RBS 3: Suffered Love (FREE TO READ)

CHAPTER 10

CHAPTER 10

MALAKAS pa rin ang ulan pagkagising ko kinabukasan. Ang sabi ni Nanay ay may bagyo daw na paparating kaya pansamantalang naantala ang renovation sa mansion. Nicholas was nowhere to be found when I woke up earlier. I smiled when I remembered that I was so at ease last night. Mabilis lang akong nakatulog nang dahil sa kanya at sa presensiya niya.

I rolled my eyes dramatically. “Walang nangyaring masama, Russel. I’m perfectly fine.” Sagot ko sa kanya sa kabilang linya.

Matapos kong maligo kanina ay kaagad siyang tumawag sa akin. I immediately answered it thinking that it might be urgent. But here he is, pointing some nonsense ideas.

“Nasaan si Nicholas?” Nahimigan ko ang kaunting galit sa kanyang tono.

“What is this phone call really about, Russel?” Deritsahan kong tanong sa kanya.

He was obviously angry with Nicholas. I’m trying to find some loophole of his anger but what is there to be angry with Nicholas? He is his friend, why would he act like this? It making me pissed with him.

Bumuntong hininga siya. “I just wanted to ask if you’re okay there, Elizabeth. Nicholas was acting so weird the day when we came there.” He paused. “Damn! I know that gestures so f*****g much.” Patuloy niya.

Wala akong maintindihan sa sinasabi niya.

“Stop cursing! Ako ang katawagan mo, Russel!” Medyo tumaas ang aking tono dahil sa sinabi niya. I hate listening to it. Hindi ko tinotolerate ang attitude na ganyan. For the first time, ngayon lang siya nagkaganyan. What is wrong with him?

Natahimik siya ilang sandali. “I’m sorry. I won’t do it again.”

“Are you that really angry with him? Then why did you recommend him to me?”

Hindi siya nagsalita. Now, you know your fault. He is acting so weird.

“Okay. We won’t talk about him anymore.” He surrendered.

Finally!

“Seriously, you are weird right now.” I said.

“I’m just afraid, Elizabeth.”

Natawa ako sa kanya. “You sounded like a jealous boyfriend, Russel. Ang tono mo ay parang aagawin ako ni Nicholas. Stop that thinking already. Nag-away na naman ba kayo ng girlfriend mo?”

“I’m serious, Elizabeth.” He said firmly. “And for the record, I don’t do girlfriends.”

I rolled my eyes again. Dala ang cellphone ko habang katawagan siya ay bumaba na ako patungo sa unang palapag. Nakita ko kaagad si Nicholas na prenteng nakaupo sa malaking working table na ipinalagay ko para sa kanya. He looks so much like a Greek god. Kahit ang munting pagkuha ng mechanical pen niya o ang pagkunot lang ng noo niya ay nadedepina ng maayos. His muscle flexed into a very good perspective and it is a solemn view. When would I stop praising him?

I cleared my throat. Umangat ang tingin ni Nicholas sa akin. Ngumiti lang ako sa kanya dahil kausap ko pa si Russel sa kabilang linya. Iniwas ko ang tingin sa kanya ng maalala ang nangyari kagabi.

“When will you stop flirting, Russ? Matanda ka na, you should find someone who you want to marry right now.”

Tumawa siya sa sinabi ko kaya napangiti rin ako. My back heated up. In my peripheral vision, I know that Nicholas was still staring at me.

“I’m not that old. I’m only thirty, Eli. Stop exaggerating about my age. Hindi ko hinahanap ang babaeng pakakasalan ko, kusa iyong dumarating.” Seryiosong saad niya.

“Mag-asawa ka na at baka maunahan pa kita.” I laugh afterwards.

Really? Hindi ko pa nga nakikita ang sarili ko na mag- aasawa. Hindi ba?

Natahimik ulit siya. Ilang minuto pa ang tinagal ng aming tawag bago namin naisipang magpaalam na sa isa’t isa. I really owed everything to Russel. Binalingan ko si Nicholas. Nagulat ako ng malamang nasa likod ko na siya.

