30. Bölüm: Şafaktan Sonra Esen Rüzgâr( devam)
“Boran,” dedi, karşısına geçip. “Kız sabahtan beri senin sesini duymadı.”
“Duymasın,” dedi Boran, omuz silkip. “Her duyduğu sesin altından ben çıkmak zorunda değilim.”
“O, bu eve gelmeyi seçti,” diye sertleşti Meyrem Ana. “Meclisin ortasında senin yanında durmayı seçti. Ayakları titreye titreye de olsa seçti. Şimdi sen… neyi seçiyorsun?”
Boranın çenesindeki kaslar gerildi.
“Ben,” dedi, “hatırlamayı seçiyorum.”
“Ne?”
“Gidip beni bir sabah İstanbul’da bırakıp gidişini,” diye kısık ama keskin bir sesle. “Kulağıma fısıldadığı sözleri kafasının ardında başka bir isimle taşıyışını. Ben unutmadım Meyrem Ana. O unuttuysa… bu benim yüküm değildir.”
Meyrem Ana derin bir nefes aldı.
“Belki de o zaman kızdın, kırıldın… haklısın. Ama bugün mecliste
