42. BÖLÜM: KÜLÜN ALTINDAKİ HESAP
Elif o gece uyumadı.
Uyku, insanın kendini teslim ettiği, sınırlarını yitirdiği bir hâldi. Kontrolün terk edildiği bir güvensizlik anı. Elif ise artık bırakmak, teslim olmak istemiyordu. Zihni, bir savaş meydanı gibiydi; düşünceler sancaktarlarını yitirmiş ordular gibi birbiriyle çarpışıyor, hiçbiri galip gelemiyor, ama hiçbiri de ölmüyordu.
Ayşe çoktan arka odada, mutfağa açılan dar bölümde, tek kişilik şiltenin üzerinde uykuya dalmıştı. Burası onun yeriydi. Tıpkı annesinin yıllarca bu evin "eşik"lerinde yaşadığı gibi: içeride ama dışarıda, yakın ama ayrı. Elif, duvarın ardından gelen o hafif, düzenli nefes sesini dinledi bir süre. Bir kuşun kanat çırpışı kadar ince, ama varlığıyla bütün evi dolduran bir ses. Bu evde Ayşe'nin yeri hep böyleydi zaten: ge