“H-hey..” I stuttered.

His aura is still dark and I whimpered at the sight of it.

“Who is that calling you?” He coldly asks me.

Napawi ang ngiti ko sa sinabi niya. My knees were weakening when I saw how dark his aura is. Is he mad? Masama ba ang gising niya?

I chuckled awkwardly. “Oh! It was just Russel. Nangangamusta lang.” Saad ko.

He eyed my phone sharply then he sighed heavily.

“May problema ba?” He looked stress.

Umiling siya. He muttered something under his breath but I didn’t hear it. Umangat muli ang tingin niya sa akin. “May inihanda nang breakfast sa atin sila Nanay. Let’s go now before it gets cold.” Mahinang saad niya sa akin at tinalikuran ako.

He looks hurt. Napailing ako habang nakatitig sa likuran niya. His broad shoulder fell down in its unusual place. Parang bigo siyang nakikipagsapalaran ng dapat niyang itanong sa akin pero pilit niyang hindi nalang itanong.

Umupo siya sa tabi ko. Sumulyap ako sa kanya, he get the rice and put some amount on my plate. Walang salitang gustong mamutawi sa labi ko dahilan kong bakit ang tahimik naming dalawa. Siya na rin ang naglagay nang ulam sa pinggan ko. He looks so serious and I was so oblivious to strike a conversation with him.

“Tama na, Nicholas..” Saad ko ng medyo napadami na niya ang lagay sa plato ko.

Sumulyap siya sa akin at nanghihinang binitawan ang malaking bowl ng rice. He then rested his forearm at the back of my chair lazily.

He sighed heavily. Ninerbiyos akong nag-angat ng tingin sa kanya. Umangat ang tingin niya sa akin. Naliliyo akong tumitig din pabalik sa mata niya. His eyes are on fire again. Ang mga titig niya ay parang bala na mabilis na tumatagos sa akin. I felt so lost at his fire stares. Sa titig niyang iyon ay pilit akong pumapasok at inuunawa ang lahat ng maari kong makita doon.

“M-may nangyari ba?” Tanong ko sa kanya.

We were so closed. Just one wrong move and we will both get drown. “I can’t really control my jealousy when it comes to you, Elizabeth.” He said that made me breathless.

“W-what?!” Gulat kong tanong sa kanya. “Hindi kita maintindihan.”

Natauhan siya sa sinabi niya. Pumikit siya ng mariin at ng magmulat ay nawala lahat ang mga ekspresiyon na iyon sa mga mata niya.

“Kumain nalang tayo.” Seryosong saad niya.

I was about to protest but Nanay Ending came immediately in front of us. May dala siyang isang plato ng saging at isang bowl ng strawberry.

“Akala ko hindi pa kayo kumain, hija.” Sabi niya sa akin.

Agad kong kinuha ang bowl ng strawberry at nilantakan iyon. Umiling habang nakangiti si Nanay sa akin.

“Ay, bago ko pala makalimutan... nanganak na si Mona.” Saad niya sa akin.

Namilog ang mata ko sa sinabi niya. “Talaga po?!” I excitedly stand up.

Si Nicholas ay napatigil sa pag-inom ng tubig ng makita akong tumayo at nagmamadaling kumuha ng payong. Kahit si Nanay ay nagulat rin.

“Where are you going?” Tanong niya sa akin habang nagkasalubong ang kanyang makakapal na kilay.

Puno ang bibig na bumaling ako sa kanya. I munch the strawberry in my mouth so fast to answer him.

“To Mona.” Nakangiti kong saad sa kanya. “She is my dog. Doon siya nakatira sa tree house, hindi ko na siya nadala dito dahil buntis siya.”

Tumayo siya.

“Eli, hindi ka pa nakakain ng agahan. Huwag kang mag-alala, pinadala ko na si Minda roon para alagaan si Mona. Kumain ka muna.

At isa pa, malakas ang ulan. Huwag ka na munang pumunta roon at baka madulas ka, maselan pa naman ang kalagayan mo ngayon.” Mahabang saad ni Nanay sa akin.

