40. BÖLÜM: DAĞIN DUYDUĞU YEMİN
Dağ, Boran’ı sessiz karşıladı.
Ne rüzgâr vardı ne kuş sesi.
Sanki her şey, birazdan söylenecek sözlere hazırlanmak için nefesini tutmuştu.
Yokuşu ağır ağır çıktı.
Ayağını bastığı her taş, dün Elif’in yürüdüğü avludan kopup gelmiş gibiydi.
İnsanın ayaklarının altındaki zemin bile bazen suç ortağı olurdu.
Şahin Ağa’nın adamları, meclis taşlarının önünde bekliyordu.
Gözleri sertti ama bakışları meraklıydı.
Bu işin nereye varacağını onlar da bilmiyordu.
Boran durdu.
Bir an, geri dönmeyi düşündü.
Ama geri dönmek… Elif’in yüzüne bakamamaktı.
İleri gitmekse, onu daha da kaybetmek.
Dağda kararların yolu hep böyleydi:
İki uç da can yakardı.
Meclis alanına girdiğinde, yaşlılar çoktan yerlerini almıştı.
Ortada ateş yoktu.
Ama hava, yanmıştı.
Şahin Ağa
