41. BÖLÜM: ÇATLAĞIN İÇİNDE KALAN İSİM
Gece, Elif’in içinden yükselen yeminle birlikte ağırlaşmıştı.
Toprak suskundu. Taşlar yerindeydi. Ama hiçbir şey eskisi gibi durmuyordu. Çünkü bazı sözler söylenir söylenmez etrafı değiştirirdi; görünmeyen bir eğimi, fark edilmeyen bir çatlağı ortaya çıkarırdı.
Elif sabaha karşı gözlerini açtığında evin içi hâlâ karanlıktı. Ama bu karanlık, alıştığı o boğucu ağırlıkta değildi. Sanki içinden geçen uzun bir gecenin ardından ilk kez nefes alabileceği bir boşluk açılmıştı. Yine yerdeydi. Ama bu kez dizlerini karnına çekmemişti. Küçülmemişti. Sırtını duvara yaslamadan oturuyordu. Dayanmayı bırakmıştı; durmayı seçmişti.
Avludan gelen hafif bir ses, onu başını kaldırmaya zorladı. Ne acele vardı o seste ne de korku. Daha çok, bir adamın nerede duracağını b
