10.Bölüm: Kırık Aynalar
Konaktan ayrılış, tedirgin bir törenden farksızdı. Asım'ın adamları, iki aşiretin ilk kez bu şekilde bir araya geldiği Boran’ın etrafında sessizce nöbet tutuyor, her bakış bir ölçüm, her adım bir hesaptı. Boran, atının üzerinde dimdik duruyor, yüzünde yorgunluk ve ağrıyla baş etmenin verdiği bir ifade vardı. Ancak gözleri, etrafı süpürürken bile, periyodik olarak yanındaki Elif'e kayıyordu.
Elif, bu bakışları hissediyor ama karşılık vermiyordu. Dışarıdan bakıldığında sakin, hatta biraz uzaktı. Başı hafifçe öne eğik, ince parmaklarıyla atının yelesini okşuyor, zihni ise İstanbul'un kalabalık caddelerinde, Ömer'in gülümsemesinde geziyordu. Boran'ın güvenini kazanmak, onun için bir varoluş mücadelesi değil, bir kaçış planının kritik adımıydı. Her nazik sözü, her anla
