Rainbow after the Storm (Taglish)

Symptoms

Habang patagal ng patagal ay mas lalong halata na mayroong dinadamdam ang dalaga. Gone now the petite healthy body. She's too far from her old look at mas lalo rin siyang dinadagsa ng kutya mula sa mga marites nilang kapitbahay. Even her mom, napaghahalataan din niyang napapansin nito ang kaniyang pagpayat.

But, she didn't care less.

Soot ang isang oversized na t-shirt at shorts ay lumabas siya sa kwarto upang uminom ng tubig dahil sumasakit na naman ang ulo niya. Kung dati ay isa sa isang linggo niya itong nararanasan, ngayon ay halos araw-araw na. Mas naging ulyanin na rin siya at minsan ay may gusto siyang sabihin ngunit nakakalimutan din niya agad.

Nakita niya ang ina ngunit hindi niya lang ito pinansin. Pagkatapos niyang uminom ay isinara niya ang refrigerator. Ngunit, bigla na lang siyang nahilo at bumagsak.

Dali-dali namang lumapit ang ina upang tulungan siya ngunit matigas siya at iniwaksi ang kamay nito.

Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa lamesa para doon kumuha ng suporta. Nang makatayo siya ay iniwan niya ang ina gaya ng lagi niyang ginagawa. Narinig pa niya itong tinawag siya ngunit mas pinili niyang huwag ito pansinin.

She go to her room and change her clothes. She also put her earphones in her ear para hindi na niya marinig ang hindi magandang sasabihin ng ina. After she dress up she walks out her room and go to the hospital.

Pagkababa niya sa jeep ay pumasok na si Lyrae sa lobby ng hospital. Namataan pa niya si Zorell na ka-batch mate niya na parang gulat nang makita ang kabuoan niya. She didn't mind her and avoid her gaze. Tinanong na lang niya sa nurse kung saan matatagpuan ang doctor na hinahanap niya.

On the other side, Zorell was still in the state of shock. Napako pa siya sa kinatatayuan niya at parang hindi makapaniwala sa nakita. She ask herself if what happened to Lyrae.

May sakit si Lyrae?

A question she have in mind.

Dahil na rin sa gusto niyang malaman ang katotohanan ay minabuti niyang hinintay na lumabas ang dalaga at matanong ang doctor kung tama ba siya sa hinala.

She was a nurse and a intern in the hospital so she can easily have access when it terms of information. Nang makita niyang lumabas na ito ay nasaksihan pa niya ang pagpahid nito ng luha.

She embrace herself not to go near her and hug her. Hindi man sila ganoon ka close ng dalaga ngunit kahit papaano ay may pinagsamahan naman silang dalawa.

Nang mawala na ito at umalis sa hospital ay pumasok siya sa loob ng oposina ng doctor. "Good morning, Doctor Lavin." The doctor just greeted her back.

"Good morning too Miss Oliveros. What brings you here?" She chewed her lip and ask cautiously.

"Doc, hindi ba may babaeng pasyente na pumasok dito. . .I know it's not my business to start but I am concerned because she is my friend. I was really shock seing her here in that kind of state na para bang buto't balat na lang."

The doctor look at her suspiciously. Examining her actions and words.

"You know the rules Miss Oliveros," the doctor said with full of authority. Zorell sigh and nod. She understand, it's the hospital policy. She apologized and was about to go outside when the doctor said something that makes her stunned and stoned in her place.

"The patient has a stage three brain tumor and it's malignant. We know it that this only have a less than two years life expectancy. I suggested her a chemotherapy but she refuse. I didn't know, but it seems that she's quite prepared for it. She's suffering from this kind of illness for almost years at ngayon lang niya ito napansin. And, I worried baka hindi na maagapan ang sakit niya."

* * *

Lyrae

Matapos kong malaman ang tungkol sa kondisyon ko ay mas lalo lang bumigat ang pakiramdam ko. Gusto kong matuwa pero naiiyak naman ako kasi mamamatay na pala ako. Iyong dati mo pang hiniling na sana mamatay ka na lang pero iba pa rin talaga kapag nangyari na.

Stage three brain tumor.

Ayan na oh, nangyari na talaga. Hindi ba ito naman ang gusto ko? Iyong mawala na at hindi na magtiis. Dapat masaya ako eh! Pero bakit ako umiiyak?

"Anong iniiyak-iyak mo ha, Lyrae?! Heto na oh, wish granted!"

Mas lalo lang akong nanghina at napahagulhol. Eto na, nangyari na. Sana maging nasaya si mama, sana maging payapa na iyong buhay niya kasi mamamatay na ako eh! Hindi ba ito naman iyong gusto niya. Eh, isinumpa pa nga akong mabuhay kaya tama lang na magsaya siya.

Kahit pa nga magpa-party siya ay wala akong pakialam!

I hug my knees as I cried with agonies and hatred I have in heart. Mas lalong bumuhos iyong luha ko.

Ma, bakit tayo umabot sa ganito? Bakit pinagkaitan ako ng mundo na maranasang maging masaya? Wala naman akong ginawang masama hindi ba? All of these years that I existed, I experience all of pains. Deserve ko ba lahat ng ito?

Bakit imbes na ikaw iyong maging sandalan ko ay ikaw pa iyong naging dahilan ng paghihirap ko. I give you love yet you give me pain. You made me question my existence.

