29. Bölüm: Şafaktan Sonra Esen Rüzgâr
Konağın duvarları, o sabah her zamankinden daha kalın gibiydi.
Sanki taşların arasına yeni bir sır sıkışmış, nefes almak için yer bulamıyordu.
Meclisten döneli birkaç saat olmuştu.
Avludan içeri girerken herkesin yüzünde aynı ifade vardı:
Rahatlama.
Zafer.
Gurur.
Elif’in gözlerindeyse hepsi vardı… bir de fazlası:
Boran.
Onu kapının eşiğinde gördüğü an, sanki göğsüne sıkışan o taş yerinden oynamıştı. Boynuna dolanan kolları, kulağına fısıldanan “Bitti,” sözü, dünyayı bir anlığına susturmuştu.
Ama şimdi…
Şimdi odada yalnızdı.
Yatağın ucuna oturmuş, parmaklarını çarşafın kenarında gezdiriyordu.
Boran’ın sabah aceleyle üstüne geçirdiği gömleğin izi hâlâ sandalyedeydi.
Çarşaf…
Beyazlığında artık iki kişinin nefesi vardı.
Bir gecenin, bir ka