Napawi ang ngiti ko sa sinabi niya. Napabaling ako kay Nicholas. Nakatitig din siya sa akin habang may nakakaunawang ngiti.

Ngumuso siya at lumapit sa akin. “Nanay was right, Eli. Pupuntahan mo na lang siya kapag humupa na ang ulan.”

Sumimangot ako lalo pero hindi na lang nagsalita. Nanlulumo akong bumalik sa hapag kainan at walang imik na kumain. I felt a light touch on my hair.

“Don’t be upset. Your dog will surely be alright. We can even call a vet once the weather is fine.” Malambing niyang saad sa akin.

“Tama si Engineer, hija.” Nanay seconded pero ang mga mata niya ay nasa kamay ni Nicholas habang nasa buhok ko.

Tumango ako, ngayon ay mas masigla na. I actually miss Mona so much but then I can’t frequently visit her in the tree house nowadays because I’m also busy here.

“Now, let’s eat.” Saad niya.

Nang dumating ang hapon ay mas lalo pang lumakas ang ulan. Halos hindi na rin mababanaag ang farm mula dito dahil sa makakapal na buhos ng ulan. Wala akong maisip gawin ng araw na iyon. I was about to visit the farm again now but the weather isn’t cooperating so I have to change my plan.

Russel actually gives me some paper works, just some business proposal that I’d have to study. Then after I visualize the said business, I have to send my own views and approval. I’m not actually quite acquainted with this kind of works but I think it can be learned. Russel was so persistent in indulging me in the company business.

I answered some phone calls too. Kayang busy na busy ako. Natulog ako pagsapit ng ala una. It took me three hours to sleep. Kaya medyo makulimlim na ang langit ng lumabas ako ng kwarto ko. Walang tao sa baba ng bumababa ako. The whole first floor was so quite. I’m glad that the rain has lifted already because I have so much to do outdoors.

Napagpasiyahan kong tumungo sa tree house, dahil wala talaga akong makitang tao sa mansiyon. Baka nandoon sila sa kabilang bahay.

“Hey.” Agad akong lumuhod sa tapat ni Mona.

She was asleep when I arrived, but she woke up when she notice my presence. Balot siya ng kumot ng maabutan ko, pati na ang apat niyang malulusog na anak. Ang iba ay dumedede pa sa kanya kaya nahahalina akong tumingin sa kanila habang hinahaplos ang kanyang buhok. She looks exhausted and tired. I felt guilty when I was not here in her side when she gave birth to her children, that must be really painful.

“Ang lulusog ng mga anak mo, Mona. Congratulation for delivering them safely, I’m so proud of you.” I brush her hair lightly. “I’m sure you’ll gonna be an awesome mother to them.” I said.

She nudges her head on my hand and felt my warm touch more. I giggled at that.

Patuloy ko siyang hinaplos pati na ang mga anak niya. Kung nalilihis ang kumot ay binabalik ko iyon sa pwesto at lagay.

“I wanna have a child too, Mona.” I laughed after that.

Ganito na ako kapag napag-isa kasama siya. I always talk to her like she talks too. All of my frustration ay sa kanya ko rin na-iishare, especially if Russel will always pester me about the company. Malaki ang pasasalamat ko sa pamilya nila dahil sa pagkupkop sa akin pero talagang wala sa isip ko ang maging tagapamana ng kompanya. It was big responsibility and to handle it makes me so stressed.

“I want to have a child.” I blurted again unintentionally.

“I can give you one.” I was halted when I saw Nicholas standing over the door leaning to the side of it while his hand was on his pocket.

Namilog ang mata ko. “S-sorry? What did you say?”

He chuckled sexily. Lumapit siya sa akin at lumuhod sa tapat ko.

“I can give you a child.” Seryosong saad niya.

There is no hint of sarcasm and jokes in his voice.

I laughed at him nervously. “I was just joking, Nicholas.”

Umiling siya, still with his smoldering eyes staring at me.

“I was never a fun of jokes, Elizabeth.” Malamig niyang saad sa akin.