May isasakit pa ba?

Kinuha ko ang mga laboratory results at pinakatitigan ito. Mas lalo lang akong naiyak. I get a pen and write in my diary.

January 12, 20**

Dear diary,

I was beyond happy to announce that I am dying, I have stage three brain tumor. Isn't it a great news? Ang saya ko, sobra. Ngayon matutupad ko na iyong pangarap ni mama na mamatay na ako.

I was breathing heavily. I feel like it's suffocating me. Ang sakit, sobra. I put spaces and write a poem. A melancholic type of poem.

Sarili'y pilit pinapatatag,

Ngunit dahil sa iyong mga salita ako'y natitibag.

Puso kong binalot ng lungkot,

Dahil sa mga ala-ala at pangyayaring masalimoot.

Kulang pa ba ang iyong masasakit na salita,

Pagod na kasi ako, pwede na bang mamahinga.

Kinokubli ang lahat sa ngiti at tawa,

Ngunit ang katotohanan ako'y wasak na wasak na.

Kailangan ko bang pagdaanan lahat ng ito

Bakit sila ay masaya tapos ako ay ganito

Punong-puno na ako sa pagkalito

May nagawa ba akong mali upang tratohin ng ganito

Bakit hindi mo ako matanggap

Binigay ko naman ang buong pagmamahal ko ng walang pagpapanggap

Anak mo naman ako

Ngunit, bakit pakiramdam ko'y ibang tao ako sa'yo

I was sobbing hard while hugging my notebook. Kasabay naman noon ang pagbuhos ng ulan. I was alone again, full of tears in the eyes while soaking in the rain. It's seems that dinadamayan ako ng langit ngayon. I hurriedly put the papers inside my bag bago pa man ito mabasa ng tuluyan at sumilong sa isang waiting shed.

The cold breeze of air touches my skin. Ang lamig, gaya na lang ng pakikiyungo sa akin ng mga tao. I remember back then, when I was young they stare at me with full of disgust and range. I don't know why but, they despise me because I did exist. Bakit ba parang kasalanan ko pa?

I grab the phone in my pocket and called Eman. Ilang ring muna ang tinagal bago niya nasagot ang tawag ko.

[Hello, Lyrae? Napatawag ka?] I hug myself habang nanginginig ako sa lamig.

"I just miss you." I said in a low tone. He didn't speak yeat I know that he's in the other line. Nakikinig lang siya sa akin.

All of our memories together flashes in my head. Lahat-lahat, mula sa masasaya hanggang sa malulungkot. From the very beginning and now. I gather all of my courage and mumbled those words I want to say before I die. "Mami-miss kita." I said as I prevent myself to break down again.

[Ano ba naman iyan Lyrae! Where are you? Pupuntahan kita.] I shake my head even though he can't see me.

"Huwag na, umuulan baka mapano ka pa sa daan. At saka, hindi ba may exam ka pa bukas kailangan mong mag-study. Save your time in studying." I hear him deep sighed. Balisang-balisa siya sa naging sagot ko.

"Are you sure?" He ask again, making sure. "Oo, huwag mo na akong alalahanin kasi okay lang ako." After I hear his response I end the call.

Tumila na rin ang ulan kaya umuwi na ako. I was still shivering with cold yet I didn't mind it. I need to be numb.

Just like what I usually do, I ignore my mother. For the last time I put a huge wall between us. Mas mabuti nang ganoon, I thought.

Weeks passed and we're together again with Eman. We did the wishlist that were talking about last time. He finds it weird but he just agreed anyways. Hindi siya umangal at nagtanong pa.

Tapos na kami gawin ang iba. Last na lang iyong stargazing. He brought many foods, nakakahiya nga eh kasi masyado na akong istorbo pero nandito pa rin siya.

Pero sabi niya sa akin na okay lang, he can manage raw. Hindi bale, last na naman ito, wala ng susunod. Siguro babawi na lang ako sa kaniya sa susunod na araw. Total, last na ito eh. Wala ng stargazing, magfood trip, sasakay sa rides at iba pa. Kaya susulitin ko na lang, habang may oras pa ako.

I look in the serene skies and feel the warmth of the night time breeze. Nakahiga kaming dalawa habang walang imik sa isa't-isa. My mind was still preoccupied about my situation right now. Kung gaano ako sa miserable at ka wasak.

Eman broke the silence. "Lalim ng iniisip mo ah," I didn't look at him. I was still staring of those skies that gleaming.

"May iniisip lang," I said as I put the back of wrist in my forehead. I close my eyes for a moment. Siguro, it's better if I told him or give him a hint about my condition.

Maya-maya pa ay nagsalita ako. "Hindi ba may tinanong ka sa akin noong nakaraan na nagkita tayo tapos 'di ko masagot-sagot?" I blew a heavy sigh and continue. Nagsimula ng bumigat ang pakiramdam ko. "Ang totoo kasi niyan. . .I can't allow you to be my strength because I will just break your heart and crush into pieces."

"What do you mean?" He ask, puno ng pagtatanong iyong mata niya. Seeking for answers.

"I can't be with you, Eman. I'm can't stay any longer, God already made a plot twist of my life. Just like what I want, He gave it to me."