik ko nang nakalimutan na nandito pala siya. My heart then beats faster again. He glanced at me before he turned his gaze to Lino.
"Syempre po, boyfriend ka ni ate, eh!"
Nicholas smiled when he heard it. What teaching does he taught to Lino? Seriously, kahit iyon ay naaalala pa ng bata.
"Oh siya sige, doon na kayo sa sofa mag-usap. Mas komportable doon, papahatidan ko na lang kayo ng meryenda." Nakangiting saad ni Nanay.
Sasagot sana ako pero biglang hinila ni Lino ang kamay ko.
Tumungo siya. "Gusto kong makita si Mona, ate." Saad niya sa akin.
"Doon na lang niyo po ipahatid sa tree house ang meryenda, Nanay." It was Nicholas.
Binuhat niya si Lino at wala akong nagawa ng mauna na silang lumabas.
Hinigit ako ni Nanay. Napatingin ako sa kanya.
Kumunot ang noo ko. She looks malicious while staring at me. Kumibot ang labi niya.
"Kung hindi ko lang alam na may asawa si Nicholas, iisipin ng iba na mag-asawa kayo at anak niyo si Lino." Bulong niya sa akin.
"Nalaman lang na pumunta ka ng munisipyo ay agad ding sumunod sa iyo. Hindi siguro mapakali na pinopormahan ka din ni Vice.
Pero kong ako ang papipiliin, boto naman din ako kay Engineer, hija."
Namamangha akong nakatingin pabalik sa kanya. Agad akong kinabahan. Kung alam niyo lang, Nay. I frustratedly sighed.
"Elizabeth?" Malamig na tawag sa akin ni Nicholas. Hinihintay pa pala nila ako. Titig na titig siya sa akin.
Mamaya, kakausapin ko siya.
"Halika na, ate..." Si Lino na halatang excited na makita si Mona.
Tumawa si Nanay at madaling iniwan ako.
I stared back at Nicholas. "Are you coming?" Malamig niyang tanong habang ang mga mata ay parang lawing na nakamatiyag sa akin.
"Y-yeah." I stuttered.
Hinintay niya muna akong makalapit bago siya maglakad patungong tree house habang nakasunod ako.
Lino was so fond playing with Mona and the puppies. Nakamasid lang ako sa kanya habang nakaupo sa sofang naroon.
"Ate, ang cute ng mga anak niya." Masayang saad sa akin. I giggled.
Tumango ako.
Nicholas was out for a bit. May tumawag sa kanya kanina. He looks shocked when he saw the caller. He even looked uncomfortably at me. May sasabihin siguro pero hindi nalang itinuloy at lumabas na.
Inihatid na sa amin ang meryenda at kanina ko pa hinihintay si Nicholas. The curiousity eats my system. Sino ba ang katawagan niya?
"Dito ka muna, Lino. Tatawagin ko lang ang kuya Nicholas mo, okay?" Pinakain ko na siya nang meryenda dahil baka gutom na.
Tumingin siya sa gawi ko at ngumiti bago tumango. I then decided to go out to invite Nicholas for a snack. Hindi ko Alam kung iyon nga ba ang rason but I'm really curious. He looks shaken a bit earlier.
What took him so long? Nakita ko siyang nakatalikod sa akin habang nakapameywang at nakatakip ang Isang kamay sa kanyang bibig.
"I'll promise I'll make it up to you once I'll go home, baby. You know that I love you, right?" He said to someone over the phone.
My heart just dropped when I heard that. Did I heard it right? Or am I just hallucinating? Is that his woman his calling with? Kaya ba ito balisa kanina ng makita kong sino ang tumawag dito?
"I will make sure I will get all fruits that you want." Malambing niyang saad dito. I can't help the aching of my heart. Parang pinunit ito ng ilang piraso. I always knew that I had pain inside, but now its visible on my face and I wish it would go away. My insides are too damp with uncried tears.
Hindi ko alam kong anong pwedeng maramdaman ko. The distorted view slowly came to focus.
"Okay. Take care. I love you. Bye!" He said before he ended the call.
I wasn't not born yesterday to not think that it was not his woman.
Damn it! Did he lied to me?
I step back just to earn a loud creaked sound from the wooden floor. He glanced at me with a grim expression. He looks pained looking at me.
Bakit?
"Kanina ka pa diyan?" Tanong niya na parang bawal sa akin ang narinig kanina.
Hindi ko siya sinagot. With a burning eyes, I walked away. Deritso lang ang lakad ko dahil sa bilis ng t***k ang puso ko.
The agony that I just had collected for almost a minute was so brutal. It's like someone reaching inside you and pulling your guts out with their bare hands.
"Ate?" Tawag ni Lino sa akin. I wanted to mentally slap myself when I remember him.
Pilit akong ngumiti ng lumuhod ako para magpantay ang mukha namin.
"Ano iyon?" Tanong ko sa kanya.
Tumungo siya. "Uuwi na po ako. Hanggang tanghali lang po kasi ang paalam ko kay Nanay." Saad niya sa akin. Nanghihinayang siyang bumaling sa likod bago tumingin sa akin pabalik.
I smiled. "Okay, let's go now." Saad ko at hinigit na siya palayo roon.
Tumingala siya sa akin. "Si kuya Nicholas, ate?"
I sighed. "Susunod na lang daw siya." I lied.
Tumango siya. Hindi na kami pumunta sa mansiyon at hinatid ko nalang siya sa kanila. Malapit lang ang bahay nila kaya madali ko lang siyang nahatid.
I decided to reside on the nearest hill first before going home. Gusto kong mapag-isa.
I know that he's telling the truth, being me as his wife. Base from the first time I saw him, everything about him was familiar. The scent, the body and everything. I've been away for almost how many years. Hindi ko alam kong kasalanan ko o kasalanan niya. I don't know who's to blame.
Why does a sad truth is always better than a happy lie?
I want to remember him. I can't decide with this situation with me now. Everything was blurred and so out of my limit and reach. Slowly I tried to get up but quickly realized how futile it was when I had to bite my lip to keep from crying out. Why me? Bakit ako, sa lahat ng tao, ang pinagkaitan ng alaala ko?
Sharp pain lanced through my head and colorful spots flashed in front of my eyes. I calmed myself to just let it go away.
I have loved him and I know, until now.
"Saan ka galing, Eli?" Nababahalang tanong ni Nanay ng makita ako. Gabi na ng napag-isipan kong umuwi.
I smiled bitterly. "Diyan lang po sa malapit na hill, Nay."
Umiling siya. "Kanina ka pa hinanap ni Engineer. Halos maikot niya na ang buong mansiyon at farm." Gulat niyang pahayag.
Hindi na ako nagulat.
I pursed my lips. "Akyat na po ako." Pagwawalang bahala ko sa sinabi ni Nanay.
Naalarma siya. "Pero hindi ka pa kumakain? Ang gamot mo..."
"Ipahatid niyo na lang po sa kwarto." Walang gana kong sagot habang patuloy sa paglakad pataas.
I hitched my breath when I finally opened my door and saw Nicholas seating on my bed. Nakayuko siya habang ang dalawang kamay ay nakahawak sa ulo niya. Umangat ang mukha niya. Nakitaan ko ang pag-aalala at galit sa kanyang mga mukha agad.
Tumayo siya at lumapit sa akin. I ignored him. Hindi niya akong hinayaan malagpasan siya.
"You can't just walk away without telling me where have you been. Kanina pa kita hinahanap." Malamig niyang saad sa akin.
I stared blankly at him. "Wala kang pakialam kong anong gawin ko."
He parted his lips and looks stunned at my aggresive response. Kaagad na lumambot ang kanyang mukha. Akmang hahawakan niya ako pero hindi ko siya hinayaan.
He looks shocked, offended and hurt.
Why? Para saan pa?
"But I've been looking for you..." Malambing niyang saad.
I rolled my eyes. "Why?"
"Because--" Hindi ko siya pinatapos.
"Because I'm your wife?" Nagulat siya.
He step forward but I stopped him. "Stop right there! Don't you dare touch me." Sigaw ko.
He licked his lips. "Please! Calm down, sweetheart. I don't know where is this anger of yours came from." Nagsusumamo niyang saad.
Liar!
"Leave, Nicholas! I don't want to see you again."
Nagdilim ang mukha niya sa sinabi ko. "Kung tungkol ito sa narinig mo kanina, it's not what you think it is."
"Then who is that?"
"I can't tell you, it may cause pain on your brain. Hindi ko kayang makita kang nasasaktan!"
Lies!
A lone tear escaped through my eyes. Naalarma siya.
"Then leave." I cried.
"No!"
I dried my tears. "Leave!!!!" I shouted.
"You are my wife!" He strongly disagree.
"Leave or I'll file a divorce?" Namilog ang mata niya sa sinabi ko. I saw his eyes formed a tears, it pained me.
I have no choice to give myself some space.
He stressfully covered his mouth and groaned. Sinuntok niya ang pader kaya napaigtad ko. I heard his loud sigh.
"Then I have no choice to leave you here." Umiigting ang panga niya. Lumapit siya sa akin at niyakap ako. I let him.
"I will leave you for now." He kissed my forehead. Another tear flow in my eyes.
"But remember this, if I see you again, I'll never let you go. Mark my words, Elizabeth. Even Lucifer can't stop me from claiming you. You are mine, always." He said. "You are mine."
I have a goosebumps at that.
He then left causing my legs to fall down.
This is what I want but why does it hurts so much?
Shit!
- Writer
